I SA/Wr 583/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji w sprawie ze skargi M.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej we W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. z dnia [...] (nr [...]), określającą M.B. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego w kwocie [...] zł. Po wniesieniu skargi, pismem z dnia 31 marca 2015 r. skarżący M.B., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej powołując się na przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zasadność wniosku skarżący motywował złym stanem zdrowia. Podniósł, że z uwagi na przebyty wylew i krwotok wewnętrzny aktualnie jest osobą całkowicie niezdolną do pracy. Nadmienił, że z ww. powodów zdrowotnych nie miał możliwości udziału w prowadzonym postępowaniu podatkowym. Jak podkreślił, brak możliwości zarobkowania, przy stałej konieczności przeznaczania wszelkich oszczędności na leczenie i niezbędną opiekę, nie tylko czyni niemożliwym dla skarżącego uregulowanie ciążącego na nim zobowiązania publicznoprawnego, ale może spowodować, zwłaszcza wobec faktu wszczętego już postępowania egzekucyjnego, trudne do odwrócenia skutki. Nieodwracalność tych skutków skarżący powiązał z negatywnymi dla siebie konsekwencjami zdrowotnymi, jakie może spowodować brak środków pieniężnych niezbędnych na dotychczasowe leczenie wnioskodawcy. Z urzędu należy wskazać, że, z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący jest emerytem, oraz, że w maju 2013 oraz we wrześniu 2014 r. przebywał w szpitalu z rozpoznaniem udaru niedokrwiennego lewej półkuli mózgu (w maju 2013 r.) oraz wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje: Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługiwał na uwzględnienie. Jego zasadność Sąd oceniał przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odniesionych do argumentacji wniosku oraz dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy. Jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wymienione w ww. przesłanki wstrzymania wykonalności aktów lub czynności, stanowiące tzw. pojęcia niedookreślone, precyzuje i rozwija orzecznictwo sądowe, podkreślając jednocześnie, że wystąpienie tych przesłanek oraz ich charakter uwarunkowane będzie każdorazowo okolicznościami konkretnego przypadku. Odwołując się do orzecznictwa, niebezpieczeństwo wystąpienia szkody o jakiej mowa w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego) lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie i przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 1539/14 i powołane tam orzecznictwo; postanowienie dostępne na stronie: https://cbois.nsa.gov.pl). Przy definiowanych w ten sposób przesłankach z art. 61 § 3 p.p.s.a., orzecznictwo sądowe dopuszcza, by wnioskodawca powołujący się na te przesłanki (jedną lub obie) jedynie uprawdopodobnił niebezpieczeństwo ich wystąpienia, przy czym, uprawdopodobnienie to nie może ograniczać się do samych tylko twierdzeń wnioskodawcy. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu (dużo mniej sformalizowanym) stwarzającym prawdopodobieństwo twierdzeń o określonym fakcie. Konstatacja ta oznacza, że argumentacja wniosku o wstrzymanie powinna wskazywać na konkretne relacje pomiędzy odmową wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 296/14, LEX nr 1447312). W ocenie Sądu, złożony w sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przy uwzględnieniu w dowodów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, spełniał ww. wymogi, co przemawiało za jego uwzględnieniem. Argumentacja wniosku koncentruje się na stanie zdrowia wnioskodawcy, który wyraża obawę, że prowadzone postępowanie egzekucyjne może spowodować brak środków pieniężnych na niezbędne leczenie i opiekę. Poważne kłopoty zdrowotne wnioskodawcy potwierdza dokumentacja medyczna znajdująca się w aktach sprawy, z której wynika że skarżący (będący emerytem) był hospitalizowany z rozpoznaniem udaru niedokrwiennego lewej półkuli mózgu oraz wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Z uwagi na powyższe Sąd stwierdził, że skarżący uprawdopodobnił niebezpieczeństwo o jakim mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem, Sąd udzielił mu tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi na tę decyzję. Uzupełniająco należy dodać (mając na uwadze, że skarżący domagał się wstrzymania wykonalności decyzji obu instancji), że orzeczenie o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonej decyzji powoduje jednocześnie tymczasowy brak wykonalności decyzji pierwszoinstancyjnej. Wskazując na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.