I SA/Wr 622/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędzia WSA Marek Olejnik, Protokolant: Agnieszka Wróblewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 września 2013 r. przy udziale sprawy ze skargi I. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego za 2008 r p o s t a n w i a zawiesić postępowanie do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnięcia w sprawie pytania zadanego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie z dnia 03 października 2013 r. sygn. akt I SA/Go 336/13 Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w D. z dnia [...] 2012 r. nr [...]w sprawie ustalenia I. S. zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych i źródłach przychodów za rok 2008 w wysokości 8.873,00 zł. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W przypadku, o którym mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z uwagi na prejudycjalność innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Warunkiem skorzystania z tej podstawy, mającej związek z wynikiem innego postępowania administracyjnego (ogólnego lub podatkowego), sądowoadministracyjnego, sądowego (w tym także przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej) lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, jest wystąpienie sytuacji, w której to inne postępowanie jest już rozpoczęte ( por. Małgorzata Niezgódka –Medek , Komentarz do art. 125 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi LEX, 2011 ). Dokonując wykładni tego przepisu, podkreśla się w judykaturze, że kluczowe do jego zrozumienia słowo "zależy" nie oznacza jakiegokolwiek wpływu, ale wpływ przewidziany prawem, a nie np. wynikający z autorytetu NSA. Chodzi więc w nim o sytuację, w której sąd nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, które powstało lub wyłoniło się w toku postępowania sądowego. Tylko wówczas zawieszenie postępowania może okazać się konieczne (zob. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, s. 206). Taka sytuacja w ocenie sądu wystąpiła w niniejszym postępowaniu, ponieważ postanowieniem z dnia 3 października 2013 r. sygn. akt I SA/Go 336/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z następującym pytaniem prawnym: "czy art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217, poz. 1588 ze zm.), jest zgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji?". W ocenie tutejszego Sądu w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka, o której mowa w przytoczonym powyżej przepisie, albowiem ocena zgodności z Konstytucją RP ustawowej podstawy do wydania zaskarżonej decyzji dokonana przez Trybunał Konstytucyjny niewątpliwie będzie miała wpływ na wyrok sądu administracyjnego, którym dokonuje się kontroli legalności tego aktu. Sąd w niniejszej sprawie podziela wątpliwości co do konstytucyjności przepisów będących bezpośrednią podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Wskazać przy tym należy, iż wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że: 1. art. 30 ust.1 pkt 7 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2001 r.: a) nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3, art. 42 ust. 1, art. 46 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, b) jest zgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP. 2. art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r., jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP. Motywy tego rozstrzygnięcia wskazują, iż dokonana z dniem 1 stycznia 2007 r nowelizacja nie usunęła niekonstytucyjności tego przepisu. Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.