I SA/Wr 553/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel Sędziowie: Sędzia NSA - Halina Betta Asesor WSA - Dagmara Dominik (sprawozdawca) Protokolant: Dorota Zawiślińska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 września 2006 r. przy udziale - sprawy ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego za zaległości sp. z o.o. "A" w podatku od towarów i usług za okres wrzesień - grudzień 1999 r. wraz z odsetkami za zwłokę: I) uchyla zaskarżoną decyzję; II) orzeka, że decyzja wymieniona wpkcie I) nie podlega wykonaniu; III) zasądza na rzecz strony skarżącej od Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 2.000 (słownie: dwóch tysięcy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...]r. Nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...]r. nr [...]orzekającą o odpowiedzialności J. S., byłego Prezesa Zarządu Przedsiębiorstwa Usługowo-Transportowego "A" spółki z o. o. z siedzibą w Ś., za zaległości ww. spółki w podatku od towarów i usług za okres wrzesień-grudzień 1999 r. w wysokości [...]zł wraz z odsetkami do dnia wydania decyzji w kwocie [...]zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że decyzjami z dnia [...] nr [...] lnspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej w K. określił Przedsiębiorstwu Usługowo-Transportowemu "A" Sp. z o. o. zaległość w podatku od towarów i usług za okres wrzesień-grudzień 1999r. wraz z odsetkami oraz ustalił - w oparciu o przepisy art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zmianami) - dodatkowe zobowiązanie w tym podatku. Spółka, pismem z dnia [...], wniosła odwołanie od ww. decyzji do Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. W postępowaniu odwoławczym Izba Skarbowa dnia [...]r. wydała decyzje nr [...]utrzymujące w mocy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, które stały się ostateczne w administracyjnym toku postępowania, a kwoty w nich określone stały się wymagalne. W związku z nieuiszczeniem ciążącej na spółce zaległości podatkowej oraz bezskutecznością postępowania egzekucyjnego wobec jej majątku (postanowienie z dnia [...]r. nr [...]o umorzeniu postępowania egzekucyjnego), Urząd Skarbowy w Ś. decyzją z dnia [...]. nr [...]orzekł o odpowiedzialności J. S. za zobowiązania Spółki z o.o. "A" z tytułu podatku towarów i usług za okres wrzesień-grudzień 1999r. w łącznej wysokości [...]zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...]zł, powołując jako podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia art.116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm. zwanej dalej "O.p."). J. S. wniósł odwołanie do Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W., domagając się uchylenia powyższej decyzji i umorzenia postępowania. Podatnik zarzucił naruszenie art.116 § 1 O.p. poprzez zaniechanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego z majątku Spółki, przy jednoczesnym przeniesieniu odpowiedzialności za całość zobowiązania na członków zarządu, podczas gdy Spółka z o.o. "A" posiadała udziały w Spółce z o.o. "B" z/s w B. o wartości nominalnej [...]zł. Wskazał również, że w okresie kiedy spółka utraciła płynność finansową i stała się niewypłacalna, nie pełnił już funkcji prezesa zarządu. Niezgłoszenie wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego nie nastąpiło z jego winy. Powołał się także na fakt udzielenia w dniu [...]. pełnomocnictwa L. R. Organ odwoławczy stwierdził, że podatnik nie udowodnił zaistnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art.116 § 1 O.p., co szczegółowo uzasadnił w decyzji z dnia [...]. nr [...], utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu. Wyrokiem z dnia 8 października 2004r. sygn. akt l SA/Wr 2777/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję, w którym to wyroku stwierdził, że skarżący na którego przeniesiona została odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki z o.o. "A" i w czasie w którym powstało to zobowiązanie był członkiem zarządu spółki. Ponadto wdrożone przeciwko wyżej wskazanej spółce postępowanie egzekucyjne okazało się bezskuteczne. Zdaniem Sądu nie sposób jest podważyć stanowiska organów podatkowych stwierdzającego, iż skarżący nie wykazał, że stan interesów spółki nie uzasadniał wniosku o zgłoszenie upadłości lub otwarcia postępowania układowego w okresie kiedy ten pełnił funkcję prezesa zarządu. Sąd podzielił również stanowisko organu odwoławczego, że udzielenie pełnomocnictwa przez skarżącego do prowadzenia i zarządzania firmą innej osobie nie zwalniało prezesa zarządu od obowiązku elementarnej wiedzy o najważniejszych sprawach firmy a do takich niewątpliwie należy zaliczyć prawidłowość rozliczenia z należności budżetowych. Jednakże Sąd zarzucił organowi odwoławczemu niepodjęcie żadnych działań w kierunku ustalenia, czy i w jakiej wartości Spółka z o.o. "A" posiada majątek, do którego egzekucja nie została skierowana, a który to majątek został przez skarżącego wskazany. Sąd podkreślił, że zasadniczą przesłanką odpowiedzialności członków zarządu spółki jest bezskuteczność egzekucji wobec spółki co oznacza, że organ egzekucyjny musi wyczerpać wszelkie sposoby egzekucji - formalnie przeprowadzona egzekucja kończy się niezaspokojeniem wierzyciela. Inaczej mówiąc chodzi o taką sytuację, gdy nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona jakiejkolwiek części majątku Spółki. Zdaniem Sądu, dla uznania egzekucji za bezskuteczną nie wystarczy sam fakt niezaspokojenia roszczenia podatkowego, lecz powinno być wydane równocześnie odrębne postanowienie o bezskuteczności egzekucji. Wykonując powyższy wyrok Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. wydał decyzję z dnia [...]. nr [...], którą ponownie utrzymał w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...]. nr [...]orzekającą o odpowiedzialności J. S. za zaległości podatkowe spółki z o.o. "A" w podatku od towarów i usług za okres wrzesień-grudzień 1999r. Wskazano, że w rozpatrywanej sprawie organ egzekucyjny, na zlecenie organu drugiej instancji, dwukrotnie - zarówno przed wydaniem decyzji uchylonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (pismo z dnia [...]nr [...]), jak również w wykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 października 2004r. sygn. akt l SA/Wr 2777/02 (pismo z [...]. nr [...]) - podejmował czynności zmierzające do przeprowadzenia egzekucji z udziałów, które jak ustalono spółka z o.o. "A" posiada w spółce z o.o."B". Działania te nie przyniosły jednak oczekiwanego rezultatu z uwagi na niemożność skutecznego doręczenia spółce zawiadomienia o zajęciu udziałów. Spółka z o.o. "B" nie odebrała bowiem ww. zawiadomień korespondencja wróciła z adnotacją "adresat nieznany". Również spółka z o.o. "A nie odebrała kopii zawiadomienia (adnotacja listonosza "firma zlikwidowana"). Wyjaśnienia w tym zakresie zostały zawarte w pismach Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...]. nr [...], z dnia [...]. nr [...]i z dnia [...]. nr [...]. W myśl art. 96j § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2002r. nr 110, poz.968 ze zm.) zajęcie udziału oraz wierzytelności z tego prawa jest dokonane z chwilą doręczenia spółce zawiadomienia o zajęciu udziału, czego nie można utożsamiać z dokonaniem przez sąd wpisu o ich zajęciu. Dla stwierdzenia nieściągalności zaległości od spółki nie jest konieczne wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, nieściągalność bowiem to okoliczność stanu faktycznego, którą udowadniamy materiałem dowodowym otrzymanym z komórki egzekucji, a taki materiał został zgromadzony w przedmiotowej sprawie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu J. S. zarzucił organom podatkowym brak działań w celu ustalenia wartości majątku jakim dysponuje spółka z o.o. "A", co jego zdaniem wyklucza możliwość uznania egzekucji za bezskuteczną. Dla skarżącego fakt uznania egzekucji z bezskuteczną jest związany z wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Skarżący wniósł o uznanie, że decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem art. 116 O.p. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie wskazała, że strona skarżąca nie może również podnosić, że spółka z o.o. B" posiada nieruchomości, z których można by prowadzić egzekucję, bowiem długi spółki z o.o. "A" mogą być dochodzone tylko z jej majątku, a ten majątek stanowią udziały w spółce z o.o. "B". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie należy zauważyć, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej "p.s.a."), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i formalnym. Przeprowadzając zatem kontrolę legalności zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne w sposób mający wpływ na wynik sprawy oraz prawo procesowe w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sporu między stronami jest kwestia odpowiedzialności J.S. jako członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z o.o. "A" w podatku od towarów i usług za wrzesień - grudzień 1999 r. Odpowiedzialność osób trzecich jest instytucją prawną wiążącą skutki istnienia zobowiązania podatkowego z podmiotem innym niż podatnik. Osoby trzecie ponoszą odpowiedzialność za cudzy dług, jednakże odpowiedzialność ta wynikać może wyłącznie z mocy konkretnego przepisu ustawy, a do kręgu tych osób należą wyłącznie podmioty wymienione w art. 110-117 O.p., przy czym katalog osób trzecich, ponoszących odpowiedzialność z tytułu cudzych zaległości podatkowych ma charakter zamknięty. Zgodnie z art. 116 § 1 O.p. stanowiącym podstawę prawną zaskarżonej decyzji /w brzmieniu obowiązującym w 1999 r./ za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono upadłość lub wszczęto postępowanie układowe albo, że niezgłoszenie upadłości oraz brak postępowania układowego nastąpiły nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa. Natomiast art. 116 § 2 O.p. wskazuje, że odpowiedzialność członków zarządu spółki, o której mowa w § 1 obejmuje zobowiązania podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki. Z powołanego przepisu wynika zatem, że przesłankami odpowiedzialności członka zarządu spółki są: 1/ powstanie zobowiązania (zaległości podatkowej) w czasie pełnienia funkcji członka zarządu, 2/ bezskuteczność egzekucji w stosunku do spółki, 3/ niewskazanie przez członka zarządu mienia z którego egzekucja jest możliwa, 4/ niewykazanie we właściwym czasie zgłoszenia upadłości lub wszczęcia postępowania układowego. Należy także podkreślić, że zgodnie z art. 153 p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji podatkowej (por. J. P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarza" Lexisnexis Warszawa 2006 s. 325). Ilekroć zatem dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, tylekroć będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998 r. , sygn. akt III RN 130/97, opubl. OSNAPiUS 1999, nr 1, poz. 2 oraz glosa aprobująca: B. Adamiak, OSP 1999, nr 5, poz. 101). Powyższe dotyczy także organu podatkowego zobowiązanego do ponownego rozpatrzenia sprawy. Mając na względzie powyższe należy wskazać, że już w wyroku z dnia 8 października 2004r. sygn. akt l SA/Wr 2777/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wypowiedział się w przedmiocie nie wykazania przez skarżącego niektórych przesłanek egzoneracyjnych przewidzianych w art.116 O.p. Otóż stwierdził, że niewątpliwie skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu w okresie w jakim powstały zobowiązania podatkowe z mocy prawa, a udzielenie pełnomocnictwa przez skarżącego do prowadzenia i zarządzania firmą innej osobie nie zwalniało prezesa zarządu od obowiązku elementarnej wiedzy o najważniejszych sprawach. Sąd zwrócił uwagę na okoliczność, że wdrożone przeciwko spółce z o.o. "A" postępowanie egzekucyjne okazało się bezskuteczne. Ponadto zaznaczył, że nie sposób jest podważyć stanowiska organów podatkowych stwierdzającego, iż skarżący nie wykazał, że stan interesów spółki nie uzasadniał wniosku o zgłoszenie upadłości lub otwarcia postępowania układowego w okresie kiedy ten pełnił funkcję prezesa zarządu. Wątpliwości wzbudziło jednak niewyjaśnienie przez organy majątku ujawnionego przez skarżącego w postaci udziałów w spółce z o.o. "B". A zatem podstawą uchylenia rozstrzygnięcia organu podatkowego pierwszej instancji była konieczność wyjaśnienia powyższej kwestii, przy zaznaczeniu konieczności wydania postanowienia o bezskuteczności egzekucji. Sąd rozstrzygając ponownie sprawę i będąc związany oceną prawną zawartą w wyroku stwierdza, że w okresie w którym powstały z mocy prawa zobowiązania podatkowe tj. wrzesień-grudzień 1999 r. J. S. był prezesem zarządu spółki z o.o. "A, jak też nie wykazał on we właściwym czasie zgłoszenia upadłości lub wszczęcia postępowania układowego. Okoliczność, że udzielił pełnomocnictwa do prowadzenia i zarządzania firmą innej osobie nie zwalniało prezesa zarządu od obowiązku elementarnej wiedzy o najważniejszych sprawach i nie świadczy o braku jego winy w kwestii niezgłoszenia upadłości czy braku postępowania układowego. Wypada jednak zauważyć, że skarżący wskazał na mienie z którego egzekucja jest możliwa w postaci udziałów w spółce z o.o. "B". Organy podatkowe próbowały dokonać zajęcia powyższych udziałów na podstawie zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego udział w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością u dłużnika zajętej wierzytelności będącego spółką z dnia [...]r. Nr [...]na podstawie tytułów wykonawczych nr [...]oraz [...]. Zawiadomienie powyższe nie zostało doręczone. Z okoliczności tej wywiedziono, że skoro organ egzekucyjny podjął czynności niezbędne dla przeprowadzenia egzekucji z udziałów to wyczerpano przesłankę bezskuteczności egzekucji. Zdaniem organów podatkowych nieściągalność stanowi okoliczność stanu faktycznego, która jest udowadniana materiałem dowodowym i dla stwierdzenia nieściągalności zaległości spółki nie jest konieczne wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Wypada wpierw podkreślić, że zajęte stanowisko organu podatkowego pozostaje w sprzeczności z oceną prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 października 2004r. sygn. akt l SA/Wr 2777/02, który wyraźnie podkreślił, że dla uznania egzekucji za bezskuteczną nie wystarczy sam fakt niezaspokojenia roszczenia podatkowego, lecz powinno być wydane równocześnie odrębne postanowienie o bezskuteczności egzekucji. Takie też stanowisko podziela tutejszy Sąd. Należy bowiem podkreślić, że bezskuteczność egzekucji wobec spółki, oznacza, że organ musi wyczerpać wszelkie sposoby egzekucji - formalnie przeprowadzona egzekucja kończy się niezaspokojeniem wierzyciela. Inaczej mówiąc, chodzi o taką sytuację, gdy nie ma żadnych wątpliwości co do tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku spółki. A zatem powyższe wynika z charakteru prawnego roszczenia podatkowego - w tym przypadku roszczenia z tytułu odpowiedzialności członków zarządu spółki za jej zaległości podatkowe - które powinno jednoznacznie wynikać z podatkowoprawnego stanu faktycznego kształtującego tę odpowiedzialność. Chodzi w szczególności o wystąpienie w tym stanie bezskuteczności egzekucji w stosunku do spółki, kiedy to cały jej majątek nie pozwala na realizację roszczenia pieniężnego wierzyciela podatkowego. Czy tego rodzaju sytuacja wystąpi w konkretnym przypadku, powinno być wyraźnie określone w postanowieniu o bezskuteczności egzekucji, które może być kwestionowane przez członka zarządu odpowiedzialnego za zaległości podatkowe spółki /B. Adamiak i inni "Ordynacja podatkowa. Komentarz 2005", s.434/. W przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia [...]r. Nr [...]umorzono postępowanie egzekucyjne wobec spółki z o.o. "A" z uwagi na zaistnienie przesłanki z art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stwierdzono zatem zaistnienie przesłanki fakultatywnej umorzenia postępowania egzekucyjnego tj. stwierdzono, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Umorzenie postępowania na tej podstawie nie stanowi przeszkody do wszczęcia ponownej egzekucji, gdy stanie się ona dopuszczalna /por. wyrok NSA z dnia 10 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Po 1625/96 LEX nr 29938/. Stosownie do art. 61 ww. ustawy wszczęcie ponownej egzekucji może nastąpić wówczas, gdy zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanego przewyższające kwotę wydatków egzekucyjnych. W razie ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, egzekucja będzie prowadzona od początku, bez uwzględnienia czynności dokonanych w umorzonym postępowaniu /por. L. Klat-Wertelecka "Umorzenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego" [w:] "Zarys. Prawa. System egzekucji administracyjnej" pod red. J. Niczyporuka, S. Fundowicza, J. Radwanowicza, Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2004, s. 288/. Wyjawienie zatem majątku przez skarżącego powinno było skutkować wszczęciem ponownej egzekucji, a w sytuacji zaistnienia bezskuteczności egzekucji na skutek braku majątku z którego byłaby ona możliwa, jej formalnym zakończeniem w postaci postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Wątpliwości sądu budzi fakt podjęcia czynności egzekucyjnych na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] oraz [...], które wygasły w postępowaniu umorzonym z dnia [...]r. Nr [...]. Skoro przepis art. 61 ww. ustawy mówi o ponownym wszczęciu egzekucji należałoby z niego wywieść konieczność przeprowadzenia na nowo wszystkich czynności, w tym konieczność wystawienia nowych tytułów wykonawczych. Brak takiego działania spowodowało brak formalnego wszczęcia postępowania egzekucyjnego i przyczyniło się tym samym do braku formalnego jego zakończenia, co w konsekwencji spowodowało niezaistnienie przesłanki bezskuteczności egzekucji przewidzianej w art. 116 O.p. i tym samym uniemożliwiło orzeczenie o odpowiedzialności J. S. za zaległości podatkowe sp. z o.o. "A". W ponownym postępowaniu wobec przesłanki wyjawienia majątku przez skarżącego należy podjąć ponownie egzekucję, stosownie do przepisów art. 61, w zw. z art. 26 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, a w razie zaistnienia przesłanek przewidzianych w art. 59 § 1 i 2 ww. ustawy wydać stosowne postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Powyższe będzie stanowić spełnienie przesłanki przeniesienia odpowiedzialności na osobę trzecią przewidzianą w art. 116 O.p. tj. zaistnienia bezskuteczności egzekucji. Pomocnym może być zmiana treści art. 45 k.p.a. wprowadzona z dniem 6 czerwca 2005 r. na podstawie art. 1 ustawy z dnia 11 marca 2005 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 78 poz. 682) przewidująca możliwość doręczenia zastępczego pism w odniesieniu do osób prawnych. Z tych też względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję. Orzeczenie o wstrzymaniu wykonania decyzji znajdowało uzasadnienie w treści art. 152 p.s.a. Koszty orzeczono na podstawie art. 200 p.s.a. Na ww. kwotę składa się część kwoty wpisu sądowego w wysokości 2.000 zł. Natomiast w części przekraczającej kwotę 2.000 zł skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym postanowieniem WSA we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2005 r. (sygn. akt I SA/Wr 553/05).