I SA/Wr 517/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak- Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I w sprawie ze skargi "A." sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia 4 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odrzucić skargę. Uzasadnienie: Skarżąca spółka wniosła do tut. Sądu skargę na opisaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. w przedmiocie podatku akcyzowego. Zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Przewodniczący Wydziału wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, jej braków fiskalnych poprzez uiszczenie wpisu od wniesionej skargi w kwocie 1 056,00 zł. Wezwanie powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 29 kwietnia 2013 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca w otwartym terminie do uiszczenia wpisu tj. w dniu 6 maja 2013r. nadała w urzędzie pocztowym wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r., doręczonym stronie w dniu 3 lipca 2013 r., odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2013 r. tut. Sąd odrzucił wniesiony z uchybieniem terminu sprzeciw strony od powyższego postanowienia. Kolejnym postanowieniem z dnia 23 września 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu od postanowienia referendarskiego z dnia 5 czerwca 2013r. odmówił przywrócenia terminu. Trafność powyższego rozstrzygnięcia została potwierdzona przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt I GZ 505/13 oddalającym zażalenie na postanowienie tut. Sądu z dnia 23 września 2013 r. W tych okolicznościach strona skarżąca została ponownie wezwana przez Przewodniczącego Wydziału do uiszczenia wpisu sądowego w terminie 7 dni, z jednoczesnym pouczeniem, że niezastosowanie się do tego wezwania spowoduje odrzucenie skargi oraz, że na powyższe zarządzenie nie przysługuje żaden środek odwoławczy. Powyższe zarządzenie doręczono stronie w dniu 6 lutego 2014 r. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca w dniu 12 lutego 2014 r. złożyła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z przepisem art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl § 2 przywołanego przepisu pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Dodać również należy, że po myśli art. 212 § 1 p.p.s.a. wpis stanowi opłatę sądową. Ustawodawca zastrzega zaś, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1p.p.s.a.). Zgodnie z przepisami prawa procesowego nieuiszczenie wpisu traktowane jest jako szczególny rodzaj braku formalnego skargi, którego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania skarżącego do jego usunięcia przez zapłatę wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Taki bowiem skutek zaniechania w tym zakresie ustala przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika, że skarżąca spółka nie uiściła opłaty sądowej od skargi w wysokości 1 042,00 zł. zł. Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2013 r. wezwał bowiem stronę skarżącą do uiszczenia ww. wpisu. Skarżąca w terminie otwartym do uiszczenia wpisu złożyła natomiast wniosek o przyznanie prawa pomocy. Wniosek ten został prawomocnie rozpatrzony bowiem postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r. odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy. Kolejnym postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2013r. tut. Sąd odrzucił wniesiony z uchybieniem terminu sprzeciw strony od powyższego postanowienia. Następnie postanowieniem z dnia 23 września 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt I GZ 504/13 oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie tut. Sądu z dnia 23 września 2013 r. W związku z powyższym dniu 6 lutego 2014 r. strona została zawiadomiona po raz kolejny, o konieczności uiszczenia wpisu. W odpowiedzi na to wezwanie strona w zakreślonym terminie do uzupełnienia braków fiskalnych i złożyła kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku tym podniosła analogiczną argumentację jak w swoim wcześniejszym wystąpieniu. W tych okolicznościach stwierdzić należy, że sprawa przyznania prawa pomocy w identycznym zakresie została już zakończona postanowieniem NSA z dnia 20 listopada 2013 r. (II GZ 504/13). Sytuacja taka oznaczała, że zobowiązanie do uiszczenia wpisu przez skarżącą wynikające z prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego z dnia 23 kwietnia 2013 r. pozostało w mocy. Po doręczeniu wskazanego postanowienia NSA strona zobowiązana była więc do uiszczenia wpisu od skargi w ciągu siedmiu dni, bez uprzedniego wezwania. Wezwanie z dnia 6 lutego 2014 r. miało zaś jedynie charakter informacyjny. Do dnia dzisiejszego strona nie wywiązała się z obowiązku uiszczenia wymaganej opłaty. Podkreślić w tym miejscu należy, że nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu sądowego złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w sytuacji, gdy wniesiony on został po merytorycznie i prawomocnie rozstrzygniętym uprzednim wniosku w tym przedmiocie. Ponowne złożenie wniosku, nawet w terminie przewidzianym dla uiszczenia wpisu, nie może bowiem uchylić skutków prawomocności pierwotnego rozstrzygnięcia w kwestii prawa pomocy. Jest to tym istotniejsze, że kolejny wniosek strony o prawo pomocy nie wskazuje na nowe okoliczności świadczące o zmianie sytuacji finansowej spółki, które byłyby nieznane rozpoznającemu poprzedni wniosek. Pogląd taki znajduje poparcie w orzecznictwie Sądu Najwyższego oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie SN z dnia 21 kwietnia 1999r., sygn. I CKN 1461/98, publ. OSNC 1999, nr 11, poz. 196 ; postanowienie SN z dnia 23 lutego 1999 r., sygn. I CKN 1064/97, publ. OSNC 1999, nr 9, poz. 153 oraz postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FZ 252/09, opubl. w bazie LEX pod nr 552218 ). Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności faktyczne i prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany był więc do zastosowania przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a. i do odrzucenia na jego podstawie skargi, co też orzeczono sentencji.