I SA/Wr 582/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska,, Sędziowie: Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman,, Sędzia WSA Jarosław Horobiowski (sprawozdawca),, Protokolant: starszy sekretarz sądowy Paweł Poźniak,, po rozpoznaniu w Wydziale I, na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług: oddala skargę w całości. 1.Postępowanie przed organem administracji. 1.1. Przedmiotem sprawy jest wydana na wniosek A S.A. z siedzibą w L. (dalej: Spółka, Strona lub Skarżąca) przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ lub DKIS) indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego z dnia 16 kwietnia 2021 r. znak 0112-KDIL1-1.4012.506.2020.4.MB w przedmiocie podatku od towarów i usług, w zakresie ponownego wykazania sprzedaży towarów i należnego podatku w deklaracji VAT-7 za miesiąc kwiecień i maj 2020 r. oraz ujęcia faktur korygujących in minus, nowych faktur oraz dokumentu wewnętrznego w pliku JPK. 1.2. Zaskarżona interpretacja została wydana na podstawie zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Stronę we wniosku o wydanie interpretacji z dnia 2 listopada 2020 r., w którym przedstawiono następujące fakty. Spółka jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT, rozliczającym ten podatek za okresy miesięczne. W miesiącach IV i V 2020 r., na podstawie zawartej umowy ze Skarbem Państwa, reprezentowanym przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów (dalej: Nabywca), Spółka dokonała na rzecz Nabywcy odpłatnej dostawy różnych wyrobów medycznych mających na celu zapobieganie i zwalczanie COVID-19 (dalej: Towary). Sprzedaż ta została opodatkowana VAT właściwymi stawkami VAT i udokumentowana fakturami VAT (dalej: pierwotna faktura). Dokonane transakcje sprzedaży (podstawa opodatkowana i VAT należny) zostały ujawnione w księgach rachunkowych Spółki, w ewidencjach VAT, w JPK VAT oraz deklaracjach podatkowych VAT-7 w miesiącu IV i V 2020 r., tj. w miesiącach, w których odpowiednio doszło do fizycznej dostawy Towarów na rzecz Nabywcy (a które to JPK VAT i deklaracje złożono do właściwego urzędu skarbowego w ustawowych terminach). Nabywca odmówił zapłaty należnego Spółce wynagrodzenia za zrealizowane dostawy Towarów, bowiem zakwestionował jakość dostarczonych Towarów, tj. ich zgodność z normami określonymi w umowie. Nabywca nie kwestionował natomiast faktu dostawy Towarów. W związku z zaistniałą sytuacją, Spółka nie zgadzając się ze stanowiskiem Nabywcy, wystąpiła do niezależnego, akredytowanego laboratorium (dalej: Laboratorium) o potwierdzenie jakości sprzedanych Towarów. W X 2020 r. - dla części sprzedanych Towarów - Spółka otrzymała i następnie przekazała Nabywcy opinie Laboratorium, które potwierdzają jakość sprzedanych Towarów, zgodną z normami, określonymi umową. Na dzień złożenia wniosku o interpretację Spółka w dalszym ciągu oczekiwała na opinię Laboratorium, odnośnie pozostałych sprzedanych w IV i V 2020 r. partii Towarów. Nabywca, na podstawie przekazanych im opinii Laboratorium, zaakceptował jakość Towarów (dla których zostały wydane opinie) i ich zgodność z umową. Nabywca uzależnił jednak dokonanie płatności za sprzedane i niekwestionowane już partie Towarów od uprzedniego wystawienia korekt faktur pierwotnych, eliminujących z faktur pierwotnych Towary, które w dalszym ciągu stanowiły przedmiot sporu co do ich jakości (w związku z oczekiwaniem na opinię Laboratorium). Spółka, w celu otrzymania należnych jej płatności, które mimo upływu terminu ich wymagalności i zapisów zawartej umowy nie zostały uregulowane przez Nabywcę, w X 2020 r. (w wyniku również omyłki pracownika) wystawiła i doręczyła Nabywcy: - faktury korygujące in minus, którymi zmniejszono do 0,00 zł wartość dostaw (w tym VAT) zrealizowanych w IV i V 2020 i udokumentowanych pierwotnymi fakturami oraz - ponowne faktury (dalej: Nowe Faktury) dokumentujące dostawy tej części Towarów, które zostały fizycznie zrealizowane w IV i V 2020 r., a których jakość została zaakceptowana przez Nabywcę na podstawie opinii Laboratorium. W wyniku zaistniałej sytuacji oraz wobec uznania przez Spółkę, że: - brak było podstaw do korekty sprzedaży i VAT należnego za miesiąc IV i V 2020 r. oraz wystawienia Nowych Faktur, gdyż do dostawy, tj. faktycznego przeniesienia na Nabywcę prawa do dysponowania zbytymi Towarami jak właściciel, doszło w dacie ich wydania Nabywcy, tj. w IV i V 2020 r., - Towary będące przedmiotem sporu (co do spełnienia norm jakościowych wg umowy) nie zostały Spółce zwrócone, - wystawienie faktur korygujących oraz Nowych Faktur, było następstwem stanowiska Nabywcy, warunkującego otrzymanie zapłaty za bezsporne co do jakości Towary oraz omyłki pracownika Spółki, w celu eliminacji jakiegokolwiek uszczuplenia zobowiązania w VAT, Spółka sporządziła dodatkowo dokument wewnętrzny, na podstawie którego ujęto w księgach rachunkowych i ewidencji VAT za X 2020 r. sprzedaż i należny VAT od tej części Towarów, które w dalszym ciągu były sporne co do jakości, a w wyniku korekty dokumentów dokonanej w X 2020 r. (tj. w wyniku wystawienia faktur korekt i Nowych faktur) nie została udokumentowana fakturą (w związku z oczekiwaniem na opinie Laboratorium). W wyniku wystawienia i ujęcia w ewidencjach za X 2020 r. ww. dokumentów (tj. faktury korygujące, Nowe Faktury oraz dokument wewnętrzny), Spółka w złożonym do urzędu skarbowego dokumencie JPK_VDEK za X 2020 r. (tj. JPK VAT i deklaracji VAT za X 2020) ujawniła wielkości wynikające ze wskazanych dokumentów. Zaraportowanie/zadeklarowanie wielkości wynikających z w w/w dokumentów nie miało jednak wpływu na wysokość zadeklarowanego podatku VAT za X 2020 r. (bowiem suma tych dokumentów stanowi per saldo 0 zł). W związku dokonanymi w X 2020 r. korektami jw., Spółka nie korygowała deklaracji VAT-7 za IV i V 2020 r., w których wykazała podatek należny od zrealizowanej sprzedaży Towarów, udokumentowanej fakturami pierwotnymi w prawidłowej wysokości oraz nie dokonała korekty VAT należnego od tych transakcji na podstawie art. 89a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2020 r., poz. 106 ze zm.; dalej: ustawa VAT) w związku z tzw. ulgą na złe długi. 1.3. Na tle przedstawionego stanu sprawy Spółka zwróciła się do organu z następującymi pytaniami: - Czy sprzedaż Towarów udokumentowana Nowymi Fakturami winna być wykazana ponownie w deklaracji VAT w miesiącu dokonania dostawy Towarów, tj. odpowiednio w IV i V 2020 r. - poprzez korektę tych deklaracji, w sytuacji gdy sprzedaż ta i należny od niej VAT były już wykazane przez Spółkę w deklaracjach VAT-7 za te okresy ? - Czy podatek należny VAT wynikający z: faktur korygujących in minus, Nowych Faktur oraz dokumentu wewnętrznego, które łącznie nie skutkują zmianą kwoty podatku należnego VAT, winny być ujęte w JPK_VDEK za miesiąc X 2020 r.? Prezentując własne stanowisko, Spółka - na podstawie przepisów ustawy VAT - uznała, że (odpowiednio): - Sprzedaż Towarów udokumentowana Nowymi Fakturami nie powinna być ponownie ujawniona w deklaracji VAT za IV i V 2020 r., poprzez korektę tych deklaracji (bowiem podatek należny od tych dostaw został już zadeklarowany w prawidłowej wysokości). - Podstawa opodatkowania oraz VAT wynikający z dokumentów wystawionych przez Spółkę w X 2020 r., tj. faktur korygujących in minus, Nowej Faktury oraz dokumentu wewnętrznego, winny być ujawnione w JPK_VDEK za miesiąc X 2020 r. (bowiem zostały wprowadzone do obrotu). 1.4. W wydanej Interpretacji organ uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe. W ocenie DKIS, w zaistniałych okolicznościach, Spółka nie była uprawniona do wystawienia w X 2020 r. i deklarowania podatku wynikającego z korekt faktur, a w konsekwencji wystawienia Nowych faktur oraz dokumentu wewnętrznego, bowiem w X 2020 r., na gruncie przepisów VAT, nie zaistniały zdarzenia uzasadniające takie postępowanie. Organ oparł się na przepisach art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 29a ust. 1, ust. 10, ust. 13, ust. 14, ust. 15 i ust. 16, art. 99 ust. 1, ust. 7c, ust. 11c i ust. 13b, art. 106a pkt 1, art. 106b ust. 1 pkt 1, art. 106e, art. 106j ust. 1 i ust. 2, art. 108 ust. 1 oraz art. 109 ust. 3 i ust. 14 ustawy VAT w brzmieniu obowiązującym w okresie, gdy zaistniały zdarzenia opisane w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o interpretację. Organ, odwołując się w szczególności do przepisu art. 106j ust. 1 i ust. 2 ustawy VAT, wskazał w uzasadnieniu swojego stanowiska, że w niniejszej sprawie nie zachodziły okoliczności uzasadniające wstawienie faktur korygujących "do zera" wartość sprzedaży (kwotę podatku VAT) wykazaną na fakturach pierwotnych, które prawidłowo dokumentowały zaistniałe zdarzenie gospodarcze, tj. dokonaną w kwietniu i maju 2020 r. dostawę towarów. W jego ocenie również po sprzedaży nie doszło do zdarzeń, które uzasadniałby wystawienie faktur korygujących, np. z tytułu zwrotu towaru, czy obniżenia jego ceny. DKIS podkreślił, że okolicznością taką nie może być uzależnienie przez nabywcę zapłaty od wystawienia faktur korygujących, eliminujących z faktur pierwotnych Towary, które w dalszym ciągu stanowią przedmiot sporu między Spółką a Nabywcą. Konsekwentnie – w ocenie organu – skoro nie znajdowało uzasadnienia faktycznego i prawnego wystawienie przedmiotowych faktur korygujących "in minus", nie można też było przyjąć, że Spółka zasadnie wystawiła tzw. Nowe Faktury, którymi udokumentowała dostawę tej części Towarów, która została zaakceptowana przez Nabywcę. Z tego względu organ uznał również, że nie można było potwierdzić stanowiska Spółki co do prawidłowości ujęcia w ww. sposób w pliku JPK_VDEK za miesiąc październik 2020 r. wystawionych faktur korygujących "in minus", Nowych Faktur oraz dokumentu wewnętrznego oraz braku obowiązku rozliczenia Nowych Faktur w deklaracji VAT w miesiącu dokonania dostawy, tj. odpowiednio w kwietniu i maju 2020 r. 2. Postępowanie przed Sądem I instancji. 2.1. W skardze z dnia 14 maja 2021 r., Strona zarzuciła, że przy wydaniu przedmiotowej interpretacji indywidualnej organ dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 14k § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.; dalej: O.p.), poprzez brak uzasadnienia prawnego wydanego rozstrzygnięcia, a w szczególności brak przedstawienia prawidłowego stanowiska, w związku z uznaniem stanowiska Spółki za nieprawidłowe, co w konsekwencji uniemożliwia Skarżącej zastosowanie się do Interpretacji. Dodatkowo na końcu uzasadnienia skargi wskazano, że powyższe doprowadziło w konsekwencji do naruszenia przepisu art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez działanie naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organów, gdyż w postępowaniu interpretacyjnym Spółka ma prawo oczekiwać wydania interpretacji zawierającej jednoznaczne stanowisko organu co do prawidłowego zastosowania przepisów w danej sprawie i interpretacja taka będzie dawać Skarżącej możliwość jej zastosowania (co ma zapewnić Spółce ochronę prawną w zakresie objętym wydaną interpretacją). W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej Interpretacji w całości oraz orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania na rzecz Skarżącej. 2.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W jego ocenie wyjaśnił on Stronie w zaskarżonej interpretacji, z jakiego powodu stanowisko Skarżącej zostało uznane za nieprawidłowe i udzielił Skarżącej odpowiedzi wprost w odniesieniu do zadanego przez Stronę pytania. Jednocześnie wskazał, że Skarżąca nieprawidłowo skorygowała do zera faktury, które dokumentowały rzeczywiste transakcje gospodarcze, ponieważ nie zaistniały przesłanki do dokonania takich korekt. W konsekwencji zatem w zaskarżonej interpretacji rozstrzygnął, że Spółka bezpodstawnie skorygowała sprzedaż udokumentowaną fakturami pierwotnymi, wobec czego udzielona interpretacja zawiera czytelne rozstrzygnięcie i w sposób jednoznaczny odpowiada na postawione we wniosku pytanie i jest jego odzwierciedleniem z zawartym jednoznacznym rozstrzygnięciem. Podstawą rozstrzygnięcia były jednocześnie przepisy prawa ściśle związane z opisem sprawy, a sporna interpretacja w sposób jasny i precyzyjny określa rozbieżności powstałe z odniesienia obowiązujących przepisów do stanowiska Strony. Nadto – zdaniem organu – wskazał on w zaskarżonej interpretacji - ustosunkowując się wprost do zadanego przez Skarżącą we wniosku pytania - że stanowisko Strony jest nieprawidłowe, wyjaśniając, dlaczego uznał je za nieprawidłowe i wskazał, jak powinna postąpić. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. 3.1. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.; dalej: p.u.s.a.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, które to ograniczenie ma właśnie zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Stosownie do art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami takiej skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, z istoty postępowania dotyczącego udzielenia indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (art. 14b i art. 14c O.p.) wynika, że organ interpretujący, a następnie także sąd administracyjny w ramach kontroli zaskarżonej interpretacji, są związani przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega bowiem przede wszystkim na tym, że organ wydaje interpretację tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz w kontekście wyrażonej przez niego oceny prawnej. Nadto w myśl art. 14k § 1 O.p. zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. Skarga w niniejszej sprawie podlegała oddaleniu. 3.2. Spór pomiędzy Stroną a organem sprowadza się do zagadnienia, czy wydana Interpretacja, w której uznano stanowisko Spółki za nieprawidłowe, zawiera również wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z jego uzasadnieniem prawnym stosownie do wymogu z art. 14c § 1 i § 2 w zw. z art. 14k § 1 O.p. Zdaniem Skarżącej w Interpretacji jedynie zanegowano stanowisko Spółki. Nie zawiera ona jednak uzasadnienia prawnego wydanego rozstrzygnięcia, a w szczególności brak przedstawienia prawidłowego stanowiska, w związku z uznaniem stanowiska Spółki za nieprawidłowe, co w konsekwencji uniemożliwia Skarżącej zastosowanie się do Interpretacji oraz narusza zasadę zaufania do organów wyrażoną w art. 121 § 1 w związku z art.14h O.p. 3.3. Wśród przepisów przytoczonych w zaskarżonej interpretacji kluczowe znaczenie ma art. 106j ust. 1 ustawy VAT. Zgodnie z tym przepisem fakturę korygującą wystawia się, w przypadku gdy po wystawieniu faktury: 1) udzielono obniżki ceny w formie rabatu, o której mowa w art. 29a ust. 7 pkt 1, 2) udzielono opustów i obniżek cen, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1, 3) dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań, 4) dokonano zwrotu całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, 5) podwyższono cenę lub stwierdzono pomyłkę w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury. Każda faktura, w tym i faktura korygująca, musi dokumentować rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych. Zatem tylko w ww. przypadkach, jeżeli po wystawieniu faktury wystąpią zdarzenia mające wpływ na treść wystawionej faktury lub okaże się, że wystawiona faktura zawiera błędy, podatnik może i powinien wystawić fakturę korygującą. Organ prawidłowo uznał w wydanej interpretacji, że w analizowanym przypadku nie zachodzą żadne z przesłanek wymienionych w ww. przepisie ustawy VAT, które pozwalałyby na skorygowanie faktur pierwotnych, albowiem – jak wynikało z okoliczności przedstawionych we wniosku: - faktury pierwotne odzwierciedlały rzeczywiste zdarzenie gospodarcze, bowiem w kwietniu i maju 2020 r. doszło do fizycznego dostarczenia nabywcy Towarów, - ww. faktury zostały doręczone Nabywcy, - Nabywca odmówił zapłaty za Towary kwestionując ich jakość, przy czym nie kwestionował samego faktu dostawy tych Towarów, - żadne Towary nie zostały zwrócone Spółce przez Nabywcę, - skorygowanie faktur pierwotnych "do zera" dla wszystkich dostaw Towarów nastąpiło w wyniku omyłki ludzkiej, jak również ze względu na to, że Nabywca uzależnił dokonanie płatności od korekty faktur, - Spółka będąc świadoma wadliwości ww. powstępowania wystawiła Nowe Faktury (w których jako datę sprzedaży wskazano odpowiednio kwiecień i maj 2020 r. - zgodnie z okresem, w którym dokonano fizycznych dostaw) oraz dodatkowo ustaliła VAT należny na podstawie dokumentu wewnętrznego. Uzależnienie przez Nabywcę zapłaty od wystawienia faktur korygujących, eliminujących z faktur pierwotnych Towary, które w dalszym ciągu stanowiły przedmiot sporu między Strona a Nabywcą, nie uzasadniało dokonania korekty tych pierwotnych faktur, które dokumentowały realne zdarzenia gospodarcze w postaci sprzedaży przedmiotowych Towarów. Ponadto w niniejszej sprawie także sama Strona we wniosku o interpretację przyznała, że nie zostały spełnione formalne przesłanki do wystawienia faktur korygujących. 3.4. Podkreślić należy, że organ właściwie odniósł się do stanowiska zajętego przez Stronę. Ta z kolei, przedstawiając we wniosku stan faktyczny, pytania i własne stanowisko oczekiwała niejako akceptacji dla wystawienia faktur korygujących wedle życzenia nabywcy, chociaż bez spełnienia formalnych ku temu podstaw, aby w ten sposób rozwiązać spór z nabywcą i uzyskać zapłatę za dostarczone towary. We wniosku o interpretację Strona domagała się aprobaty organu dla tego swoiście utylitarnego podejścia, sygnalizując i sugerując w ten sposób, że brak formalnych podstaw do korekty faktur w sytuacji, gdy doszło już do ich wystawienia po myśli Nabywcy, nie stanowi istotnego problemu, skoro osiągnięto w ten sposób porozumienie z Nabywcą. Oczekiwania te były nieuzasadnione. Kierując się zasada legalizmu z art. 120 O.p., organ wyjaśnił Stronie nieprawidłowość jej stanowiska opartego na wystawieniu faktur korygujących bez podstawy prawnej. Organ przytoczył w tym zakresie niezbędne przepisy prawa, w tym ww. już przepisy ustawy VAT, a jego wywód jest jasny i spójny. Zarówno w tym wywodzie, jak i w konkluzji uzasadnienia zaskarżonej interpretacji zawiera się jednocześnie przedstawienie stanowiska prawidłowego wraz z jego uzasadnieniem. Organ podkreśla w nim jako zagadnienie kluczowe to, czego wagę ze względów utylitarnych Strona umniejsza, bo chociaż ma świadomość, że wprawdzie nie było dostatecznych podstaw formalnych do wystawienia faktur korygujących, to jednak – dzięki temu – spełniony został warunek uzyskania zapłaty postawiony przez Nabywcę. DKIS trafnie określił główne zagadnienie wyłaniające się na tle stanu faktycznego przedstawionego przez Stronę oraz na tle zadanych przez nią pytań. Prawidłowo skupiono się na rozstrzygnięciu w ramach interpretacji zagadnienia podstawowego, którego wagi i znaczenia Strona w odpowiedni sposób nie uwzględniła. Aktualnie, w świetle zarzutów skargi, Strona w zasadzie nie kwestionuje stanowiska merytorycznego organu i jego uzasadnienia, lecz zarzuca, że w interpretacji nie wskazano, jak ma teraz postąpić, a wobec tego interpretacja jest dla niej bezużyteczna, bo nie może z niej skorzystać. Skarżąca pomija w ten sposób okoliczność, że we wniosku o interpretację zadała jednak inne pytania, do których organ ściśle się odniósł, nie akceptując jej stanowiska, w którym pominięto wagę okoliczności wystawienia faktur korygujących bez spełnienia ku temu jakichkolwiek ustawowych wymogów. Podkreślić w tym miejscu należy, że Strona miała możliwość sformułowania pytań oraz własnego stanowiska w tym zakresie w sposób najbardziej dla niej odpowiedni. Tymczasem oczekiwanie wyjaśnienia kwestii, której organ – zdaniem Skarżącej – nie wyjaśnił, nie znalazło wyrazu w pytaniach zadanych we wniosku o interpretację. Zamiast tego, formułując tak, a nie inaczej, swoje pytania w przedmiotowym wniosku, oczekiwała ona, że organ zaakceptuje przedstawione w nim przez nią jej własne stanowisko, w którym – ujmując rzecz najoględniej – przeszła do porządku dziennego nad faktem wystawienia faktur korygujących bez spełnienia ku temu ustawowych przesłanek. Takiego stanowiska DKIS jednak słusznie nie zaakceptował, dając temu odpowiedni wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. Organ właściwie wskazał i uzasadnił to, że prawidłowe stanowisko w kontekście tak, a nie inaczej, przedstawionego stanu faktycznego oraz sformułowanych pytań, polega na konsekwentnym przyjęciu i uwzględnieniu przez Stronę, że brak było podstaw do wystawienia faktur korygujących, czego ta z kolei dotychczas w sposób właściwy nie uczyniła, chociaż miała tego określoną świadomość. 3.5. Zarzut naruszenia art. 121 w zw. z art. 14h O.p. był ściśle powiązany z zarzutem głównym naruszenia art. 14c § 2 w zw. z art. 14k § 1 O.p., który okazał się nieuzasadniony. Jak słusznie jednak zauważył organ w odpowiedzi na skargę, nie może być mowy o naruszeniu zasady wzbudzania zaufania do organów podatkowych w sytuacji, gdy organ w oparciu o zasadę legalizmu słusznie uznał za nieprawidłowe stanowisko Strony, która z kolei oparła je na akceptacji naruszenia prawa w postaci wystawienia faktur korygujących sprzecznie z art. 106j ust. 1 ustawy VAT oraz gdy wskazał on wraz z uzasadnieniem prawidłowe stanowisko w tym zakresie. Konkludując, Sąd uznał, że organ wydając zaskarżoną interpretację indywidualną nie naruszył wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego. 3.6. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.