I SA/Wr 589/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 7 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne kwartały 2010 r., 2011 r., 2013 r., 2014 r. i 2015 r. postanawia: odrzucić skargę. W dniu 13 kwietnia 2017 r. doręczono skarżącemu wskazaną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję. Decyzja zawierała pouczenie, że strona może wnieść skargę do tut. Sądu w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem organu. W dniu 11 maja 2017 r. skarżący wniósł skargę bezpośrednio do tut. Sądu, której wpłynięcie odnotowano w dniu 18 maja 2017 r. Następnie, w dniu 19 maja 2017 r. Sąd przesłał skargę organowi. W dniu 21 czerwca 2017 r. organ przekazał Sądowi skargę wraz odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do art. 53 § 2 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, który wydał orzeczenie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia orzeczenia. W niniejszej sprawie, strona prawidłowo pouczona o sposobie wniesienia skargi, wniosła ją bezpośrednio do Sądu, zamiast za pośrednictwem organu. Przyjmuje się, że w przypadku bezpośredniego wniesienia skargi do sądu administracyjnego, o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data jej nadania przez sąd na adres właściwego organu (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2016 r. sygn. akt I FZ 336/16, dostępne w internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 13 kwietnia 2017 r., a zatem trzydziesty dzień terminu wypadał 13 maja 2017 r. Jako, że dzień 13 maja 2017 r. był sobotą, przy obliczaniu terminu do wniesienia skargi, zastosować należało przepis art. 83 § 2 p.p.s.a., wedle którego, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Mając na uwadze powyższe, termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 15 maja 2017 r. (poniedziałek). Tymczasem, nadanie przez tut. Sąd skargi do organu nastąpiło w dniu 19 maja 2017 r., co oznacza, że skarga została wniesiona po terminie. Zauważyć przy tym należy, że skarga była spóźniona już w momencie wpłynięcia jej do tut. Sądu (18 maja 2017 r.). Dodać w tym miejscu wypada, że przedstawiona powyżej treść art. 53 p.p.s.a. i art. 54 p.p.s.a., z dniem 1 czerwca 2017 r. uległa zmianie na podstawie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935). Zgodnie z nowo wprowadzonym do art. 53 p.p.s.a. § 4, termin, o którym mowa w art. 53 § 1 i 2 p.p.s.a. uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego. W takim przypadku sąd ten niezwłocznie przesyła skargę odpowiednio do organu, który wydał zaskarżone rozstrzygnięcie, wydał akt lub podjął inną czynność, będącą przedmiotem skargi. W okolicznościach niniejszej sprawy przepis ten nie mógł być jednak zastosowany. Z art. 17 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy zmieniającej wynika bowiem, że do postępowań przed sądami administracyjnymi, wszczętych i niezakończonych przed dniem w życie ustawy stosuje się przepisy p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym. Natomiast zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy zmieniającej przepisy m.in. art. 53 p.p.s.a., w brzmieniu nadanym tą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie ustawy zmieniającej. Nie ulega wątpliwości, że niniejsze postępowanie zostało wszczęte przed wejściem w życie znowelizowanego art. 53 p.p.s.a., a zatem skargę należało odrzucić na podstawie art. 53 p.p.s.a. według poprzedniego brzmienia. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.