I SA/Wr 594/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Ciołek - sprawozdawca, Sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant Katarzyna Wilczek, po rozpoznaniu w dniu 19 września 2013 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1 kwietnia 2006 r. do 31 marca 2007 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W. uchylił decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. z [...] r. nr [...] określającą "A" S.A. we W. (dalej: spółka, strona, skarżąca) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za okres od 1 kwietnia 2006 r. do 31 marca 2007 r. w kwocie 1.177.810,00 zł i określił zobowiązanie podatkowe za ww. okres w wysokości 1.177.760,00 zł. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego we W. (dalej: organ I instancji) określił spółce podatek dochodowy od osób prawnych w wysokości 1.177.810,00 zł, tj. o kwotę 230.651 zł wyższą niż wynikająca ze złożonej przez spółkę korekty zeznania CIT 8 o wysokości osiągniętego dochodu. Organ I instancji w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego stwierdził zawyżenie przez spółkę przychodów o kwotę 627.357,44 zł. Zawyżenie wynikało: z zaniżenia przychodów o kwotę 11.839,50 zł z tytułu sprzedaży środków trwałych; zaniżenia przychodów o kwotę 34.573,55 zł z tytułu wystawienia faktur korygujących na rzecz odbiorcy końcowego, zamiast na nabywcę towaru, na rzecz którego były wystawione faktury sprzedaży; zaniżenia przychodów o kwotę 238.919,40 zł z tytułu wystawienia faktury korygującej w sytuacji, gdy korekty przychodu należało dokonać w roku 2005, w którym wystawiono fakturę za transakcję, która nie miała miejsca; zaniżenia przychodów o kwotę 47.780,00 zł z tytułu niewłaściwego księgowania faktury korygującej dotyczącej otrzymanej zaliczki, niezaliczonej uprzednio do przychodów podatkowych; zaniżenia przychodów o kwotę 7.122,00 zł z tytułu nieodpłatnych świadczeń na rzecz "B" Spółka z o.o. polegających na nieodpłatnym udostępnieniu do używania nieruchomości; zawyżenia przychodów o kwotę 967.591,89 zł z tytułu bezpodstawnego zwiększenia stanu produktów. Stwierdzono również zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 1.841.313,98 zł., na którą wpłynęło zaniżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 11.881,39 zł z tytułu nie rozliczenia umorzenia sprzedanych środków trwałych oraz ujemnych różnic kursowych, a także zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o: kwotę 967.591,89 zł z tytułu zmiany stanu produktów; kwotę 297,55 zł z tytułu wydatków na rzecz pracownika związanych z konsumpcją i wydatkami na parking, kwotę 1.476,11 zł z tytułu wydatków na rzecz członków Rady Nadzorczej związanych z usługami noclegowymi i gastronomicznymi, wartość 28.111,83 zł z tytułu amortyzacji nieużywanych środków trwałych - budynków wczasowych, garażu, sieci wodno- kanalizacyjnej, studni, wiaty, zbiornika, znajdujących się w M., kwotę 14.798,02 z tytułu dodatkowej opieki medycznej, wykraczającej poza zakres świadczeń obowiązkowych, bądź dotyczących opieki medycznej dla członków rodzin pracowników, kwotę 238.350,47 zł z tytułu wydatków dotyczących działalności socjalnej, związanej 2 wypłatą świadczeń urlopowych, kwotę 915,09 zł z tytułu amortyzacji ulepszonych środków trwałych, kwotę 2.126,75 zł z tytułu nieprawidłowego ujęcia w kosztach wydatków inwestycyjnych, kwotę 87.472,38 zł z tytułu modernizacji hali PR4; kwotę 15.200 zł z tytułu nabycia środka trwałego, którego wartość nabycia jednorazowo odniesiono w koszty podatkowe, kwotę 13.471,68 zł - z tytułu ulepszenia środka trwałego, kwotę 6.500 zł z tytułu modernizacji środka trwałego, kwotę 25.942,39 zł z tytułu wydatków na usługi transportowe do poniesienia których Spółka nie była zobowiązana, kwotę 21.084,06 zł z tytułu nieudokumentowanych wydatków na usługi transportowe- refaktury "C". z siedzibą w B., kwotę 59.956,40 zł z tytułu kosztów transportu poniesionych za inne podmioty, kwotę 19.903,88 zł dotyczącą kosztu następnego okresu sprawozdawczego, kwotę 2.000 zł z tytułu kaucji za wynajem mieszkania, kwotę 9.672,29 zł z tytułu wypłaty odszkodowania, kwotę 314.479,82 zł z tytułu bezpodstawnie wypłaconej prowizji kontrahentowi "D" Spółka z o.o. z siedzibą w K.; kwotę 5.842,50 zł z tytułu składki ubezpieczeniowej, kwotę 1.760,54 zł z tytułu wydatku zakwalifikowanego jako niepodatkowy, kwotę 9.332,72 zł z tytułu wydatków za wyżywienie podczas podróży służbowych, kwotę 640 zł z tytułu opłaty za usługi noclegowe dotyczące innego podmiotu; kwotę 149,67 zł związaną z użytkowaniem wynajętego podjazdu; kwotę 6.119,33 zł z tytułu nieudokumentowanych wydatków. W odwołaniu od ww. decyzji strona zarzuciła błędną i nieuzasadnioną interpretację regulacji art. 9, art. 12 ust. 1, ust. 3 i ust. 3a, art. 13 ust. 1, art. 15 ust. 1, ust. 4 i ust. 6, art. 16 ust. 1 pkt 1c, pkt 22, pkt 38a, pkt 45, pkt 65, pkt 51, art. 16c pkt 5, art. 16g ust 13, art. 16h ust. 1, art. 18 ustl, art. 19 ust 1 ustawy z dn. 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm., zwanej dalej u.p.d.o.p. lub ustawa u.p.d.o.p.) Zakwestionowała strona ustalenia w zakresie zaniżenia przychodów o kwotę 238.919,40 zł z tytułu wystawienia faktury korygującej w rozpatrywanym okresie i brak rozliczenia poniesionych kosztów związanych z remontem w kosztach uzyskania przychodów. W odniesieniu do wydatków w kwocie 297,55 zł poniesionych na rzecz pracownika, spółka wskazała, że mają one związek z jej przychodem, zaistniała bowiem konieczność sprowadzenia do pracy p. O. w trybie pilnym. Wydatki na parking związane były z samochodem służbowym, pracownik nie miał jeszcze przydzielonego samochodu służbowego, z uwagi na fakt że został zatrudniony w lutym 2007r. Odnośnie zakwestionowanych wydatków poniesionych na rzecz członków Rady Nadzorczej w kwocie 1. 476,11 zł strona argumentowała, że wydatki te nie są poniesione na cele osobiste, gdyż każda wizyta członków Rady Nadzorczej stanowiła przejaw uczestnictwa w działalności gospodarczej spółki. Strona zakwestionowała także wyłączenie z kosztów uzyskania przychodów amortyzacji nieruchomości położonej w M. w kwocie 28.111,83 zł. W badanym okresie skarżąca czasowo nie wykorzystywała środków trwałych położonych w M. w prowadzonej przez siebie działalności, polegającej na wynajmie, jednakże dokonywała odpisów ze względu na przejściowy charakter przerwy w prowadzeniu najmu. Spółka przygotowywała nieruchomości położone w M. do sprzedaży. Strona rozważała możliwość dalszego wynajmu bądź, odsprzedaży, jak i możliwość wyremontowania ośrodka i udostępnienia go pracownikom bądź podmiotom zewnętrznym. Działania Spółki miały związek z prowadzoną działalnością i przyczyniały się do zabezpieczenia źródła przychodów. Odnosząc się do zakwestionowanej jako koszt uzyskania przychodu kwoty 238.350,47 zł związanej ze świadczeniami socjalnymi strona podniosła, że sporne kwoty rozpatrywać należy w kategorii świadczeń wynikających ze stosunku pracy. Błędnie zostały one nazwane świadczeniami urlopowymi. Charakter spornych świadczeń był przedmiotem kontroli Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i mając na uwadze decyzję ZUS należy stwierdzić, że świadczenia te wynikały ze stosunku pracy i podlegały oskładkowaniu. Ponadto zakwestionowano wyłączenie z kosztów podatkowych kwoty 87.472,38 zł związanej z modernizacją hali PR4, a organ nie wskazał spółce, że wskazaną kwotę może rozliczyć w ramach odpisów amortyzacyjnych. Zarzuciła dalej strona, że wyłączając z kosztów uzyskania przychodów kwotę 25.924,39 zł z tytułu wydatków za usługi transportowe organ oparł się wyłącznie na klauzulach [...] umieszczonych na fakturach. Spółka wskazała, że klauzule te nie mają rozstrzygającego charakteru i nie są obowiązującym aktem prawnym. Reguły te tworzone są przez prywatne organizacje, poszczególne ich zasady mogą być zmieniane przez strony. Wskazanie jednej z klauzul nie jest wiążące dla żadnej ze stron w sposób bezsprzeczny. Spółka zaakceptowała poniesione koszty transportu jako zasadne i służące osiąganiu przychodów. Dlatego też bezzasadne są twierdzenia organu, że spółka winna stosować się do klauzuli [...] mimo odmiennych ustaleń ze swoimi kontrahentami. Odnośnie zawyżenia kosztów o kwotę 21.084,06 zł z tytułu nieudokumentowanych wydatków na usługi transportowe - refaktury "C" z siedzibą w B., skarżąca wskazała, że była obciążana kosztami dostawy towarów do odbiorców a także kosztami przywozu materiałów do spółki w całości lub części w zależności od tego jaka była trasa i czego dotyczył transport. Do przedmiotowej faktury Spółka dołączyła umowę zawartą z "C". z siedzibą w B. dotyczącą ponoszenia kosztów transportu. W toku postępowania Strona przedkładała liczne dowody mające na celu wykazanie zasadności ponoszonych kosztów transportu. Przyznała strona, że być może ich część była niejednoznacznie powiązana z poniesionym kosztem, lecz obowiązkiem organu było dochodzenie wątpliwych kwestii w celu należytego ich wyjaśnienia. Zdaniem strony bezpodstawne było również zakwestionowanie jako kosztu kwoty z tytułu wypłaconej prowizji kontrahentowi ""D" Spółka z o. o. z siedzibą w K.. Organ źle zinterpretował przedkładane dowody. "E" sp. z o.o. w upadłości w K., przed wniesieniem jej jako aportu do "D", sprzedawała firmie włoskiej jedynie odlewy potrzebne do budowy maszyn. "A" dzięki "D" wystąpiła do spółki włoskiej z propozycją budowy całych maszyn, jednocześnie "D" zrezygnowała z bezpośredniej sprzedaży odlewów firmie włoskiej, w zamian za prowizję od sprzedawanych przez "A" firmie włoskiej maszyn. Fakt, że "A" posiada udziały w "D" nie zwalnia go z ustalania w transakcjach cen rynkowych, a "D" dostarcza odlewy do produkowanych przez "A" maszyn. Wydatki na prowizję dla "D" winny zatem stanowić koszt podatkowy. Spółka odwołała się również od ustaleń dotyczących wyłączenia z kosztów podatkowych kwoty 9.332,72 zł z tytułu wydatków na wyżywienie podczas podróży służbowej. Nie zgodziła się także spółka z zakwestionowaniem jako kosztu uzyskania przychodu kwoty 640,00 zł, w przypadku gdy poniesiony koszt stanowił zabezpieczenie wykonania usług na rzecz spółki. Nie zgodzono się również z wyłączeniem z kosztów kwoty 149,67 zł związanej z użytkowaniem wynajętego samochodu. W ocenie strony bezpodstawne było zakwestionowanie jako kosztu podatkowego kwoty 6.119,33 zł, która wynika z oświadczenia o poniesionych kosztach w związku z wyjazdem służbowym. Spółka wywiodła ponadto zarzuty odnoszące się do naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania tj.art. 120, art. 121 § 1art. 124 Ordynacji podatkowej. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Skarbowej we W. (dalej: organ II instancji, DIS) opisaną na wstępie decyzją uchylił decyzję organu I instancji i określił zobowiązanie stronie w kwocie 1.177.760,00 zł. DIS podtrzymał ustalenia dokonane w decyzji organu I instancji z wyjątkiem kosztu w kwocie 114,75 zł związanego z parkowaniem samochodu służbowego i stanowiącego zdaniem organu odwoławczego koszty uzyskania przychodu w myśl art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Organ II instancji odnośnie zaniżenia przychodów o kwotę 238.919,40 zł (z tytułu wystawienia faktury korygującej nr [...] z dnia 21 czerwca 2006r. do faktury nr [...] z dnia 31 marca 2005 r. wystawionej na rzecz "C" B., VAT Nr [...] , na kwotę 58.000,00EUR, o równowartości 238.919,40 tytułem - odbudowa maszyny Heckert CW 500/1) powołał się na ustalenia z postępowania, ż których wynika, że faktura korygująca dotyczyła korekty usługi wykonanej przez spółkę w roku 2005. Ustalono bowiem, że remontowana maszyna została nabyta od "C" w roku 2002, została wyremontowana i przyjęta na stan środków trwałych w marcu 2005 r. A zatem przedmiotowa maszyna stanowiła środek trwały podatnika i spółka dokonała remontu (bądź ulepszenia) własnej maszyny. Przyczyną korekty było zatem to, że usługa remontu nie była faktycznie wykonana na rzecz kontrahenta belgijskiego. Podkreślił organ, że faktura korygująca nie dokumentuje odrębnego zdarzenia gospodarczego, ale odnosi się do stanu z przeszłości. Słusznie zatem odniesiono sporną korektę do okresu, którego dotyczy, tj. do roku poprzedniego. Jednocześnie wskazał DIS, że organ I instancji zasadnie nie dokonał kwalifikacji kosztów związanych z remontem, bądź też ulepszeniem przedmiotowego środka trwałego. Wydatki pokrywające kwotę 238.919,40 zł dokonane zostały w okresie wcześniejszym i nie dotyczyły badanego okresu. Dlatego też organ podatkowy nie odnosił się do strony kosztowej przedmiotowej transakcji. Nadto wskazał DIS, że organ występował do strony o przedłożenie dowodów świadczących o poniesieniu wydatków w kwocie 238.919,40 zł, oraz wskazanie w jaki sposób w księgach rachunkowych rozliczono wydatki na remont, ale podatnik w odpowiedzi wyjaśnił, że dokumentacja związana z ulepszeniem środka trwałego nie dotyczy badanego okresu, lecz okresów wcześniejszych, faktury zakupu materiałów dotyczących ulepszenia dotyczą roku 2004 i strona nie ma obowiązku przechowywania dokumentacji z 2004r. Zdaniem DIS spółka pozbawiła się tym samym prawa do ich oceny w rozliczeniu podatkowym badanego okresu. DIS częściowo podzielił argumentację organu I instancji odnośnie zakwestionowania jako kosztów uzyskania przychodów wydatków w kwocie 297,55 zł zaliczonych przez skarżącą do "pozostałych świadczeń na rzecz pracownika". W zakresie wydatków w kwocie 114,75 zł organ odwoławczy przyznał rację stronie i zaliczył do kosztów podatkowych wydatki poniesione na parking. Wydatki dotyczące usług gastronomicznych DIS zakwestionował, jako związane z zaspokojeniem osobistych potrzeb pracownika. Wydatki na konsumpcję należało uznać zdaniem organu jako związane z osobistymi potrzebami pracownika, mimo tego że poniesienie tych wydatków wynikało z konieczności sprowadzenia do pracy p. O. w trybie pilnym, a praca p. O. miała związek z działalnością spółki. Organ wskazał, że o ile praca wykonywana przez pracownika ma ściśle związek z działalnością spółki, o tyle związku takiego nie można się dopatrywać w spornych wydatkach. Kosztem uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Spółka może pokryć wydatki związane z wyżywieniem pracownika, ale wydatki te nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodu w myśl art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Organ II instancji podzielił także stanowisko organu I instancji odnośnie niemożliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków w kwocie 1.476,11 zł na usługi noclegowe oraz gastronomiczne dla członków Rady Nadzorczej oraz przedstawiciela właściciela Spółki "A". Powołał przy tym organ art. 16 ust. 1 pkt 38a u.p.d.o.p., który stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na rzecz osób wchodzących w skład rad nadzorczych, komisji rewizyjnych lub organów stanowiących osób prawnych, z wyjątkiem wynagrodzeń wypłacanych z tytułu pełnionych funkcji. W ocenie organu odwoławczego, nie było możliwe dokonanie odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych wchodzących w skład ośrodka wypoczynkowego w M., gdyż ośrodek wypoczynkowy nie był wykorzystywany w sposób ciągły. Odpisów amortyzacyjnych nie można zaliczyć do wydatków z tytułu posiadania i użytkowania nieruchomości (art. 16 ust. 1 pkt 55 updp). Zdaniem organu odwoławczego, użyte w art. 16c pkt 5 updp określenie - amortyzacji nie podlegają składniki majątku, które nie są użytkowane na skutek zaprzestania działalności, w której były użytkowane - dotyczy działalności określonej rodzajowo. Ośrodek w M. był wykorzystywane w działalności socjalnej – wypoczynkowej, której zaprzestano w 2004 r. i nie miał związku z działalnością produkcyjną spółki. Zaznaczył też organ podatkowy, że w przypadku sprzedaży środka trwałego nieumorzona wartość stanowi koszt podatkowy. Jako zasadne uznał DIS stanowisko, że wypłacone przez spółkę świadczenia urlopowe nie mogą być kosztem podatkowym, gdyż jakkolwiek wydatki takie mieszczą się w zakresie działalności socjalnej pracodawcy (art. 2 pkt 1 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych), to nie zostały spełnione warunki określone w art. 16 ust. 1 pkt 45 updp. Spółka nie miał bowiem zawartego układu zbiorowego pracy, nie miała obowiązującego regulaminu wynagradzania, mimo obowiązku nie tworzyła odpisu na ZFŚS i nie dokonywała wpłat na wyodrębniony rachunek ZFŚS, nie przedłożyła też dowodów, że jako płatnik rozliczyła i opłaciła należne składki z tytułu wypłaty, w badanym okresie od kwot wypłaconych tytułem świadczeń urlopowych. W zakresie zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków w kwocie ogółem 87.472,38 zł z tytułu modernizacji hali PR4, DIS podzielił stanowisko organu I instancji. Wskazał DIS, że badanym okresie Spółka całość wydatków jednorazowo wniosła w koszty uzyskania przychodów, a z wyjaśnień strony wynikało, że część zakupionych usług i materiałów budowlanych dotyczyła remontu posadzki - odnowienia, pozostała część rozmieszczenia fundamentów. Dlatego słusznie organ podatkowy biorąc pod uwagę zakres wykonanych prac uznał, że część wydatków dotyczy remontu, a część modernizacji hali. Koszty związane z wylaniem fundamentów stanowiły modernizację i mogły być zaliczane w koszty tylko poprzez odpisy amortyzacyjne. Organ dokonał rozliczenia zgodnie ze wskazaniami strony (w 1/3 były to prace związane z wylaniem fundamentów oraz zakupem betonu na wylanie fundamentów pod maszyny, 2/3 to prace związane z odnowieniem podłogi). Zaliczenie przez skarżącą bezpośrednio w koszty uzyskania przychodów kwoty 87.472,38 zł naruszało przepis art. 16 ust. 1 pkt 1c oraz art. 16g ust. 13 u.p.d.o.p. Wydatki te nie mogły jednorazowo stanowić kosztów uzyskania przychodów, a jedynie winny być rozliczane w koszty poprzez odpisy amortyzacyjne. Roboty budowlane na hali PR-4 nie zostały zakończone w badanym okresie, stąd też mając na uwadze przepis art. 16 d ust. 2 u.p.d.o.p. spółka dopiero w momencie ujawnienia w ewidencji środków trwałych kwoty ulepszenia określonego środka trwałego, będzie mogła dokonać stosownych odpisów amortyzacyjnych. Zdaniem DIS zasadnie zakwestionowano jako koszty uzyskania przychodów wydatki poniesione przez spółkę na usługi transportowe, do poniesienia których nie była zobowiązana (w kwocie 25.942,39 zł). Organ I instancji w decyzji dokonał rozbicia spornej kwoty na kwotę 19.623,06 zł wynikającą z trzech faktur za usługi transportowe wystawione przez "F" J. i B. K. ( faktura nr [...] z dnia 07.08.2006r.) oraz Firmę Transportową "G" M. M. ( nr [...] z 02.11.2006r. i [...] z dnia 31.07.2006r.) oraz na kwotę 6.319,30 zł wynikającą z faktury wystawionej przez "F" J. i B. K. ( nr 2006/398 z dnia 25.10.2006r.).Na fakturach na kwotę 19.623,06 zł dotyczących transportu towaru do klienta ("H" Company Ltd,) określono warunki dostawy FCA W. i EXW W., co według międzynarodowych reguł handlu ([...]) oznacza, że koszty transportu ponosi nabywca towaru. Umieszczając zatem na fakturach stosowne oznaczenia strona transakcji wskazała, który z kontrahentów ponosi koszty transportu. Oznacza to, że w przypadku przedmiotowych transakcji sprzedaży spółka jako sprzedawca nie była zobowiązana do ponoszenia kosztów transportu. Nadto Spółka nie wykazała, że jako strona transakcji była zobowiązana do poniesienia kosztów transportu. Uwzględniono i oceniono przedłożone dokumenty, w tym warunki zamówienia, które potwierdza kopia wiadomości e-mail. Złożenie zamówienia nie oznacza według organu przyjęcia wszystkich wskazanych w zamówieniu warunków. Podatnik nie przedstawił wiarygodnych dowodów, z których wynikają inne warunki transakcji niż te, które potwierdzono dokonując odpowiedniego oznaczenia na fakturze. Wskazał DIS, że wystawiona faktura jest dokumentem, który ostatecznie kończy przedmiotowe transakcje kupna-sprzedaży. Zapis na niej dokonany, dotyczący warunków dostawy towaru, przy braku innych dowodów, jest ostatecznym dowodem potwierdzającym transakcję i w sposób jednoznaczny określa, która ze stron ponosi koszty transportu. W ocenie organu II instancji brak było również podstaw do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów kwoty 6.319,30 zł poniesionej przez Spółkę "A" za usługi transportowe na trasie; W. –R. – L. – W., według faktury nr [...] z dnia25.10.2006r. wystawionej przez "F" J. i B. K. na kwotę 12.638,60 zł. Z dokumentów CMR wynikało, że na dokumentach określono warunki dostawy EXW, co oznacza, że koszty transportu ponosić miał odbiorca towaru, a zatem "I" SA. Natomiast na dokumencie CMR 0000454 z dnia 24.10.2006r brak było warunków dostawy. Spółka "A" bezzasadnie poniosła koszty transportu na trasie R.-L. Zgodnie bowiem z treścią dokumentu CMR nr 0000658 kosztami transportu winien być obciążony kupujący towar tj. "I" ze Szwajcarii. Zatem kwota 6.319,30 zł stanowiąca połowę całkowitego kosztu transportu według faktury nr [...] z dnia 25.10.2006r. odnosi się do trasy R.- L. i nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Za prawidłowe uznał DIS także zakwestionowanie jako koszty uzyskania przychodów kwoty 21.084,06 zł z tytułu refaktur usług transportowych na spółkę przez "C" w Belgii. Z ustaleń organu podatkowego wynikało, że obie firmy łączyła umowa z dnia 13.12.2000r., z której wynikało że koszty transportu występujące pomiędzy stronami umowy będą dzielone w ten sposób, że firma otrzymująca towar będzie obciążana kosztami transportu. Jeśli transport zostanie zorganizowany i opłacony przez firmę nie będącą odbiorcą towarów, to koszty te mogą być refakturowane na firmę, która towar otrzymuje. W wykonaniu tej umowy firma "C" N.V. organizowała transport towarów Spółki "A" korzystając z wynajętych firm przewozowych. Poniesione koszty transportu przez "C" były refakturowane na rzecz strony na podstawie otrzymanych faktur od przewoźników obcych, na których dokonywano ręcznej adnotacji dotyczącej podziału kosztów transportu w zależności od tego na jakiej trasie transport się odbywał. Fakturą z dnia 29.06.2006r. nr [...] "C" w Belgii obciążyła polską spółkę za transport od 05/2006 kwotą 7.168 EUR. Na dowód wykonania usług transportu wynikających z powyższej faktury spółka przedłożyła faktury dokumentujące sprzedaż bądź zakup towarów będących przedmiotem usług spedycyjnych, dokumenty CMR wystawione przez przewoźników obcych na rzecz "C". W wyniku analizy przedstawionych przez skarżącą dowodów słuszne było uznanie za koszt podatkowy jedynie części kwoty wynikającej z refakturowanych kosztów transportu. Jedynie część przedłożonych dokumentów można było powiązać z przedmiotowym rachunkiem z 29.06.2006r. nr 0606234-1. Analizując treści faktur i załączonych do nich dokumentów organ stwierdził, że "C" zasadnie obciążył spółkę częścią kosztów transportu. Na dowód wykonania usług transportowych z rachunku nr [...] z dnia 29.06.2006r. na kwotę 7.168 EUR, wystawionego przez "C" skarżąca przedłożyła dowody, które wskazują, że Spółka mogła być obciążona kosztami jedynie w kwocie 1.457 EUR ( 2/3 kwoty wynikającej z faktury nr [...] ) oraz w kwocie 546,25 EUR ( kwoty wynikającej z faktury nr [...] ). Kwota 2.003,25 EUR są to wydatki, które dotyczą kosztów usług transportowych, do poniesienia których była zobowiązana spółka "A". Zatem wartość nieudokumentowanych wydatków wyniosła 5.164,75 EUR (7.168-2.003,25 EUR) co w przeliczeniu daje kwotę 21.084,06 zł. Kwota ta stanowi więc zawyżenie kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Co do pozostałej kwoty wynikającej z faktury nr [...] z dnia 29.06.2006r. Spółka nie przedłożyła żadnych dodatkowych dowodów odnośnie poniesionych wydatków. Podstawą do refakturowania przedmiotowych kosztów nie mogą być przedstawione przez spółkę faktury wystawione przez "J" na rzecz "C" Belgia, które dotyczą sprzedaży i zakupów dokonanych przez Spółkę "A"w marcu 2006r. oraz kosztów transportu rozliczonych również w marcu 2006r. Dokumenty te wskazują jedynie, że spółka "A" została obciążona połową kosztów transportowych. Natomiast refaktura nr [...] z dnia 29.06.2006r. dotyczyła transportu od maja 2006r.Zatem spółka nie wykazała związku przyczynowo-skutkowego, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, pomiędzy wydatkiem w kwocie 21.084,06 zł a uzyskaniem przychodu. Odnosząc się do zarzutu skarżącej odnośnie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów prowizji w kwocie 314.479,82 zł wypłaconej firmie "D" Spółka z o.o. w K., organ stwierdził, że należy stwierdzić, że brak jest podstaw do zmiany decyzji w tym zakresie. Podstawą wypłaty prowizji była umowa zawarta w dniu 17 września 2004r. pomiędzy "A" we W. SA a "D" Spółka z o.o. Spółka w umowie oświadczyła, że dzięki współpracy z "D" Sp z o.o. nawiązała współpracę z włoską firmą "K", w związku z czym zobowiązała się wypłacać Spółce "D" prowizję za każdą maszynę produkowaną dla tego klienta. Następnie strony oświadczyły, że "D" Spółka z o.o. będzie dostarczała części składowe ( łoża) do maszyn dostarczanych zagranicznemu kontrahentowi. Strony ustaliły wysokość prowizji jako iloczyn kwoty 11.600 EUR, współczynnika 15% oraz liczby dostarczanych łóż w danym miesiącu, które zostaną użyte do budowy przedmiotowych maszyn. Obowiązek wypłaty przedmiotowej prowizji wynikał jedynie z oświadczenia złożonego przez Spółkę ww. umowie. Ponadto zdaniem organu odwoławczego przedstawione przez spółkę dokumenty wnosząc przedsiębiorstwo "E" do firmy "D", spółka nie wniosła kontraktów z włoską firmą, tym samym kontraktu takiego firma "D" nie mogła w ten sposób nabyć, a następnie z niego zrezygnować na rzecz Spółki "A" w zamian za sporną w niniejszej sprawie prowizję. Powoduje to, że Spółka "A" nie zawarła kontraktu z firmą "K" przez firmę "D". Potwierdza to przedstawiony stan faktyczny, jak i dane zawarte w systemie VIES, z którego wynika że "D" nigdy nie realizowała dostaw do firmy "K" we Włoszech. Wskazano, że w niniejszej sprawie Podatnik nie wykazał, że do pozyskania kontrahenta doszło za pośrednictwem Spółki "D". Podstawą wyłączenia z kosztów spornego wydatku jest art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zakwestionowany został bowiem sam fakt bezpodstawnego wypłacenia prowizji, jako nienależnej Spółce "D". Organ II instancji nie znalazł podstaw do zmiany decyzji także w zakresie nieuznania za koszty uzyskania przychodów kwoty 9.332,72 zł z tytułu wydatków poniesionych przez pracowników podczas podróży służbowych na wyżywienie. Spółka rozliczając delegacje obciążała koszty uzyskania przychodów wydatkami takimi jak: diety, koszty noclegu, koszty konsumpcji, opłaty za autostrady i parkingi. Z tytuły odbytych podróży służbowych spółka wypłacała pracownikom diety oraz dokonywała zwrotu kosztów wyżywienia w podróży. Pracownikom będącym w podróży służbowej nie zapewniano bezpłatnego, całodziennego wyżywienia, stąd też wypłacane były diety, jako świadczenie przeznaczone na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie odbywania podróży przez pracownika. Nadto nie uregulowano warunków wypłacania należności z tytułu podróży służbowych w układzie zbiorowym pracy, regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę, zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Tymczasem przepisy tego rozporządzenia nie przewidują wypłaty pracownikowi zarówno diet, jak i dodatkowych kosztów wyżywienia. Zgodnie z tymi przepisami na pokrycie kosztów wyżywienia pracownik otrzymuje dietę. Zatem dodatkowe koszty związane z wyżywieniem pracownika podczas odbywania podróży służbowej nie stanowią w myśl art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztów uzyskania przychodów. W przedmiotowej sprawie ustalono, że Spółka z tytułu odbytych delegacji wypłacała pracownikom diety oraz jednocześnie dokonywała zwrotu kosztów wyżywienia w podróży. Zatem skoro podatnik z tytułu podróży służbowej wypłacał pracownikowi diety nie był zobowiązany do ponoszenia kosztów wyżywienia, a jeśli poza wypłaconą dietą pokrywał koszty konsumpcji, wydatki z tego tytułu nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodu. Nadto zdaniem organu II instancji, zasadnie zakwestionowano, w oparciu o art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. jako koszt uzyskania przychodów kwotę 640 zł, związaną z usługami noclegowymi - wynajęcie dwóch pokoi w Hotelu "L" dla pracowników serwisu z LSP, od której spółka nabyła maszynę. Osoby te dokonywały naprawy w ramach gwarancji, co spowodowało, że organ uznał, iż wydatki te winny stanowić koszty podmiotu, który świadczy usługę gwarancyjną. Organ II instancji nie znalazł również podstaw do zmiany decyzji w zakresie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kwoty 6.119,33 zł z tytułu wydatków ujętych przez podatnika jako wydatki na reprezentację. Spółka wyjaśniła, ze wydatki te dotyczyły delegacji odbytej przez p. W. E.. Strona przedłożyła dokument PK 541 oraz polecenie wyjazdu służbowego nr 28A/07 dla Dyrektora Finansowego w okresie 20-27.01.2007r. na trasie W.-R. Z przedstawionego oświadczenia (nieczytelnie zaparafowanego) wynika natomiast, że osoba je składająca rezygnuje z pobierania diet w związku z delegacją i prosi o rozliczenie dodatkowych wydatków w ramach przysługującej diety. Informuje jednocześnie, że wszelkie dokumenty związane z wyjazdem uległy zniszczeniu, nieudokumentowane wydatki zostały poniesione w związku z wyjazdem służbowym. Wskazał organ II instancji, że aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów podatkowych musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy tym wydatkiem a osiągniętym, bądź możliwym do osiągnięcia przychodem i aby taki związek wykazać spółka winna przedłożyć dokumenty, z których wynika cel poniesienia wydatku. W sprawie brak było dokumentów źródłowych, z których by wynikało, że wydatek w kwocie 6.119,33 zł ma rzeczywiście związek z przychodem podatnika. Potwierdzeniem i udokumentowaniem tego wydatku nie może być przedstawione przez spółkę oświadczenie o rezygnacji z diet przez osobę odbywającą podróż. Nie stwierdził również organ II instancji naruszenia przepisów postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) we Wrocławiu strona wnosząc o uchylenie decyzji w części w jakiej nie zostało podzielone jej stanowisko zawarte w odwołaniu, zarzuciła naruszenie norm prawa materialnego poprzez błędną i nieuzasadnioną interpretację regulacji art. 9 ust. 1, art. 12 ust. 1, ust. 3 i ust. 3a, art. 13 ust. 1, art. 15 ust. 1, ust. 4 i ust. 6, art. 16 ust. 1 pkt 1c, pkt 22, pkt 38a, pkt 45, pkt 65, art. 16c pkt 5, art. 16g ust. 13, art. 16h ust.1, art. 18 ust 1, art. 19 ust 1 u.p.d.o.p. Ponadto wywiodła naruszenie norm prawa procesowego tj. art. 120 O.p. poprzez wykroczenie przez organ podatkowy poza prawnie wyznaczone granice oraz art. 121 O.p. przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych, art. 122 O.p. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz art. 124 O.p. przez naruszenie zasady przekonywania. W ocenie strony organ dokonał błędnej interpretacji przywołanych podstaw prawnych, odnoszących się do zakresu ustaleń zawartych w decyzji zakwestionowanej przez Spółkę w odwołaniu. W złożonej skardze spółka powieliła zarzuty zawarte w odwołaniu dodatkowo nie zgadzając się z poszczególnymi stwierdzeniami oraz stanowiskiem zawartym w decyzji organu odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. w pełni podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że zarzuty skargi nie znajdują uzasadnienia w ustalonym stanie faktycznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2012, nr 270, dalej: p.p.s.a.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy został prawidłowo oceniony i zastosowane zostały właściwe przepisy prawa materialnego. Jako zasadne ocenia Sąd stanowisko organów podatkowych w zakresie przychodów. Słusznie uznał organ podatkowy, doszło do zaniżenia przychodów o kwotę 238.919,40 zł z tytułu wystawienia faktury korygującej nr [...] z dnia 21 czerwca 2006r. do faktury nr [...] z dnia 31 marca 2005 r. wystawionej na rzecz "C" R., Belgium, VAT Nr [...] , na kwotę 58.000,00EUR, o równowartości 238.919,40 tytułem - odbudowa maszyny Heckert CW 500/1) oraz, że korekta związana z ww. usługą remontu winna być odniesiona do okresu, którego dotyczy, tj. do roku poprzedniego. Z akt wynika, że faktura korygująca dotyczyła korekty usługi wykonanej przez spółkę w roku 2005, nadto remontowana maszyna stanowiła środek trwały podatnika. Słusznie wskazuje DIS, że faktura korygująca nie dokumentuje odrębnego zdarzenia gospodarczego, ale odnosi się do stanu z przeszłości, a zatem korektę dokonaną w sprawie należy odnieść do okresu, którego dotyczy (do roku poprzedniego). Nie znajduje Sąd uzasadnienia dla zarzutów związanych z brakiem rozliczenia kosztów dotyczących maszyny Heckert. Kwestia rozliczenia tych kosztów pozostawała poza zakresem oceny organów podatkowych, ponieważ wydatki zostały dokonane w innym okresie, aniżeli badany rok podatkowy, na co wskazywała sam strona. Nie stwierdził również Sąd nieprawidłowości w decyzji organów podatkowych w zakresie zakwestionowania możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów określonych wydatków poczynionych przez stronę. Zdaniem Sądu słusznie organy podatkowe uznały, że wydatki na rzecz pracownika p. O. w części dotyczącej konsumpcji nie mogą być zaliczone do kosztów podatkowych. Wydatki na konsumpcję, wbrew stanowisku strony są związane z zaspokajaniem osobistych potrzeb pracownika, nawet w sytuacji, kiedy ich poniesienie związane było ze sprowadzeniem pracownika do pracy w trybie pilnym. Kosztem uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów (art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.) i niewątpliwie z przychodem spółki ma związek sama praca pracownika, ale taki związek nie występuje z wydatkami na wyżywienie pracownika. Podobnie jako niezasadne uznaje Sąd zarzuty skargi dotyczące wydatków na rzecz członków Rady Nadzorczej i przedstawiciela właściciela dotyczące usług noclegowych oraz gastronomicznych. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 38a u.p.d.o.p nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na rzecz osób wchodzących w skład rad nadzorczych, komisji rewizyjnych lub organów stanowiących osób prawnych, z wyjątkiem wynagrodzeń wypłacanycMetalexporth z tytułu pełnionych funkcji. A wydatki na usługi noclegowe i gastronomiczne nie stanowią wynagrodzenia. Organy podatkowe zasadnie zakwestionowały również zaliczenie przez spółkę do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych wchodzących w skład ośrodka wypoczynkowego w M. należącego do skarżącej spółki. Zgodnie z art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p., amortyzacji podlegają, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowie leasingu. Z ustaleń dokonanych w toku postępowania wynika, że od 2004 r. ośrodek w M. nie był wykorzystywany przez spółkę ani w działalności socjalnej, ani w działalności gospodarczej. Powołany przepis art. 16a ust. 1 updp w sposób jednoznaczny określa warunki, jakie musi spełnić środek trwały, aby możliwe było zaliczenie odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów. Jednym z warunków jest wykorzystywania środka trwałego przez podatnika w prowadzonej działalności gospodarczej lub oddanie do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub leasingu. Tych warunków nie spełniały wchodzące w skład ośrodka wypoczynkowego środki trwałe, nie były bowiem wykorzystywane ani w działalności socjalnej spółki ani nie prowadzono żadnych prac zmierzających do ich gospodarczego wykorzystania. Podejmowane przez spółkę działania zmierzające do gospodarczego wykorzystania ośrodka wypoczynkowego takie jak: rozważanie możliwości dalszego wynajmu, odsprzedaży lub odnowienia z przeznaczeniem dla pracowników nie mogą być uznane za wykorzystywanie wchodzących w skład ośrodka środków trwałych w prowadzonej działalności gospodarczej. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły też przesłanki uzasadniajże przyjęcie, że środki trwałe wchodzące w skład ośrodka w M. były wyłączone z używania czasowo. Z niekwestionowanych ustaleń wynika, że ośrodek w M. nie był wykorzystywany przez spółkę od 2004 r. i od tego czasu spółka poszukiwała najemcy lub nabywcy tego ośrodka. Zgodnie z art. 16c pkt 5 u.p.d.o.p., nie podlegają amortyzacji składniki majątku, które nie są używane na skutek zaprzestania działalności, w której były używane. W rozpoznawanej sprawie ośrodek w M. był wykorzystywany w działalności socjalno - wypoczynkowej spółki i nie był związany z działalnością produkcyjną prowadzoną przez spółkę. Działalności o charakterze socjalnym spółka zaprzestała i nie wykorzystywała ośrodka w M. od 2004 r., tym samym nie było podstaw do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych wchodzących w skład tego ośrodka. Prawidłowo także organ odwoławczy przyjął, że nie ma podstaw do zaliczenia odpisów amortyzacyjnych od ww. środków trwałych jako wydatków związanych z posiadaniem i utrzymaniem lokalu. Tego rodzaju wydatki mają bowiem związek z utrzymaniem środka trwałego, takiego charakteru nie mają odpisy amortyzacyjne. Akceptację Sądu uzyskało także stanowisko organów podatkowych, że wypłacone przez spółkę świadczenia urlopowe nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów. Zasadą wynikającą z art. 16 ust. pkt 9 u.p.d.o.p. jest, że do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się odpisów i wpłat na różnego rodzaju fundusze tworzone przez podatnika. Do kosztów podatkowych zaliczane są jednak: podstawowe odpisy i wpłaty na te fundusze, jeśli obowiązek lub możliwość ich tworzenia w ciężar kosztów określają odrębne ustawy (ust. 9 lit. a), a także odpisy i zwiększenia, które w rozumieniu przepisów o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych obciążają koszty działalności pracodawcy, po warunkiem, że środki pieniężne stanowiące równowartość tych odpisów i zwiększeń zostały wpłacone na rachunek Funduszu (ust. 9 lit.b). Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 45 u.p.d.o.p. do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się wydatków pracodawcy na działalność socjalną, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Wyjątkiem są świadczenia urlopowe wypłacone zgodnie z przepisami o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, które pracodawca może zaliczyć do kosztów podatkowych. Warunkiem zaliczenia świadczeń urlopowych do kosztów podatkowych jest, aby ich wypłaty dokonano zgodnie z przepisami o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Pracodawcy zatrudniający co najmniej 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty, zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (t.j :Dz. U. z 1996 r., nr 70, poz. 335 ze zm.) – dalej: ustawa o zfśs, mają obowiązek tworzenia ZFŚS. Jeśli u takich pracodawców obowiązuje układ zborowy pracy, to zawarte w nim uregulowania mogą dowolnie kształtować wysokość odpisu na ZFŚS a także postanowić, że Fundusz taki nie będzie tworzony, a także, że nie będzie wypłacane świadczenie urlopowe (art. 4 ust. 1 ustawy o zfśs). Jeśli pracownicy nie są objęci układem zbiorowym pracy, postanowienia takie może zawierać regulamin wynagradzania (art. 4 ust. 2 ustawy o zfśs). Z akt wynika, że w badanym okresie w spółce nie obowiązywał Układ Zbiorowy Pracy, spółka nie miała obowiązującego regulaminu wynagradzania pracowników, nie tworzyła odpisu na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych i nie dokonywała wpłat na wyodrębniony rachunek bankowy Funduszu. Ustalenia te pozwalają na stwierdzenie, że wypłacone przez spółkę, na podstawie nieobowiązującego regulaminu wynagradzania pracowników, świadczenia urlopowe nie spełniały warunków z art. 16 ust. 1 pkt 45 u.p.d.o.p. nie były bowiem wypłacane zgodnie z przepisami o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych. Dokonane wypłaty nie mogą być uznane za koszt podatkowy jako wynagrodzenia ze stosunku pracy, socjalny charakter tych wypłat określił sam pracodawca, tj. skarżąca spółka. Charakteru tego nie może zmienić fakt, że na skutek nieprawidłowych działań pracodawcy wydatku tego nie może on zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, na które powołuje się strona skarżąca, nie dotyczą okresu objętego zaskarżoną decyzją (dot. okresów późniejszych). Z decyzji tych wynik, że świadczenia te miały charakter świadczeń ze stosunku pracy, które podlegały oskładkowaniu. Powyższe nie oznacza, że ZUS dokonał przekwalifikowania wypłaconego przez spółkę świadczenia ze świadczenia urlopowego na wynagrodzenie ze stosunku pracy. Stosownie do art. 3 ust. 6 ustawy o zfśs świadczenie urlopowe na podlega składce na ubezpieczenie społeczne pracowników, jeśli jest wypłacane zgodnie przepisami tej ustawy. Nie podziela Sąd zarzutów skargi związanych z brakiem poinformowania strony o możliwości rozliczenia wydatków na halę PR4. Słusznie wskazuje organ II instancji, że w decyzji organu podatkowego wprost zostało zawarte stwierdzenie, że wydatki na modernizację Hali PR4 nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, ale będą podlegały rozliczeniu w kosztach podatkowych poprzez odpisy amortyzacyjne (str. 31 decyzji organu I instancji akapit 3: "Podsumowując...."). Zasadnie także zakwestionowano jako koszty uzyskania przychodu wydatki poniesione przez skarżącą spółkę na usługi transportowe, do których poniesienia nie była zobowiązana. Z zebranych w toku postępowania dowodów wynika, że organy podatkowe zakwestionowały koszty transportu towarów sprzedanych przez "A", gdyż na fakturach sprzedaży tych towarów umoszczone było oznaczenie EXW i FCA, które według międzynarodowych reguł handlu ([...]) oznacz, że koszty transportu ponosi nabywca towaru. I tak umieszczenie na fakturze znaku EXW-Ex Works ("od zakładu") oznacza, że towar uważa się za dostarczony, jeśli sprzedawca wystawi go do dyspozycji w swoim magazynie lub zakładzie o określonej lokalizacji, wszystkie koszty, w tym transportu i ubezpieczenia ponosi kupujący. Umieszczenie na fakturze FCA-Fee Carrier ("pierwszy przewoźnik") oznacza, że sprzedający zobowiązany jest dostarczyć towar przewoźnikowi (lub innej osobie wyznaczonej przez kupującego), a koszty transportu na zasadniczej drodze przewozu pokrywa kupujący. Umieszczając zatem na fakturach wyżej opisane oznaczenia, strona transakcji wskazywała, m in. który z kontrahentów ponosi koszty transportu. Ponieważ skarżąca nie przedstawiła wiarygodnych dowodów, z których wynikają inne warunki transakcji niż te, które potwierdzono dokonując odpowiedniego oznaczenia na fakturze, nie było podstaw do zakwestionowania dokonanej w tym zakresie oceny przez organ odwoławczy. Powoływanie się przez stronę skarżącą na warunki zamówienia, które potwierdza kopia wiadomości e-mail, dotyczące transakcji związanej z jedną z zakwestionowanych faktur na usługi transportowe, nie zasługuje na uwzględnienie. Złożenie zamówienia nie oznacza przyjęcia wszystkich wskazanych w zamówieniu warunków. Strona skarżąca nie przedstawiła ostatecznej umowy, a zapis dokonany na fakturze, która jest jednym z ostatnich dowodów potwierdzających transakcję, w sposób jednoznaczny określały, która ze stron umowy ponosi koszty transportu. Nie kwestionuje Sąd argumentacji strony, że klauzule [...] nie mają charakteru rozstrzygającego i strony muszą wyraźnie określić w kontrakcie, która ze stron ponosi koszty transportu. Rzeczywiście strony w umowach mogą w sposób dowolny układać obowiązki wynikająca z konkretnych transakcji. Jednakże w sprawie to strona skarżąca na fakturach sprzedaż umieściła oznaczenia, które jednoznacznie wskazują na kupującego jako ponoszącego koszty transportu i nie przedstawiła żadnej umowy z której wynika, że w tych konkretnych transakcjach z umów zawartych przez skarżąca wynikało, że to sprzedający, a nie nabywca ponosi koszty transportu towarów. Spółka mogła także podjąć decyzję o nieobciążaniu kosztami transportu, kontrahenta mimo zastrzeżeń umownych, skutkiem takiej decyzji jest jednak brak możliwości zaliczenia takiego wydatku do kosztu uzyskania przychodu. W takich okolicznościach nie jest to bowiem wydatek ponoszony w celu uzyskania przychodu. W ocenie Sądu trafne jest również twierdzenie organów podatkowych o braku podstaw do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów w całości kwoty 21.084,06 zł z tytułu refaktur usług transportowych na spółkę przez "C" w Belgii. Organy podatkowe poddały analizie przedstawione przez stronę faktury wystawione przez przewoźników obcych, faktury zakupu towarów będących przedmiotem usługi spedycji i ustaliły, że jedynie część z przedłożonych przez spółkę dokumentów można powiązać z rachunkiem z 29 czerwca 2006r. nr [...]na podstawie, którego "C" w Belgii obciążyła polską spółkę za transport od 05/2006 kwotą 7.168 EUR. Słusznie zatem organy podatkowe wartość nieudokumentowanych wydatków (spółka nie przedłożyła żadnych dowodów) uznały za zawyżenie kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Nie można zgodzić się z zarzutami strony, że organy podatkowe nie dopełniły wymogów postępowania i nie wyjaśniły wszystkich wątpliwości. Skoro sama strona przyznaje, że część dowodów była niejednoznacznie powiązana z poniesionym kosztem i nie potrafiła wskazać innych dowodów, to nie można oczekiwać, że organ podatkowy zastąpi w tym zakresie stronę. Najlepszą wiedzę o okolicznościach towarzyszących działalności strony i zawieranym transakcjom posiada bowiem podatnik, a organ nie ma nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów. Prawidłowo także, w ocenie Sądu, organy podatkowe zakwestionowały zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu wydatków z tytułu prowizji wypłaconej przez skarżąca spółkę na rzecz "D" spółki z o.o. w K. – dalej: "D". Z ustaleń dokonanych w toku postępowania wynika, że skarżącą spółkę z firmą "D" łączyła umowa zawarta w dniu 17 września 2004 r. i to ta umowa była podstawą wypłaty kwestionowanej jako koszt podatkowy prowizji. Z umowy wynika, że skarżąca spółka dzięki współpracy z firmą "D" nawiązała współpracę z firmą "K" we Włoszech i została dostawcą maszyn dla tej firmy. Jednocześnie strony umowy ustaliły, że firma "D" będzie dostarczała skarżącej spółce (łoża) do maszyn produkowanych dla włoskiego kontrahenta. Z wyjaśnień strony skarżącej wynika, że firma "D" jako dotychczasowy dostawca odlewów do produkcji maszyn dla firmy włoskiej zgodziła się sprzedawać te odlewy bezpośrednio skarżącej spółce. W związku z tym "A" zgodził się na zapłatę prowizji dla firmy "D" od dochodów osiąganych ze sprzedaży maszyn dla firmy włoskiej. Sposób wyliczania prowizji został określony w umowie i uwzględniał liczbę dostarczonych przez firmę "D" części finalnego produktu. Weryfikując wyjaśnienia strony, organ podatkowy ustalił, że spółka w dniu 24 sierpnia 2004 r. nabyła własność przedsiębiorstwa "E" K. spółka z o.o. w upadłości z/s w K. – dalej: "E", jako zespołu składników materialnych i niematerialnych pozwalających na prowadzenie działalności gospodarczej. Następnie w dniu 6 września 2004 r. przedsiębiorstwo "E" wprowadziła jako aport do firmy "D" w zamian za udziały w spółce "D". Podstawą przekazania przedsiębiorstwa "E" były dwa akty: przekazanie nieruchomości aportem w dniu 24 sierpnia 2004 r. oraz umowa sprzedaży z dnia 6 września 2004 r. Przekazując przedsiębiorstwo skarżąca spółka przekazała także umowy handlowe, których wykaz znajduje się w dokumentacji działu handlowego. Wśród tych umów nie ma umowy zawartej z firmą "K" z/s we Włoszech. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, że przedstawione dokumenty nie potwierdzają wyjaśnień skarżącej spółki. Wnosząc bowiem przedsiębiorstwo "E" do firmy "D" skarżąca spółka nie wniosła kontraktów z firma włoską, tym samym kontraktu takiego firma "D" nie mogła w ten sposób nabyć, a następnie z niego zrezygnować na rzecz skarżącej spółki w zamian za, sporną w niniejszej sprawie, prowizję. Logicznym wnioskiem, jaki płynie z zebranego w sprawie materiału dowodowego jest, że skarżąca spółka nie zawarła kontraktu z firmą "K" poprzez firmę "D". Także z wydruku raportu z elektronicznego systemu VIES wynika, że firma "D" nigdy nie realizowała dostaw do firmy "K" we Włoszech. Z dokumentacji tej wynika natomiast, że przedsiębiorstwo "E" dokonywało dostaw do firmy "K" we Włoszech w II kwartale 2004 r., a w IV kartele 2004 r. dostawy takie realizowała skarżąca spółka. Mimo wezwania strona skarżąca nie przedłożyła, w toku postępowania podatkowego, umów zawartych przez "E" z firmą włoską, ani umów zawartych przez skarżącą z tą firmą. Zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu wydatków poniesionych przez pracowników podczas podróży służbowych na wyżywienie prawidłowo zostało zakwestionowane przez organy podatkowe. Ustalono, że spółka z tytułu odbytych delegacji wypłacała pracownikom diety oraz jednocześnie dokonywała zwrotu kosztów wyżywienia w podróży. Słusznie stwierdził organ podatkowy, że skoro strona z tytułu podróży służbowej wypłacała pracownikowi diety nie była zobowiązany do ponoszenia kosztów wyżywienia, a w przypadku gdy obok diety pokrywała koszty konsumpcji, wydatki z tego tytułu nie mogą stanowić kosztów uzyskania przychodu. W sprawie zastosowanie miały przepisy rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 19 grudnia 2002r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju. Jak słusznie wskazał organ podatkowy przepisy rozporządzenia nie przewidują wypłaty pracownikowi zarówno diet, jak i dodatkowych kosztów wyżywienia. Zgodnie z rozporządzeniem na pokrycie kosztów wyżywienia pracownik otrzymuje dietę. A zatem dodatkowe koszty związane z wyżywieniem pracownika podczas odbywania podróży służbowej nie stanowiły w myśl art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Nie znajduje Sąd podstaw do podważenia stanowiska organów podatkowych o niemożności zaliczenia do kosztów podatkowych kwoty 640 zł, związanej z usługami noclegowymi, tj. wynajęciem dwóch pokoi w Hotelu "L" dla pracowników serwisu z LSP, od której spółka nabyła maszynę. Naprawa dokonywana była w ramach gwarancji, a zatem wydatki na rzecz osób dokonujących naprawy winny stanowić koszty podmiotu, który był zobowiązany do usługi w ramach gwarancji. Odnośnie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów kwoty 6.119,33 zł z tytułu wydatków ujętych przez stronę jako wydatki na reprezentację, Sąd podziela stanowisko organów podatkowych. Jak słusznie zauważył DIS, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów podatkowych musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy tym wydatkiem a osiągniętym, bądź możliwym do osiągnięcia przychodem i aby taki związek wykazać spółka winna przedłożyć dokumenty, z których wynika cel poniesienia wydatku. A w sprawie brak było dokumentów źródłowych, z których by wynikało, że wydatek w kwocie 6.119,33 zł ma rzeczywiście związek z przychodem podatnika. Nie jest wystarczającym potwierdzeniem i udokumentowaniem wydatku przedstawione przez spółkę oświadczenie o rezygnacji z diet przez osobę odbywającą podróż. Sąd nie stwierdził również, aby w sprawie doszło do naruszenia przepisów procesowych. Organy podatkowe przeprowadziły obszerne postępowanie, w toku którego zebrały i poddały ocenie kompletny materiał dowodowy. Strona skarżąca, mimo wielokrotnych wezwań, nie przedstawiła innych dowodów. Także w skardze nie wskazano konkretnych dowodów, których mimo ich przedstawienia przez stronę skarżącą, lub mimo składania wniosków dowodowych nie przeprowadzono lub nie poddano ocenie. Ocena dowodów odmienna od oczekiwanej przez stronę skarżącą nie oznacza pominięcia dowodu w postępowaniu. Sąd nie podziela także zarzutów skargi dotyczących naruszenia zasad postępowania. Organ podatkowy odniósł się do wszystkich kwestii spornych w sprawie i zgromadził wyczerpujący materiał dowodowy, który poddał ocenie. Fakt, że strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w zaskarżonej decyzji nie oznacza, że doszło do naruszenia zasady zaufania, prawdy obiektywnej czy przekonywania. W toku postępowania zapewniono stronie czynny udział w postępowaniu umożliwiając, a także wielokrotnie wzywając do przedstawienia wszystkich dowodów w sprawie. Dowody te poddano ocenie zgodnej z obowiązującymi przepisami, a w uzasadnieniu decyzji wyjaśniono z jakich przyczyn stanowisko strony skarżącej nie zostało uznane za prawidłowe. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddali jako bezzasadną.