I SA/Wr 591/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia należnego zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. postanawia: umorzyć postępowanie. W rozpoznawanej sprawie, Spółka Akcyjna A we W. zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] uchylającą w części decyzję Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. nr [...] z dnia [...] i określającą należny podatek dochodowy od osób prawnych za 2002 r. w kwocie [...]. W skardze skarżąca spółka, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzuciła jej naruszenie przepisów prawa materialnego oraz proceduralnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, w szczególności: art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), art. 23 § 1 i § 5 oraz art. 120, 121 § 1, 124 i art. 193 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Dyrektor Izby Skarbowej we W. w piśmie z dnia [...] poinformował, iż żądanie zawarte w skardze uwzględni w całości w oparciu o art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), co potwierdził pismem z dnia [...] załączając do niego kserokopię decyzji z dnia [...] o nr [...] uchylającą rozstrzygnięcie w całości i umarzającą postępowanie w sprawie. Decyzję tę wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia doręczono skarżącej spółce w dniu [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W myśl przepisu art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej upsa – organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono do sądu administracyjnego, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Przepis ten umożliwia organowi podatkowemu ponowną weryfikację swojego działania w trybie autokontroli, przy czym skorygowanie zaskarżonego działania musi uwzględniać żądanie strony skarżącej. W niniejszej sprawie organ odwoławczy, stosując tryb autokontrolny, uwzględnił w całości skargę strony i uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz umorzył postępowanie w sprawie. Zatem zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, co oznacza, że postępowanie sądowoadminstracyjne w sprawie stało się bezprzedmiotowe. W tej sytuacji, gdy postępowanie staje się z innych przyczyn bezprzedmiotowe, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 upsa. Z bezprzedmiotowością takiego postępowania mamy do czynienia, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Następuje to najczęściej w wyniku skorzystania przez organ z uprawnień autokontrolnych, przewidzianych w art. 54 § 3 upsa i wydania przez ten organ rozstrzygnięcia, które uwzględnia w całości żądanie strony skarżącej zawarte w skardze. W świetle powyższego, stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 upsa, postępowanie w sprawie podlega umorzeniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.