I SA/Wr 62/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty Powiatu W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione postanawia odrzucić skargę. Starosta Powiatu W. wystawił w dniu [...] r. tytuł wykonawczy obejmujący zaległości z tytułu opłaty rocznej za wyłączenie gruntów z produkcji rolnej za 2003 r., wskazując jako zobowiązanego P. D. Zobowiązany pismem z dnia [...] r. wniósł zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Starosta Powiatu W. postanowieniem z dnia [...] r. uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Po rozpoznaniu zażalenia zobowiązanego Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia [...] r. uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem z dnia [...] r. Starosta Powiatu W. po ponownym rozpoznaniu sprawy, podjął rozstrzygnięcie uznające wniesione przez zobowiązanego zarzuty za bezzasadne. Po rozpatrzeniu zażalenia P. D. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. ponownie uchyliło postanowienie organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł Starosta Powiatu W. Postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwana dalej: p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z powyższego przepisu wywieść należy, iż wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego oparte jest na zasadzie skargowości, oznacza to, że postępowanie może być wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. Legitymacja skargowa jest zatem jednym z elementów przesądzających o dopuszczalności skargi. Ponadto, aby skarżący mógł skutecznie wnieść skargę, musi mieć w jej złożeniu interes prawny, rozumiany jako istnienie związku miedzy sferą indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Innymi słowy, interes prawny to interes wynikający z prawa materialnego, zgodny z tym prawem i chroniony przez to prawo. Skarga bowiem może dotyczyć tylko "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi. Zarówno w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w literaturze zwraca się uwagę, że przyznanie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w formie decyzji administracyjnej, bądź postanowienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. W takiej zatem sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie jest podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego. Rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym, w tym w postępowaniu egzekucyjnym, w którym występuje ona w charakterze wierzyciela należności, jest wyznaczona przepisami prawa publicznego. Nie posiada natomiast legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania postanowień administracyjnych do sądu administracyjnego. Możliwość złożenia skargi przez organ pierwszej instancji doprowadziłaby do sytuacji, w której przeciwnymi stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie, tj. organ pierwszej instancji jako strona skarżąca i organ drugiej instancji jako organ odwoławczy, zaś przedmiotem sporu byłoby różne stanowisko organów co podjętego przez nie rozstrzygnięcia. Zgodzić się należy z poglądem wyrażonym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 1990 r., sygn. akt SA/Wr 990/90 w którym Sąd stwierdza, że żaden szczególny przepis prawa nie upoważnia organu pierwszej instancji do zaskarżania postanowienia organu odwoławczego, a różne poglądy tych organów na sposób załatwienia sprawy indywidualnej nie pozwalają na przyznanie mu uprawnień podmiotu uprawnionego do wniesienia skargi, w rozumieniu art. 50 p.p.s.a. Jeżeli wobec tego ustawa wyznacza organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę wierzyciela, to w takim wypadku będzie on bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. W niniejszej sprawie Starosta Powiatu W. działał jako wierzyciel w ramach procedury administracyjnej uruchomionej na skutek wniesionych przez zobowiązanego zarzutów. Nałożonych na organ samorządu terytorialnego zadań z zakresu administracji publicznej nie można utożsamiać z posiadaniem interesu prawnego, zaś orzeczenie w sprawie w formie postanowienia wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego, czy też sądowoadministracyjnego. Wobec tego Starosta Powiatu W. rozstrzygając w danej w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu odwoławczego, wydane w tejże sprawie. Powyższe stanowisko znajduje poparcie zarówno w orzecznictwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2005 r. w sprawie I OSK 521/05, publ. LEX nr 299305, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1984 r., sygn. akt III AZP 5/84, publ. OSNAPiUS 1985/7/86, postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 9 grudnia 2008 r., I SA/Wr 1031/08, postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 7 sierpnia 2008 r., I SA/Po 911/08), jak i w literaturze (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005, str. 131- 132). Stosownie do art. 58 § 1 pkt.6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p. p. s. a., orzekł jak w sentencji.