I SA/Wr 543/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Barbara Ciołek, sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Protokolant: referent Edyta Forysiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lutego 2017 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z/s w L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za czerwiec 2014 r.: oddala skargę w całości. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej uchylił orzeczenie Naczelnika Urzędu Celnego w L. [...] 2015 r. określające spółce "A" sp. z o.o. z/s w L. zobowiązanie w podatku akcyzowym za czerwiec 2014 r. i określił je w niższej wysokości. Decyzję zaadresowano i doręczono spółce "B" sp. z o.o. z/s w L. – skarżącej. W uzasadnieniu organ podatkowy wskazał, że 30 lipca 2015 r. skarżąca przejęła cześć majątku spółki "A" sp. z o.o. (dalej spółka), wstępując we wszystkie prawa i obowiązki przejmowanego podmiotu. W związku ujawnieniem w spółce paliwa nie spełniającego norm jakości wobec skarżącej wszczęto postępowanie podatkowe w zakresie rozliczenia podatku akcyzowego za maj i czerwiec 2014 r. Ujawnione nieprawidłowości dotyczyły jakości paliwa, które nie spełniało norm pozwalających na zakwalifikowanie do kodu CN 2710 20 11, co skutkowało wydaniem wobec strony wskazanej na wstępie decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za czerwiec 2014 r. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Dyrektor Izby Celnej w zasadniczej kwestii podzielił ustalenia i wnioski organu I instancji. Uznał jednak, że skarżąca ma prawo do obniżenia zobowiązania o wartość podatku akcyzowego wykazanego w fakturach dokumentujących nabycie spornego paliwa. Ponownie analizując sprawę stwierdził, że część paliwa będącego w posiadaniu spółki nie spełniało norm pozwalających na zakwalifikowanie do kodu CN 2710 20 11. Wskazał na pismo D. Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej we W. Delegatura w L., w który przekazał Naczelnikowi Urzędu Celnego w L. dokumentację kontroli jakości ww. oleju napędowego. Kontrolę przeprowadzono 16 czerwca 2014 r. w Hurtowni Paliw Ciekłych w L., gdzie spółka posiadała zbiorniki z olejem napędowym i opałowym. Zbiornik, z którego pobrano próbki był podłączony do dystrybutora. Próbka została przekazana do badania Instytutowi Nafty i Gazu Państwowemu Instytutowi Badawczemu z/s w K.. Wynik ujawnił, że nie spełnia ona wymagań jakościowych dla paliw ciekłych określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz.U. z 2013 r., poz. 1058 ze zm., dalej powoływane jako rozporządzenie w/s wymagań jakościowych dla paliw ciekłych), ze względu na zaniżoną odporność na utlenienie, zamiast wymaganej wartości 20h, przy tolerancji 17,5 h próbka wykazywała 14,4h. Na wniosek spółki dokonano ponownego badania próbki w Laboratorium P. I. sp. z o.o. z/s w S., potwierdzając nieprawidłowości, przy uwzględnieniu postanowień normy PN-EN ISO 4259:2009 próbka nie spełniała wymagań ww. rozporządzenia ze względu na zaniżoną odporność na utlenianie (wymagania 20h, tolerancja laboratorium 20h plus minus 2,5 h, wynik badania 15,9h). Organ podatkowy ustalił, że skarżąca w badanym okresie rozliczeniowym zakupiła olej napędowy od "C" S.A. i "D" Sp. z o.o., na fakturach każdorazowo wykazana była wartość podatku akcyzowego wg stawki 1.196/1000 l., natomiast na fakturach od "D" sp. z o.o. zawarta była informacja, że od sprzedaży odprowadzono podatek akcyzowy. Do faktur załączono odpisy świadectw jakości i orzeczeń laboratoryjnych, z których wynikało, że dostarczany olej o kodzie CN 2710 20 11 za każdym razem spełniał parametry jakościowe. Spółka także badała jakość za kupowanego paliwa, jednakże badania te nie obejmowały odporności na utlenianie. Organ podatkowy wywodził, że skarżąca nie kwestionowała wyników badań kontrolnych, nie wniosła o przeprowadzenie innych dowodów, nie kwestionowała sposobu pobrania próbek, nie przedstawiła żadnych dokumentów potwierdzających nabycie paliwa o zaniżanej odporności na utlenianie, nie składała żadnych reklamacji dot. jakości paliwa u kontrahentów. Dalsze czynności kontrolne wykazały, że kontrahenci dostarczyli paliwo spółce, co w opinii organu podatkowego wyklucza, że przedmiotem dostawy był inny niż zafakturowany towar. Organ podatkowy stwierdził, że wymogom jakościowym nie odpowiada olej w ilości znajdującej się w zbiorniku, z którego pobrano próbki tj. 12.220,17 l. W związku z tym uznano, że paliwo to winno być uznane za inne pozostałe paliwa silnikowe, co przekłada się na wysokość stawki podatkowej. Powołując się na art. 7 ust 1 ustawy z 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (Dz.U. Nr 169, poz. 1200 ze zm.), organ podatkowy stwierdził, że zabrania on gromadzenia, przechowywania i wprowadzania do obrotu paliwa, które nie spełnia wymagań jakościowych. Posiadane przez spółkę paliwo nie spełniało norm określonych w rozporządzeniu w/s jakości paliwa, jednakże inaczej niż organ I instancji Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że nie można przyjąć, iż cały olej napędowy znajdujący się w zbiorniku był niewiadomego pochodzenia, od którego nie zapłacono akcyzy. Powołując się na zasady doświadczenia życiowego stwierdził, że olej znajdujący się w zbiorniku mógł zostać pomieszany lub też pogorszenie parametrów mogło nastąpić z innych przyczyn np. zanieczyszczenie zbiornika. Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy przyczyny posiadania przez stronę takiego paliwa nie są jednak istotne, inaczej niż fakt posiadania paliwa, od którego nie zapłacono akcyzy w wymaganej kwocie. Mając na uwadze opisane fakty oraz jednofazowy charakter podatku akcyzowego organ odwoławczy za zasadne uznał pomniejszenie określonego przez I instancję zobowiązania podatkowego o wartość podatku zawartego w fakturach nabycia paliwa od kontrahentów, w związku z tym uchylił decyzję organu I instancji określając zobowiązanie w niższej wysokości. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podatkowy stwierdził, że próbki pobrano zgodnie z wymogami rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego trybu pobierania i badania próbek produktów przez organy Inspekcji Handlowej (Dz.U. z 2012 r., poz. 496 ze zm., dalej powoływane jako rozporządzenie w/s pobierania próbek) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z 1 września 2009 r. w sprawie sposobu pobierania próbek paliw ciekłych i biopaliw ciekłych (Dz.U. Nr 147, poz. 1189, dalej powoływane jako rozporządzenie w/s sposobu pobierania próbek paliw ciekłych i biopaliw ciekłych). W skardze strona domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucała naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 124 i art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej powoływana jako O.p.), co doprowadziło do błędnego zastosowania art. 8 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 10, art. 12, art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 89 ust. 1 ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2014 r., poz. 752, dalej powoływana jako u.p.a.) W uzasadnieniu strona negowała twierdzenia organu podatkowego, że posiadała towar niewidomego pochodzenia, tezę tą odrzucił Dyrektor Izby Celnej, choć nie jest w tym zakresie konsekwentny, co znalazło wyraz w decyzji dot. opłaty paliwowej, umarzającej postępowanie, w której stwierdzono, że pochodzenie paliwa jest wiadome. Należy zatem odrzucić tezę, że strona posiadała paliwo niewiadomego pochodzenia, tym bardziej że w tym czasie nie dokonywała WNT, importu i nie posiadała innych dostawców. Fałszywe jest zatem twierdzenie, że olej posiadany przez stronę jest innym paliwem niż wykazane w fakturach jego nabycia. Odnosząc się do jakości paliwa strona wskazywała, że wielokrotnie podawała przyczyny takiego stanu rzeczy m.in. w piśmie z 1 lipca 2015 stanowiącym zastrzeżenia do protokołu kontroli oraz pismach kierowanych do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 24 listopada 2014 i 21 maja 2015 r. Tym samym strona kwestionowała wyniki badań oleju, wskazując na niezgodne z przepisami pobranie próbek paliw. Próbki zostały pobrane wadliwie, zatem nie rozpoznano wyczerpująco materiału dowodowego. W opinii strony przyczyny rzekomych nieprawidłowości w zakresie jakości paliwa (właściwości utleniania) leżą po stronie "C", w szczególności w braku odpowiedniej kontroli tego parametru przed wysyłką paliwa, świadectwa jakości paliwa dołączone do faktur wskazują, że jest ono zgodne z wymogami rozporządzenia w/s jakości paliwa. Dowodzi to, że zbywca nie przeprowadził badania jakości, zaś strona nie posiada odpowiednich urządzeń do badań parametrów utleniania, ponadto dodawanie do paliwa biokomponentów powoduje jego szybszą degradację. Organ podatkowy nie odniósł się do tych treści, co narusza powołane na wstępie przepisy prawa procesowego. Końcowo wskazywała, że decyzją z 29 lipca 2015 r. Prezes Urzędu Regulacji i Energetyki odstąpił od wymierzenia spółce kary pieniężnej, uznając zasadność argumentacji powoływanej w pismach z 24 listopada 2014 i 21 maja 2015r. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145 – art. 150 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżony akt, jeśli stwierdzi, że wydano go z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa procesowego jak i prawa materialnego, co uzasadniało oddalenie skargi. Spór miedzy stronami dotyczy zasadności zastosowania przez organ podatkowy stawki podatku akcyzowego wyższej niż przyjęta przez skarżącą, a to z uwagi na niespełnianie przez paliwo będące w posiadaniu strony norm jakościowych. Skarżąca negując działania organów podatkowych wskazuje na bezpodstawność twierdzeń o niewiadomym źródle posiadanego towaru, dochowaniu staranności przy jego nabyciu i błędach popełnionych przy pobieraniu próbek do badania. Wskazała też na odstąpienie przez Prezesa Urzędu Regulacji i Energetyki od ukarania spółki w związku z ustaleniami dotyczącymi jakości spornego paliwa. Dyrektor Izby Celnej skorygował decyzję organu I instancji, negując jego tezę o niewiadomym pochodzeniu towaru. Nie podzielił zarzutów strony dotyczących konieczności ustalenia przyczyn posiadania przez nią paliwa nie spełniającego wymogów jakościowych, wskazał też na obiektywny charakter zobowiązań podatkowych oraz właściwe i zgodne z prawem pobranie próbek. W sporze tym trzeba przyznać rację organom podatkowym, z resztą sama strona na obecnym etapie nie negowała faktu posiadania paliwa, które nie spełniało norm jakości poprzez zaniżenie wskaźnika odporności na utlenianie. W tych okolicznościach prawidłowo organ podatkowy powołał art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a. zgodnie, z którym przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należytej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Z kolei do wyrobów akcyzowych zaliczane są m.in. wyroby energetyczne (art. 2 ust. 1 pkt 1). Do wyrobów energetycznych zalicza się zaś wyroby określone kodami nomenklatury scalonej: CN 2701, 2702 oraz od 2704 do 2715. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 u.p.a., do celów poboru akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.). Stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a. stawka akcyzy na wyroby energetyczne dla olejów napędowych o kodzie 2710 19 41 oraz wyrobów powstałych ze zmieszania tych olejów z biokomponentami, spełniających wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach wynosiła - 1.196,00 zł/1000 litrów. Zaś stawka akcyzy na wyroby energetyczne dla pozostałych paliw silnikowych - 1.822,00 zł/1000 litrów (art. 89 ust. 1 pkt 14 u.p.a.). W rozpoznawanej sprawie w istocie nie jest sporne, że posiadane przez skarżącą paliwo (w ilości zanegowanej przez organy podatkowe) nie spełniało norm jakości, przewidzianych dla tych paliw w rozporządzeniu w/s wymagań jakościowych dla paliw ciekłych, a to z uwagi na nieprawidłowości w zakresie jednego z parametrów (odporności na utlenianie). Okoliczność ta jest istotna w świetle treści powołanych regulacji, tj. art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a. Z regulacji tej bowiem wynika, że stawka 1.196,00 zł/1000 litrów ma wprawdzie zastosowanie do oznaczonych w tym przepisie olejów napędowych, ale jest tak tylko w odniesieniu do tych, które spełniają wymagania jakościowe określone w ww. rozporządzeniu. Zebrany materiał dowodowy nie pozostawia żadnych wątpliwości, że sporne paliwo posiadało zaniżony wskaźnik odporności na utlenianie, co potwierdziły badania przeprowadzone w dwóch niezależnych ośrodkach badawczych (Instytucie Nafty i Gazu Państwowym Instytucie Badawczym z/s w K. oraz Laboratorium P. I. sp. z o.o. z/s w S.). W obu przypadkach wskaźnik ten obiegał od przyjętej w rozporządzeniu w/s wymagań jakościowych dla paliw ciekłych normy wynoszącej 20h, w pierwszym przypadku, przy tolerancji 17,5 h, próbka wykazywała 14,4h. W drugim ośrodku wynik badania to 15,9h, przy tolerancji laboratorium 20h plus minus 2,5 h. Zasadnie zatem ocenił organ podatkowy, że paliwo nie spełniało norm jakościowych, co nakazywało zastosowanie do niego stawki podatku w wysokości wynikającej z 89 ust. 1 pkt 14 u.p.a.). W tym zakresie postępowanie organów podatkowych odpowiada wymogom przewidzianym w przepisach prawa procesowego, dotyczącym zebrania i oceny materiału dowodowego, tj. art. 122, art. 180, art. 187 i art. 191 O.p. Jak już wskazano strona nie polemizuje z wynikami badań pozyskanymi od ww. instytucji, negując jedynie prawidłowość pobrania próbek. Jednakże zebrany materiał aktowy, choć lakonicznie w tym względzie opisany przez organ podatkowy, wskazuje, że próbki pobrano w sposób odpowiadający prawu. W skardze strona odwołuje się do pism składanych w toku postępowania, a negujących sposób pobrania próbek (niewłaściwa pojemność naczyń do pobrania próbek). Tymczasem z protokołów pobrania próbek przez Państwową Inspekcję Handlową wynika, że próbki zostały pobrane zgodnie z wymaganiami opisanymi w odrębnych przepisach. Skarżąca nie przedstawia także żadnych dowodów na to, że protokoły te nie odpowiadają prawdzie, w szczególności nie wskazała czy podjęła jakiekolwiek środki prawne zmierzające do ich podważenia. Ponadto analiza ww. dokumentów dowodzi, że próbki pobrano prawidłowo do właściwych pojemników, które zgodnie zapisami rozporządzenia w/s sposobu pobierania próbek paliw ciekłych i biopaliw ciekłych mogły mieć pojemność 1 litra. Stosownie do zapisów pkt 1.4.3. załącznika do ww. rozporządzenia pojemniki przeznaczone na próbki powinny: mieć pojemność 5 litrów, z zastrzeżeniem pkt 1.4.4 i 1.4.8, oraz być wyposażone w uszczelki dławikowe lub mieć szczelne połączenia, zdolne do wytrzymania wewnętrznych ciśnień, powstających podczas normalnej ich eksploatacji. Pkt 1.4.8. (będący wyjątkiem od ww. zasady) stanowi zaś, że pojemniki przeznaczone na próbki do badania zawartości zanieczyszczeń w olejach napędowych, zanieczyszczeń stałych w biopaliwach ciekłych stanowiących mieszankę oleju napędowego i biokomponentów oraz zanieczyszczeń stałych w estrze stanowiącym samoistne paliwo powinny być wykonane ze szkła oraz mieć pojemność 1 litra. Pojemnik wypełnia się próbką do 80-85 procent objętości. Z protokołu pobrania próbek wynika zaś, że pojemniki miały wymaganą pojemność 1 litra. Zatem zgłaszane w tym zakresie zarzuty skargi należało ocenić jako nieuzasadnione. Wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma również polemika skarżącej dotycząca samego parametru odporności na utlenianie, odwołująca się do faktu dodawania do paliwa biokomponentów przyspieszających utlenianie. Wskazać bowiem trzeba, że rolą i funkcją postępowania podatkowego nie jest badanie zasadności i celowości stosowania określonych parametrów przy badaniu jakości paliwa. Kwestie te regulują stosowne przepisy, które w związku treścią art. 120 O.p., organy podatkowe zobowiązane są stosować. Nie ulega wątpliwości, że w świetle przepisów rozporządzenia w/s wymagań jakościowych dla paliw ciekłych parametr ten (odporności na utlenianie) obowiązuje i jest wymagany. Odnosząc się natomiast do zarzutów braku zawinienia skarżącej i jej staranności w zakresie badania nabywanego paliwa (także u sprzedawcy), co winno skutkować odstąpieniem od wymiaru zobowiązania. Sąd podziela pogląd organów podatkowych, że wymiar zobowiązań podatkowych ma charakter obiektywny. W tej sprawie przepisy są jednoznaczne, powoływany przez organy podatkowe art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a. wiąże obowiązek podatkowy z nabyciem lub posiadaniem wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Taka okoliczność zaistniała w tej sprawie, nie ma zatem znaczenia co było przyczyną obniżenia parametrów jakościowych paliwa, istotne, że fakty te zaistniały. Odpowiedzialność za posiadanie paliwa bez odpowiedniej jakości jest odpowiedzialnością na zasadzie ryzyka a nie winy. O odpowiedzialności podatkowej decyduje wobec tego obiektywny stan rzeczy jakim jest w omawianej sprawie posiadanie paliwa niespełniającego wymagań jakościowych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 1 grudnia 2016 r. sygn. akt III SA/Po 201/16 orzeczenie publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej powoływanej jako CBOSA). W tym kontekście bezzasadne są zawarte w skardze zarzuty wskazujące na odmienne potratowanie skarżącej przez Prezesa Urzędu Regulacji i Energetyki, który decyzją z 29 lipca 2015 r. odstąpił od wymierzenia spółce kary pieniężnej, uznając zasadność jej argumentacji powoływanej w pismach z 24 listopada 2014 i 21 maja 2015 r. Marginalnie tylko wskazać trzeba, że zgodnie z art. 56 ust. 6a ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.) Prezes URE może odstąpić od wymierzenia kary, jeżeli stopień szkodliwości czynu jest znikomy, a podmiot zaprzestał naruszania prawa lub zrealizował obowiązek. Kompetencje i zakres oceny naruszeń prawa i ewentualnych skutków pozostawiony w gestii Prezesa URE jest zatem odmienny od konstrukcji zasad opodatkowania. W kontekście poczynionych uwag jako niezasadne ocenić trzeba zarzuty i argumenty skargi zmierzające do wykazania staranności przy nabywaniu paliwa, wykluczające, w opinii strony, jej winę w powstaniu nieprawidłowości. Ponownie wskazać należy, że przedmiotem i celem postępowania podatkowego nie było ustalenie przyczyny niespełnienia przez sprzedawane paliwo wymagań jakościowych, ale ocena skutku ustalonego faktu w kontekście wskazanych wyżej przepisów ustawy z 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym. Za nieuzasadniony uznać trzeba także zarzut podnoszący przyjęcie przez organy podatkowe, że posiadane przez stronę sporne paliwo było niewiadomego pochodzenia. Teza ta została bowiem zanegowana przez organ odwoławczy, który korygując decyzję I instancji stwierdził, że skarżąca ma prawo do odliczenia podatku akcyzowego zwartego w fakturach potwierdzających nabycie paliwa, co jest jednoznaczne z przyjęciem jego pochodzenia. Podsumowując stwierdzić należy, że Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania. Organy zebrały potrzebny dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy i wyczerpująco go rozpatrzyły. Dokonały wszechstronnej jego oceny. Wobec dokonanych ustaleń uprawnione stały się twierdzenia organów podatkowych, że wobec skarżącej istniał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym z tytułu posiadania w badanym okresie rozliczeniowym oleju napędowego, od którego nie została zapłacona należna akcyza. W kontekście całej sprawy nie budzi również wątpliwości Sądu, że organ podatkowy dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego oraz właściwie je zastosował. A skoro spełnienie wymagań jakościowych jest warunkiem zastosowania stawki w kwocie 1196 zł/1000 l (art. 89 ust. 1 pkt 6 u.p.a.), to ich brak skutkować musiał zastosowaniem stawki 1822/1000 l, co wynika z art. 89 ust. 1 pkt. 14 u.p.a. Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.