I SA/Wr 541/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi R. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia olejów smarowych postanawia: I. odrzucić skargę; II. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy. W spawie, podpisany pod skargą doradca podatkowy nie przedłożył pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; w skrócie: p.p.s.a.). Zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi strony w dniu 7 maja 2018 r. W odpowiedzi pełnomocnik nie przedłożył pełnomocnictwa, lecz w piśmie z dnia 18 czerwca 2018 r. stwierdził, że pełnomocnictwo znajduje się w aktach sprawy. Do pisma dołączył natomiast formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wobec powyższego wezwano bezpośrednio skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez osobiste podpisanie skargi w siedzibie tut. Sądu lub przez przesłanie podpisanego egzemplarza skargi, terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie zostało doręczone stronie na adres podany w decyzji w dniu 2 lipca 2018 r. W zakreślonym terminie strona nie uzupełniła braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jednym z wymogów formalnych skargi jest, stosownie do art. 46 § 1 pkt 4) p.p.s.a., podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Natomiast zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Zaznaczyć trzeba, że brak pełnomocnictwa, a także podpisu są brakami formalnymi skargi, które na wezwanie sądu, podlegają usunięciu w ustawowym terminie 7 dni. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że podpisany pod skargą doradca podatkowy nie przedłożył Sądowi pełnomocnictwa, o którym mowa w art. 46 § 3 p.p.s.a. i pomimo wezwania nie uzupełnił wskazanego braku formalnego. Także skarżąca bezpośrednio wezwana do uzupełnienia braku formalnego pisma, w zakreślonym terminie nie uczyniła zadość skierowanemu do niej wezwaniu. Wobec nieuzupełnienia braków formalnych skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skargę należało odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. Jednocześnie w pkt. II sentencji, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jak bowiem stanowi art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie, m.in. gdy są podstawy do odrzucenia skargi przewidziane w art. 58 § 1 p.p.s.a. (vide np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 700/14). W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że zaistniała podstawa do odrzucenia skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych, czym mowa w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W konsekwencji uznać należało, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która - w myśl art. 247p.p.s.a. - wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy. Podkreślić przy tym należy, że Sąd nie badał sytuacji finansowej strony i jej możliwości płatniczych