I SA/Wr 541/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, , , po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. - [...] z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2016 r. postanawia: odrzucić skargę. W dniu 29 maja 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wpłynęła skarga A sp. z o. o. z siedzibą w S. (dalej jako: "Skarżący") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2016 r. Przedmiotowemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej jako: "O.p.") oraz art. 86 § 1 oraz art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że ww. postanowienie nie zawierało konkretnej daty, w której należy dokonać zwrotu. Wskazano jedynie, że termin zostanie przedłużony "do czasu zakończenia czynności sprawdzających". Ponadto, ww. postanowienie skarżący odebrał już po upływie terminu do dokonania zwrotu podatku, która wynikała z deklaracji VAT-7, zatem nie mogło wywrzeć żadnego skutku prawnego (termin zwrotu wynikający z deklaracji VAT-7 został określony na dzień 26 czerwca 2016 r., natomiast postanowienie w tym przedmiocie doręczono skarżącemu w dniu 11 lipca 2016 r.). Zdaniem Skarżącego, organ winien dokonać oczekiwanego zwrotu nadwyżki podatku na rzecz podatnika bez zbędnej zwłoki. Skarżący powołał się również na uchwałę NSA z dnia 20 września 2017 r. sygn. akt I FPS 2/16, zgodnie z którą w postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu, należy wskazać konkretną datę tego przedłużenia. Dalej skarżący wskazał, że pismem z dnia 3 kwietnia 2019 r., dokonał wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i nie czekając na otrzymanie odpowiedzi na wezwanie, wniósł skargę na ww. postanowienie. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wniósł o jej oddalenie w całości. Wskazał, że w dniu 10 kwietnia 2019 r. do organu wpłynęło pismo strony skarżącej, zatytułowane "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". Powołując się na art. 141 O.p. oraz art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego, strona wniosła ponaglenie na rażąco opieszałe działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. i zwróciła się do organu II instancji o uznanie ponaglenia za zasadne oraz zobligowanie organu I instancji do usunięcia naruszenia prawa, poprzez niezwłoczne dokonanie zwrotu podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2016 r. Następnie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] uznał ponaglenie za bezzasadne. Wskazał, że nie stwierdził bezczynności organu, zaś wszystkie podejmowane czynności były działaniami niezbędnymi do ustalenia stanu faktycznego, nie noszącymi znamion działań przewlekłych. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. stwierdził dalej, że skarga Spółki stanowi skargę na przewlekłość działania organu podatkowego w zakresie zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2016 r., jednakże w ocenie organu w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie zostały spełnione przesłanki skutkujące przewlekłością postępowania. Organ nie wykonywał działań w dużych odstępach czasu, czy też pozornych a podejmowane czynności należy uznać za adekwatne w stosunku do podejmowanych na danym etapie ustaleń. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 maja 2019 r. wezwano stronę skarżącą do wyraźnego wskazania, czy przedmiotem skargi jest postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] r. o nr [...] czy też bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., w terminie 7 dni pod rygorem potraktowania skargi zgodnie z jej literalnym brzmieniem. W odpowiedzi na powyższe, skarżący w piśmie z dnia 26 czerwca 2019 r. podtrzymał skargę wskazując, iż jej przedmiotem jest postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] r. nr [...], wydane w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za kwiecień 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 tj.; dalej jako: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne. Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Stosownie do art. 87 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej lub postępowania podatkowego. Stosownie zaś do art. 274b § 1 i § 2 O. p., jeżeli przeprowadzenie czynności sprawdzających zasadność zwrotu podatku wymaga przedłużenia terminu zwrotu podatku wynikającego z odrębnych przepisów, organ podatkowy może postanowić o przedłużeniu tego terminu do czasu zakończenia czynności sprawdzających, a na postanowienie to służy zażalenie. W badanej sprawie Skarżący wniósł do tutejszego Sądu skargę na postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] r. nr [...]. Jak wynika z treści pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu o przedłużeniu terminu zwrotu (art. 274b § 2 O. p.) na ww. postanowienie służyło zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej we W. w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. Należy podkreślić, iż na postanowienie, które Skarżący uczynił przedmiotem skargi służyło zażalenie. Z powyższego trybu Skarżący jednak nie skorzystał. Zatem nie wyczerpał przewidzianych prawem środków zaskarżenia. Ponadto, Sąd nie ma wątpliwości, że wniesiona przez Skarżącego skarga nie dotyczy przewlekłości (lub bezczynności) postępowania w sprawie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za kwiecień 2016 r., gdyż sam Skarżący wyraźnie oświadczył (k. [...] akt sądowych), że zaskarża postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] r. nr [...], wydane w sprawie przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT za kwiecień 2016 r. Zastosowany przez stronę tryb zaskarżenia rozstrzygnięcia oznacza, że przed wniesieniem skargi nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia, z których skorzystanie warunkuje prawo do wniesienia tej skargi stosownie do art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. Niedopuszczalność skargi, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zachodzi w szczególności gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszenia prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie nie został wyczerpany tryb wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarga została zatem wniesiona z naruszeniem art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., dlatego Sąd na postawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.