I SA/Wr 51/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Asesor WSA Katarzyna Borońska, Protokolant Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 listopada 2007 r. sprawy ze skargi I. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w sprawie określenia I. H. zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2000 roku w wysokości [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ponownie przeprowadzonego przez organ odwoławczy postępowania na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu decyzji tego organu z dnia [...] (nr [...]). W wyroku z dnia 20.12.2005 r. Sąd stwierdził, iż organy skarbowe nie zgromadziły w całości materiału niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy (sygn. akt I SA/Wr 741/04). Kwestionując bowiem prawo I. H. do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT, wystawionych przez M. D. (Firma A, J.) na dostawę złomu, nie dokonały samodzielnie porównania tych faktur do faktur wystawionych przez poprzedników w łańcuchu obrotu mającym za przedmiot ten sam złom, a wobec to których poprzedników wykazano, że nie prowadzili działalności gospodarczej w zakresie handlu złomem metali. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy zlecił Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej we W. przeprowadzenie postępowania uzupełniającego, a po wykonaniu zalecenia podjął wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...], którą utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. W sprawie podatkowej organy ustaliły, że I. H., prowadząc działalność gospodarczą w zakresie obrotu surowcami wtórnymi, dokonał w rozliczeniu za grudzień 2000 r., obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w wysokości [...], wynikającą z faktur VAT, wystawionych przez Firmę A w J., na sprzedaż złomu aluminium, brązu, mosiądzu oraz miedzi. Według organów, faktury te nie dokumentowały faktycznie zrealizowanych dostaw, albowiem jak się okazało, fikcyjny charakter miały faktury, na podstawie których M. D. miał rzekomo nabyć złom od spółki z o.o. B oraz firmy C - M. P., która w przedmiotowym okresie rozliczeniowym rzekomo nabyła złom od wymienionej spółki B. Spółka ta - jak ustalono - nie posiadała zaplecza technicznego i osobowego, potrzebnego do prowadzenia skupu i sprzedaży złomu. Mimo braku niezbędnych środków, już we wrześniu 2000 r. spółka "sprzedała" złom metali w ilości co najmniej [...]kg, co spowodowało [...]-krotny wzrost obrotu w stosunku do poprzedniego miesiąca, w którym spółka kontynuowała dotychczasową, prowadzoną w niewielkim zakresie działalność w zakresie sprzedaży odzieży. Stwierdziły dalej organy, że na podstawie faktur otrzymanych od M. P. oraz spółki B, M. D. wystawił dalej faktury dla szesnastu innych podatników, w tym dla I. H., co - gdyby założyć realność transakcji - było nieracjonalne, albowiem powodowało rozproszenie kierunku przepływu złomu do podmiotów zajmujących się jego utylizacją. W ocenie organów takie postępowanie miało na celu ukrycie fikcyjności transakcji w stosunkach pomiędzy firmami uczestniczącymi w "łańcuchu złomiarskim". Wskazano, że M. D. dane z otrzymanych faktur przepisywał w tym samym dniu do faktur sprzedaży, zachowując zgodność asortymentu, natomiast każdy taki zakup "dzielony" był na dwie lub kilka faktur sprzedaży, bądź też dane z dwóch faktur zakupu, przenosił do jednej faktury sprzedaży. Ponieważ nie stwierdzono, ażeby także I. H. "przepisywał" dane z kwestionowanych faktur zakupu do konkretnych faktur sprzedaży, jak również przeprowadzone w D spółka z o.o., które nabywało złom metali od K. K. - firma E, bezpośredniego odbiorcy złomu od I. H. - czynności kontrolne nie ujawniły fikcyjności sprzedaży złomu pomiędzy tymi podmiotami, uznały organy, że wykazana przez podatnika sprzedaż i kwoty podatku należnego odpowiadają rzeczywistości. Ponieważ poczynione ustalenia pozwalały przyjąć, że wystawione przez M. D. faktury nie odzwierciedlały rzeczywistego obrotu towarowego, obniżenie podatku należnego o podatek naliczony, wynikający z tych faktur, nastąpiło z naruszeniem art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia wykonawczego Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik I. H. zarzucił naruszenie art. 120 w związku z art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej, albowiem jego zdaniem istnieje sprzeczność pomiędzy przyjętą podstawą prawną rozstrzygnięcia a uzasadnieniem faktycznym. Zarzucono dalej naruszenie art. 123, art. 200 oraz art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, a w szczególności poprzez brak powiadomienia o podjęciu czynności mających na celu uzupełnienie materiału dowodowego, stosownie do zaleceń orzekającego poprzednio sądu administracyjnego. Dalszych naruszeń procesowych pełnomocnik skarżącego upatrywał w uchybieniu art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez pominięcie dowodu z kasety VHS, a także pominięcia wniosków dowodowych strony w postaci przesłuchania świadków oraz sprawdzenia sposobu wykonywania obowiązków podatkowych przez D., a także wadliwą ocenę materiału dowodowego w postaci ostatecznej konkluzji o fikcyjności transakcji. W ocenie autora skargi naruszono również art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W zakresie naruszeń materialnoprawnych pełnomocnik wskazał: art. 27 ust. 4, art. 33 i art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, a także przepis § 50 ust. 4 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W uzasadnieniu skargi podniesiono również, że doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Domagał się pełnomocnik uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wymiaru podatku, dokonanego zaskarżoną do Sądu decyzją stanowiły przepisy art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), zwanej dalej "ustawą vat" oraz § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 ze zm.), zwanego dalej "rozp." Przywołany obok przepis ustawowy stanowi (w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie), że podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług. Na podstawie ust. 2 art. 19 ustawy vat, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Z kolei w oparciu o § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozp., w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego. Z przytoczonej regulacji wynika, że prawo do obniżenia podatku należnego związane jest z nabyciem towarów (usług), udokumentowanym fakturą. W ten sposób wskazane uprawnienie podatnika realizuje się poprzez spełnienie dwóch warunków, materialnego jakim jest nabycie towarów (usług) oraz formalnego, w postaci posiadania odpowiedniego dokumentu - faktury, która nabycie to potwierdza i zawiera określoną w niej kwotę podatku, o którą nabywca obniżyć będzie mógł swój obowiązek. Niespełnienie tych warunków wyklucza możliwość obniżenia podatku należnego. W judykaturze, na tle przedstawionej regulacji, a zwłaszcza art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy vat, wielokrotnie wyrażano stanowisko, że prawo wynikające ze wskazanego przepisu łączy się z czynnościami faktycznie dokonanymi czyli wiążącymi się z rzeczywistym obrotem gospodarczym. Między innymi w wyroku z dnia 14.06.2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "określone w art. 19 ustawy o VAT, prawo podatnika do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony (...) przysługuje tylko przy rzeczywistym obrocie gospodarczym, a nie w sytuacji gdy jedynym celem tego obrotu było uzyskanie nienależnych zysków ze zwrotu podatku od towarów i usług" (sygn. akt I FSK 996/05, opubl. LEX nr 231167). Z kolei w innym swoim orzeczeniu Sąd ten stwierdził, że "faktura stanowiąca podstawę do realizacji uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego musi dokumentować faktycznie wykonaną usługę czyli sprzedaż, a nie tylko być prawidłowa z formalnego punktu widzenia. Taki wniosek wynikał z art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym" (wyrok z dnia 13.12.2005 r., sygn. akt I FSK 301/05, publ. LEX nr 187707). Podobne tezy wypowiadane były w szeregu innych orzeczeniach, jak choćby w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14.02.2006 r. (sygn. akt I FSK 996/05, publ. ONSAiWSA z. 2/2007 r., poz. 40), z dnia 13.12.2005 r. (sygn. akt I FSK 301/05, opubl. LEX nr 187707) oraz z dnia 27.10.2005 r. (sygn. akt FSK 636/04, opubl. LEX nr 187797). Organy podatkowe uznały, że faktury wystawione skarżącemu przez M. D. na sprzedaż złomu, z których łącznie wynikała kwota podatku [...], nie dokumentują faktycznego zdarzenia gospodarczego, a zatem nie mogły stanowić podstawy do odliczenia podatku z nich wynikającego. Wniosek w tym zakresie wyprowadzony został zasadniczo z tego, że złom ujawniony w treści zakwestionowanych faktur, tak co do asortymentu jaki i ilości, był odzwierciedleniem złomu uwidocznionego na fakturach otrzymanych przez M. D. od podmiotów, które - jak się okazało - nie prowadziły działalności gospodarczej w tym zakresie. Ustalono przy tym, że firmy te uczestniczyły w swoistym "łańcuchu złomiarskim" wzajemnie fakturując określone ilości złomu, nie posiadając przy tym odpowiedniego zaplecza technicznego czy pracowniczego. Dostawcami M. D. były (w przedmiotowym okresie) B spółka z o.o. oraz M. P. - firma C, która złom sprzedany (według faktur) M. D. miała nabyć od tejże spółki B. Podczas kontroli skarbowej w siedzibie spółki B mieszczącej się w mieszkaniu prywatnym jedynego wspólnika (W. L.) nie było ksiąg handlowych, zamówień i innych dowodów wskazujących na obrót złomem, a wspólniczka podała, że firma B zajmuje się handlem odzieżą w niewielkim zakresie, co odpowiadało ujawnionemu w Krajowym Rejestrze Sądowym - przedmiotowi działalności spółki. Wspólniczka potwierdziła również, że spółka w roku 2000 nie posiadała zaplecza składowego i technicznego do przyjmowania, sortowania i załadowywania złomu, natomiast zatrudniała (w okresie od września 2000 r., gdy rozpoczęto wystawianie faktur w imieniu B) jednego tylko pracownika w osobie zarządcy A. P., który nie byłby w stanie samodzielnie podołać obowiązkom związanym z handlem złomem na tak dużą skalę, skoro już we wrześniu 2000 r., na podstawie ujawnionych przez organy kontroli skarbowej faktur, B miała sprzedać [...]kg złomu. Uznana na podstawie powyższych okoliczności fikcyjność sprzedaży złomu przez firmę B, powodowała również taką samą ocenę faktur wystawionych przez M. P. (firma C), albowiem wystawione M. D. faktury stanowiły odzwierciedlenie faktur otrzymanych przez nią od tejże spółki B. Z akt sprawy podatkowej wynikało też, że w innych okresach rozliczeniowych M. P. wystawiała i przyjmowała faktury od innych jeszcze podmiotów, wobec których ustalono, że nie prowadziły działalności gospodarczej w zakresie obrotu złomem (między innymi firma F, firma G). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przedstawione okoliczności faktyczne dawały organom podstawę do stwierdzenia, że wystawione przez M. D. faktury na rzecz skarżącego I. H. nie dawały prawa do odliczenia podatku naliczonego, albowiem odnosiły się do transakcji, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Wniosek ten mógł być wywiedziony z faktu przepisywania faktur przez kolejne podmioty, w warunkach powyżej przedstawionych. Fakt przepisywania faktur wynika ze sporządzonych zestawień, zawartych w aktach sprawy administracyjnej, w tym z załącznika nr [...] do protokołu kontroli nr [...] (str. [...] załącznika), włączonym do akt w ramach uzupełnienia materiału dowodowego, zaleconego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Należy bowiem wskazać, że jeżeli podmiot ustawiony został w łańcuchu transakcji w roli nabywcy i dalszego sprzedawcy (odsprzedaż) tego samego towaru (przepisywanie faktur), to stwierdzenie, że nie doszło do nabycia uzasadnia przeto wniosek, że nie było również sprzedaży. W każdym razie nie można stwierdzić, ażeby tego rodzaju konkluzja była nielogiczna. Opisana sytuacja dotyczyła M. D., który wystawił faktury (przepisał) skarżącemu I. H.. Dodatkowo, wyciągnięte w tym zakresie wnioski organów podatkowych potwierdzają dalsze ustalenia, a mianowicie, że M. D. pomimo, że w ewidencji środków trwałych odnotował posiadanie samochodów ciężarowych, to nie ewidencjonował żadnych koszów związanych z ich eksploatacją (paliwo, naprawy, konserwacja). Tymczasem utrzymywał, że to jego środkami transportu złom był odbierany i dostarczany dalszym nabywcom (protokół kontroli podpisany w dniu [...]). Również skarżący I. H. wyjaśnił do protokołu (z dnia [...]), że w 80% transport zapewniał dostawca. Dlatego też wnioski organów podatkowych należało uznać za niesprzeczne i mające oparcie w zgromadzonych dowodach. Nie były uzasadnione zarzuty skargi dotyczące naruszeń procesowych. W pierwszej kolejności odnieść się należy do zarzucanego uchybienia art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej. W szczególności Dyrektor Izby Skarbowej odmawiając dowodu z przesłuchania świadków - pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej, przeprowadzających kontrolę działalności I. H. za rok 1999 r. (postanowienie z dnia [...]) trafnie wywiódł, że przedmiotem zainteresowania kontrolerów były inne okresy rozliczeniowe, niż będący przedmiotem niniejszej sprawy. Tymczasem dowód ze świadków, jak każdy inny dowód musi dotyczyć faktów istotnych dla sprawy (danej sprawy). Twierdzenie pełnomocnika, że świadkowie przebywając w roku 2000 na terenie zakładu skarżącego (w trakcie kontroli dotyczącej roku 1999) mogli poczynić pewne spostrzeżenia dotyczące obecnie kwestionowanych transakcji, uznać należy za gołosłowne, skoro brak wówczas upoważnienia do kontroli działalności za rok 2000 wykluczał uczestnictwo kontrolerów zarówno w czynnościach dostawy złomu (spis z natury), jako też konfrontacji dostaw z wystawianymi bieżąco fakturami. Gdy zaś chodzi o dowód z kasety VHS, to pomijając już kwestię nieczytelności zapisu, na co wskazuje podatkowy organ odwoławczy, sam fakt zarejestrowania wizerunku określonych osób, dowodzić mógł jedynie ich pobytu na terenie zakładu I. H.. Tymczasem organy skarbowe w niniejszej sprawie nie kwestionują tego, że I. H. oraz M. D. utrzymywali kontakty, skoro pomiędzy nimi doszło do wystawienia i odebrania faktur. Zaznaczyć dlatego trzeba, iż formułując wniosek dowodowy (pismo z dnia [...]), pełnomocnik I. H. podał jedynie, że w obrazie filmowym uwidocznieni są kontrahenci skarżącego oraz daty zapisu obrazu. Jeżeli stwierdzenie to potraktować jako tezę dowodową (pobyt określonych osób w określonym miejscu, a nawet w określonej dacie), do czego skłania brak wyartykułowania innej tezy, to dojść należy do wniosku, że nie dotyczyła kwestii spornej. Należy jeszcze wskazać, że w przywołanym obok piśmie pełnomocnika, zamieszczony został wniosek o przeprowadzenie dowodu z deklaracji podatkowych składanych przez W. D. oraz o ustalenie, czy podatek z nich wynikający został zapłacony. Wniosek ten zatem nie dotyczył niniejszej sprawy, w której podważono faktury wystawione przez M. D.. Faktury W. D. kwestionowane były w odniesieniu do innych okresów rozliczeniowych, co Sądowi wiadomo z urzędu. Skoro zatem nie stwierdzono, ażeby doszło do uchybień na etapie gromadzenia dowodów, to ocena materiału dowodowego nie była dowolna, tak jak to powyżej już wywiedziono. Trzeba przy tym dodać, że prawidłowości stanowiska organów podatkowych nie podważa treść zeznań świadków słuchanych na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, którzy jedynie ogólnie podawali, że dostawy złomu były. Twierdzenia ich nie dotyczą konkretnych transakcji, a zwłaszcza tych, do których odnoszą się zakwestionowane w sprawie podatkowej faktury. Nie były uzasadnione zarzuty skargi naruszenia art. 123 oraz art. 200 i art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, na skutek pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu. Na uboczu trzeba pozostawić zarzut naruszenia art. 240 § 1 op, który zawiera katalog podstaw wznowienia postępowania, a zatem nie mogło być mowy o jego naruszeniu w postępowaniu podatkowym prowadzonym w trybie zwyczajnym. Pozbawienia skarżącego możliwości udziału w sprawie upatrywano w tym, że nie został on powiadomiony o zleceniu organowi pierwszej instancji, przeprowadzenia postępowania uzupełniającego. Wskazać zatem trzeba, że podatkowy organ odwoławczy nie miał takiego obowiązku. Prawo strony do czynnego udziału, który jako zasadę proklamuje art. 123 Ordynacji podatkowej, konkretyzuje się w szczegółowych unormowaniach tej ustawy. Nie ma zaś takiego przepisu, który by nakazywał organowi informować na bieżąco stronę o wszelkich (wszystkich) czynnościach procesowych podejmowanych w sprawie. Obowiązek tego rodzaju dotyczy zasadniczo tych czynności, które polegają na bezpośrednim przeprowadzeniu dowodu, tak, ażeby strona mogła w przeprowadzeniu dowodu uczestniczyć (dowód z zeznań świadków, oględzin, z opinii biegłego - art. 190 op). Gromadzenie pozostałych dowodów w postaci pism (urzędowych, czy prywatnych) nie wymaga zawiadomienia strony, która na bieżąco (bez wezwania) może przeglądać akta sprawy. W ramach omawianego tu zarzutu pełnomocnik podniósł również, że w aktach brakuje pisma Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...], skierowanego do organu pierwszej instancji. Wbrew temu stwierdzeniu rzeczone pismo jest w aktach sprawy, a wynika z niego jakie kwestie wymagają ustalenia stosownie do stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zawartego w wyroku z dnia 20.12.2005 r. Co się zaś tyczy pretensji odnośnie zaniechania wydania postanowienia w przedmiocie przeprowadzenia dowodu z dokumentów, to pełnomocnik nie sprecyzował o jaki wniosek chodzi, natomiast co do wniosku z dnia [...] Sąd wypowiedział się powyżej. Gdy idzie o zarzut naruszenia art. 200 op, to strona nie wskazała jaki mogło mieć to wpływ na rezultat załatwienia sprawy, a Sąd nie stwierdził, ażeby rzutować to mogło na wynik postępowania w sposób istotny. Wprawdzie w dniu [...] organ podjął postanowienie w trybie art. 200 op, to następnie przedłużył termin załatwienia sprawy (postanowienie z dnia [...]) do dnia [...]. Zauważyć jednak trzeba, że reagując na pierwsze postanowienie, strona zapoznała się z materiałem dowodowym i sformułowała omówiony powyżej wniosek w przedmiocie przeprowadzenia dowodu. Z kolei poza odmownym załatwieniem wniosku w sprawie dowodów, organ nie dokonywał jakichkolwiek innych czynności procesowych. Ponieważ nowych dowodów nie przeprowadzono, materiał z jakim pełnomocnik się zapoznał w dniu [...], był zasadniczo kompletny i - co obok już zaznaczono - stanowił punkt odniesienia dla zajętego przecież przez skarżącego stanowiska. Nie można się również zgodzić z zarzutem naruszenia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak bowiem wynika z uzasadnienia wyroku z dnia 20.12.2005 r. (sygn. akt I SA/Wr 741/04), Wojewódzki Sąd Administracyjny nie kwestionował prawa organów do wykorzystaniu w postępowaniu materiałów pochodzących z innych postępowań podatkowych i kontrolnych (art. 180 ustawy Ordynacja podatkowa), a tylko wskazał na braki w materiale dowodowym i wskazał, że po uzupełnieniu, materiał ten winien stanowić przedmiot samodzielnej oceny organu podatkowego. Tak więc stwierdzenie przepisywania faktur winno być wynikiem porównania danych odpowiednich faktur, nie zaś powieleniem takiej oceny, dokonanej w innej sprawie. Nie można się było doszukać sprzeczności pomiędzy podstawą faktyczną rozstrzygnięcia podatkowego a uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, co miałoby usprawiedliwić zarzuty skargi naruszenia art. 120 oraz art. 210 § 1 i § 4 op. Sprzeczności tego rodzaju nie można upatrywać w tym, że w treści uzasadnienia organ wskazywał na istnienie kolejno po sobie następujących, fikcyjnych transakcji oraz funkcjonowanie swoistego "łańcucha" podmiotów uczestniczących w tego typu procederze, skoro ustalone okoliczności doprowadziły go do wniosku, że nie doszło do sprzedaży pomiędzy M. D. a skarżącym. Organy podatkowe przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie naruszyły art. 33 ustawy vat, co - według treści skargi - miałoby polegać na wymierzeniu podatku I. H. w sytuacji, gdy w rzeczywistości złomu nie sprzedał. Jednakże organy nie stosowały wskazanego przepisu (zasadniczo chodziłoby o ust. 1 art. 33), zaś z ustaleń faktycznych wynika, że cała przyjęta za podstawę opodatkowania sprzedaż miała charakter realny. Nieuzasadnione jest zapatrywanie autora skargi, że zakwestionowanie dokonania zakupu, w sposób automatyczny prowadzić musi do korekty wyniku sprzedaży. Jedno jak i drugie winno wynikać z ustaleń faktycznych. Wniosek zaprezentowany w skardze byłyby uzasadniony jedynie przy założeniu, że w sensie faktycznym nie było możliwe dokonanie nabycia złomu przez skarżącego na podstawie innych, niż zakwestionowane transakcji. Nie widać jednak warunków, ażeby tego rodzaju założenie można było zasadnie postawić. Co się zaś tyczy zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego, to również ten nie był usprawiedliwiony, gdyż termin płatności zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2000 r., upływał w dniu 25.01.2001 r., a to na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy vat. W konsekwencji, stosownie do art. 70 § 1 op, zobowiązanie to ulegało przedawnieniu dopiero z upływem roku 2006. Tymczasem zaskarżona decyzja wydania została w dniu [...]. Mając zatem na uwadze przedstawione powyżej powody, uznając, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej nie naruszała prawa w stopniu mającym, a nawet mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, skarga I. H. jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.