I SA/Wr 511/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2007 r. postanawia: 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 5.117 (słownie: pięć tysięcy sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W sprawie, A. B., reprezentowana przez pełnomocnika – r. pr. E. G.-Z., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...].01.2010 r. o nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...].10.2010 r. o nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2007 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego I instancji, Skarżąca podniosła zarzut naruszenia zasad procedury oraz prawa materialnego, tj: art. 123 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. w Dz. U z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – w skrócie: "Op", art. 192 i art. 200 Op poprzez nie zapewnienie Skarżącej przez organ odwoławczy czynnego udziału w każdym stadium postępowa oraz uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań w siedmiodniowym terminie przed wydaniem przez ten organ decyzji; art. 121 Op poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niewzbudzający zaufania Skarżącej do organów podatkowych; art. 122 Op poprzez nie podjęcie w toku postępowania podatkowego przez organ odwoławczy wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; art. 187 § 1 Op poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności nie przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków R. Z. i J. S.; art. 191 Op poprzez dokonanie oceny zaistnienia i udowodnienia okoliczności faktycznych w niniejszej sprawie w sposób niewłaściwy i dowolny, na podstawie zaledwie części zebranego materiału dowodowego, a w efekcie wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne założenia natury faktycznej i prawnej, nie znajdujące oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym; art. 229 Op poprzez nie przeprowadzenie przez organ odwoławczy z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie lub nie zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi l instancji; art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów (Dz. U. z 2004 r. Nr 54 poz. 535 ze zm ), art. 88 ust. 3a pkt 1a oraz pkt 4a tej ustawy poprzez ich błędną interpretację. W skardze wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 10.03.2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. poinformował, iż decyzją z dnia [...].03.2011 r. o nr [...], wydaną w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie: "ppsa", uwzględnił skargę A. B. w całości. Wraz w ww. pismem złożono przedmiotową decyzją autokontrolą, którą uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż zaskarżona decyzja została wydana przed upływem siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się przez stronę co do zebranego materiału dowodowego, a rozstrzygnięcie sprawy wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania przez organ I instancji w znacznej części. Dyrektor Izby Skarbowej uwzględniając podniesione w skardze zarzuty natury procesowej, wskazał jakie czynności organ I instancji obowiązany jest wykonać w ponownym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 54 § 3 ppsa, organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono do sądu administracyjnego, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z unormowania tego wynika, że organ podatkowy ma możliwość dokonania ponownej weryfikacji swojego działania w trybie autokontroli, przy czym skorygowanie zaskarżonego działania musi uwzględniać żądanie strony skarżącej, co końcowo ocenia Sąd. Konsekwencją wydania przez organ decyzji autokontrolnej, jest umorzenie postępowania sądowoadministarcyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W rozpoznawanej sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej we W., decyzją autokontrolą z dnia 10.03.2011 r. wyeliminował z obrotu prawnego decyzje organów obydwu instancji, czym uczynił zadość żądaniu strony. Tym samym, niniejsze postępowanie sądowe, z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia, uznać należy za bezprzedmiotowe, a co za tym idzie, za podlegające umorzeniu. Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa orzeczono jak w pkt I sentencji postanowienia. Orzeczenie o kosztach w pkt II sentencji znalazło oparcie w art. 201 § 1 ppsa, zgodnie z którym zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ppsa. Zwrot zasądzonych od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania obejmuje uiszczony wpis od skargi w kwocie 1.500 zł, koszty zastępstwa procesowego w stawce minimalnej – 3.600 zł (§ 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)) oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy w świetle powyższego, że wniosek ten jest bezprzedmiotowy.