I SA/Wr 625/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Asesor WSA Dagmara Dominik Protokolant Dorota Zawiślińska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 listopada 2006 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r I. uchyla zaskarżoną decyzję II. orzeka, że decyzja wymieniona w pkt I nie podlega wykonaniu III. zasądza na rzecz skarżącego od Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 5 615,00 (pięć tysięcy sześćset piętnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania; Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. określił Spółce A zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2001 w wysokości [...]. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było zaniżenie przychodów o kwotę [...] z tytułu otrzymania nieodpłatnego świadczenia polegającego na bezpłatnym użytkowaniu nieruchomości przy ul. O. oraz o kwotę [...] z tytułu udzielenia nieoprocentowanej pożyczki podmiotowi powiązanemu kapitałowo. W wyniku wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] nr [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na decyzję tę Podatnik złożył skargę z dnia [...], w której nadal utrzymywał, iż brak jest podstaw do korekty przychodów Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31.05.2005 r. Sygn. akt I SA/Wr 2384/03 uchylił zaskarżoną decyzję. W ocenie sądu poczynione w sprawie ustalenia nie pozwoliły na jednoznaczne stwierdzenie, że Spółka od kwietnia 2001 r. faktycznie użytkowała nieruchomość w zakresie odpowiadającym korzystaniu z niej na podstawie umowy dzierżawy, jak również, że W. F. taką nieruchomość wówczas Spółce udostępnił. Poniesione natomiast wydatki na zakup luster oraz z tytułu rozmów telefonicznych nie wskazują na zakres użytkowania nieruchomości. Sąd wskazał za konieczne przesłuchanie pracowników, gdyż to przy ich pomocy Spółka wykonywała działalność. Odnośnie ustaleń dotyczących nieodpłatnych świadczeń z tytułu udzielenia nieoprocentowanych pożyczek, zdaniem Sądu z ustaleń organów administracyjnych nie wynikało, ażeby Spółka A bądź V-Motors dysponowały bezpośrednio lub pośrednio prawami głosu, wiążącymi się z członkostwem w drugiej Spółce. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, że Spółka A zawarła [...] umowę z firmą V-Motors W. F. przedmiotem której była dzierżawa nieruchomości położonej przy ul. O. [...]. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej obiekt był wykorzystywany przez Spółkę już od kwietnia 2001 r. Uroczyste otwarcie salonu samochodowego nastąpiło [...]. Podatnik w kwietniu 2001 r. poniósł wydatki związane z umieszczeniem w Gazecie Wyborczej ogłoszeń, będących zaproszeniem i informacją dla klientów o otwarciu nowej siedziby firmy przy ul. O. W gazecie zamieszczone były również zdjęcia samochodów i nowo otwartego salonu samochodowego. Podatnik w księgach rachunkowych ujął szereg dokumentów związanych z uroczystym otwarciem salonu (wydatki związane z usługą gastronomiczną, wizualizacją salonu firmowego, tablice informacyjne, występ zespołu tanecznego, oprawa muzyczna, usługa telebim oraz pokaz sztucznych ogni). W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej uroczyste otwarcie salonu, połączone z wizytą gości i imprezą o charakterze towarzyskim wskazuje, że Spółka w dniu otwarcia zorganizowała salon samochodowy przy ul. O., a więc wykorzystywała obiekt. Dyrektor Izby Skarbowej wypełniając dyspozycje zawarte w wyroku wystosował do Spółki wezwanie z dnia [...] nr [...] z prośbą o dostarczenie do organu odwoławczego, m.in. dowodów i wyjaśnień, wskazujących na zakres w jakim Podatnik korzystał z obiektu przy ul. O. od kwietnia 2001 r. pod rygorem pominięcia tych dowodów w sprawie. Podatnik odpowiedzi na te wezwania nie udzielił. Wobec tego Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, że, skoro Podatnik mimo inicjatywy organu nie dostarczył wymaganych dowodów, nie przedstawił nazwisk pracowników, którzy mieliby potwierdzić jego stanowisko, nie można narzucać na organy podatkowe nieskończonego obowiązku poszukiwania takich dowodów. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej materiał dowodowy wskazuje, że Spółka korzystała z nieruchomości w ramach prowadzonej działalności gospodarczej od kwietnia 2001 r. Powołując się na art. 12 ust. 6 pkt 3 ustawy z z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych. ( t.j. Dz. U. z 2000 nr 54 poz. 654 z późn. zm) organy podatkowe przyjęły do określenia wartości nieodpłatnych świadczeń kwotę czynszu wynikającego z umowy zawartej w lipcu 2001 r. Dyrektor Izby Skarbowej ustalił także, że Podatnik przekazywał na konto Spółki z o.o. V-Motors kwoty pieniężne, które dały sumę [...]. Kwoty te po pewnym czasie były zwracane na konto podatnika. Przelewy były opisywane jako "zaliczka", natomiast przelewy potwierdzające zwrot jako "zwrot zaliczki". Spółka wyjaśniała, że kwoty te były przekazywane z zamiarem zakupu za pośrednictwem Spółki V-Motors używanych ciągników siodłowych. Transakcje nie dochodziły do skutku, a zaliczki były zwracane. Dyrektor Izby Skarbowej uznał iż wyjaśnienia te nie są wiarygodne. Z wyjaśnień złożonych przez pracownika Spółki DCAP, której zgoda była wymagana przy sprzedaży innych produktów branży motoryzacyjnej wynika, że zgoda taka wymagana jest w odniesieniu do sprzedaży fabrycznie nowych samochodów. Sprzedaż natomiast samochodów używanych nie jest objęta umową dealerską. Między Spółkami nie doszło do transakcji, na które wpłacane były zaliczki. Spółka V-Motors natychmiast po otrzymaniu pieniędzy wykorzystywała je we własnej działalności. Zdaniem organu odwoławczego przekazywane kwoty potraktować należy jako krótkoterminowe pożyczki. Pomiędzy stronami nastąpiło przeniesienie własności pieniędzy, a następnie doszło do ich zwrotu. Spełnione zostały zatem przesłanki o których mowa w art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego Fakt, że Spółka V-Motors wykorzystywała otrzymane kwoty na regulowanie własnych celów wskazuje, że nie było jej zamiarem pośredniczenie w zakupie ciągników na rzecz Spółki A. Brak jest również umów, czy też innych dowodów, z których wynikałoby iż firmie V-Motors zostało zlecone pośrednictwo w zakupie ciągników dla Spółki A. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej nie jest dowodem potwierdzającym fakt, że przekazywane kwoty były zaliczkami protokół ze spotkania w dniu [...] Panów F., T., B., D. oraz W. Nie można uznać, iż protokół ten jest umową, ponieważ nie zostały w nim określone żadne warunki dotyczące transakcji, nie wiadomo od kogo, po jakiej cenie i jaka ilość samochodów będzie kupowana. Nie zostały również określone obowiązki i prawa poszczególnych stron transakcji, ani sposób dokonywania rozliczeń. Protokół ten zawiera jedynie informację, że istnieje możliwość nawiązania współpracy między obiema firmami, podział zysku z tej transakcji wynosiłby po 50 %, ewentualna zaliczka przekazana na poczet transakcji do V-Motors zostanie niezwłocznie zwrócona, jeżeli transakcja nie dojdzie do skutku w terminie 14 dni od daty przekazania zaliczki. Za niewiarygodne uznał Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnienia podatnika, że transakcje nie doszły do skutku, ponieważ potencjalni kontrahenci zostali uznani za niewiarygodnych, a następne próby nie były podejmowane ze względu na brak wystarczających środków finansowych. Uznał te wyjaśnienia za pozostające w sprzeczności z faktem, że przekazywanie spornych kwot nie miało charakteru jednorazowego a kwoty były przekazywane w miesiącach czerwcu, wrześniu i październiku. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że powiązania istniejące między obiema spółkami, powodują, że podmioty te wykonują świadczenia na warunkach odbiegających od warunków rynkowych, w wyniku czego nie wykazują one dochodów jakie należałoby oczekiwać, gdyby warunki te nie odbiegały od warunków ogólnie stosowanych w czasie i miejscu wykonywania świadczenia. W sprawie będzie miał zastosowanie art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zgodnie z którym dochody danego podmiotu oraz należny podatek określa się bez uwzględnienia warunków wynikających z powiązań mających miejsce wtedy, gdy te same osoby prawne lub fizyczne równocześnie bezpośrednio lub pośrednio biorą udział w zarządzaniu podmiotem krajowym i podmiotem zagranicznym lub w ich kontroli albo posiadają udział w kapitale tych podmiotów. Przepis ten stosuje się odpowiednio, gdy podmiot krajowy jest powiązany kapitałowo z innym podmiotem krajowym lub pozostaje w związku gospodarczym z innym podmiotem krajowym. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej przepisy ustawy określają zatem powiązania występujące pomiędzy podmiotami krajowymi polegające na tym, że te same osoby fizyczne lub prawne równocześnie bezpośrednio lub pośrednio biorą udział w zarządzaniu podmiotami krajowymi lub w ich kontroli albo posiadają udział w kapitale tych podmiotów. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skarżący zarzuca naruszenie: - art. 187 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej, zarzucając, że organ nie uwzględnił znanego sobie faktu, związanego z otrzymaną korektą deklaracji podatkowej i okoliczności, że Skarżącemu przysługuje pomniejszenie podstawy opodatkowania o wyższą kwotę straty z lat ubiegłych, w związku z czym zobowiązanie podatkowe wynosi zero. - art. 220 ustawy Ordynacja podatkowa. Zdaniem Skarżącej naruszenie tego przepisu nastąpiło poprzez to, że organ wyższego rzędu podjął decyzję w sprawie należącej do kompetencji organu niższego rzędu. - art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej, przez to, ze w sprawie nie było przesłanki do wydania decyzji przez Izbę Skarbową, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzje organów podatkowych obu instancji, a organ podatkowy I instancji nie wydał decyzji. W ocenie skarżącej wydanie przez organ podatkowy II instancji decyzji ostatecznej, uchylonej następnie przez Sąd, jest równoznaczne z zakończeniem postępowania podatkowego, które może zostać wznowione pod warunkiem zaistnienia okoliczności określonych w art. 240 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skarżąca wywodzi, że wydana przez Izbę Skarbową decyzja jest nieważna, ponieważ została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości oraz dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Zdaniem Skarżącego rażącym naruszeniem prawa jest również pominięcie przez organ podatkowy okoliczności obniżenia zobowiązania podatkowego w następnych okresach rozliczeniowych wskutek uwzględnienia korekty deklaracji podatkowej. Po wydaniu decyzji ostatecznej kończącej postępowanie podatkowe, oparciu o art. 81 ustawy Ordynacja podatkowa, Strona skorzystała z prawa złożenia korekty deklaracji podatkowej, w której wykazała kwotę straty z lat ubiegłych podlegająca odliczeniu od dochodu, co nie zostało wzięte pod uwagę prze organ podatkowy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Ustosunkowując się do zarzutów spółki wyjaśnił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżona decyzje, czyli decyzję organu odwoławczego. Takie rozstrzygnięcie wskazał Sąd w sentencji wyroku z dnia 31 maja 2005 r. Wprawdzie w uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że skargę należało uznać za uzasadnioną, co nakazywało uchylić decyzje obu instancji podatkowych na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, niemniej jednak organ związany jest sentencją wyroku. Użyte w niej określenie "zaskarżona decyzja" oznacza, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest decyzja organu odwoławczego. Wyrok uchylający zaskarżoną decyzję pozbawia mocy uchylony akt. Następuje więc powrót do takiej sytuacji w postępowaniu przed organami administracji która miała miejsce przed wydaniem zaskarżonego aktu. Nie zachodzi tu zatem konieczność ponownego wszczynania postępowania podatkowego. Błędne jest stanowisko, że wydanie przez organ podatkowy II instancji decyzji ostatecznej, uchylonej następnie przez Sąd jest równoznaczne z zakończeniem postępowania podatkowego, które może zostać wznowione pod warunkiem zaistnienia okoliczności określonych w art. 240 ustawy Ordynacja podatkowa i przy spełnieniu wymagań określonych w art. 243 § 1 tej ustawy, które to okoliczności nie wystąpiły. Dyrektor Izby Skarbowej potwierdził iż Spółka [...] złożyła korektę do zeznania CIT 8 wraz z korektą CIT8-0, w której wykazała kwotę przychodów równą skorygowanej kwocie wynikającej z decyzji, wyższą kwotę odliczeń od dochodu (w tym straty za rok 1999 i 2000), a tym samym wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie [...]. Jednakże w jego ocenie złożona korekta zeznania za rok 2001, za który została wydana decyzja określająca wysokość dochodu, przepisu jest prawnie nieskuteczna. Podatnikowi nie przysługiwało bowiem prawo do złożenia takiej korekty. W związku z tym w Spółce A wysokość zobowiązania podatkowego za rok 2001 wynikać będzie nie ze złożonej korekty deklaracji, ale z decyzji określającej kwotę tego zobowiązania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych powodów niż w niej podniesione. Na wstępie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd zwraca także uwagę na art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powołany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podnosi podczas toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. W niniejszej sprawie podstawą uchylenia decyzji było stwierdzenie naruszenia przepisów o postępowaniu w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sprawa niniejsza była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 31.05.2005 r. sygn. akt I SA/Wr 2384/03 uchylił zaskarżoną decyzję. W ocenie sądu poczynione w sprawie ustalenia nie pozwoliły na jednoznaczne stwierdzenie, że Spółka od kwietnia 2001 r. faktycznie użytkowała nieruchomość w zakresie odpowiadającym korzystaniu z niej na podstawie umowy dzierżawy. Sąd wskazał za konieczne przesłuchanie pracowników, gdyż to przy ich pomocy Spółka wykonywała działalność. Dyrektor Izby Skarbowej nie wykonał tego zalecenia, powołując się na brak współdziałania podatnika. Organ skarbowy wezwał wprawdzie podatnika do wskazania nazwisk i adresów pracowników, jednakże – powołując się na nieudzielanie odpowiedzi- nie podjął dalszych prób przeprowadzenia dowodów. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia." Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Zaniechanie przeprowadzenia wskazanych przez Sąd dowodów stanowi naruszenia powołanego wyżej art. 153 p.p.s.a. Działanie takie narusza także art. 122 Ordynacji podatkowej. Jest poza sporem, że kluczowe znaczenie dla każdego postępowania ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, tylko bowiem w takim przypadku możliwe jest prawidłowe ustalenie zakresu praw i obowiązków strony takiego postępowania. Przypomnieć w związku z tym trzeba, że zgodnie z treścią art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącej bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Trzeba zaś pamiętać, że zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym, jak podkreślono w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, art. 122 Ordynacji podatkowej ( dawniej art. 7 K.p.a.) jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 1982 roku, sygn. akt I SA 258/82, Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego 1982, nr 1, poz. 54; por. również J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne, Warszawa 1993, str. 126). Wykładnia ta, dotycząca art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, bez wątpienia zachowuje swoją aktualność także w świetle regulacji zawartej w art. 122 Ordynacji podatkowej. Przede wszystkim w rażącej sprzeczności z tą zasadą stoi "pouczenie" zawarte w wezwaniu skierowanym do podatnika. Jego zastosowanie prowadzi bowiem do oparcia rozstrzygnięcia na "prawdzie formalnej" czyli wynikającej z zaoferowanych przez stronę dowodów. Narusza ono także art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym "Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy." W świetle tego przepisu niedopuszczalna jest sytuacja, w której organ świadomie, w celu "ukarania" strony pomija pewne dowody, o których istnieniu i znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy wie. Wobec tego organ winien podjąć wszelkie działania aby dowód taki przeprowadzić, sokoro zaś niezbędne było w tym zakresie współdziałanie strony winien się posłużyć środkami przewidzianymi w art. 262-263 Ordynacji podatkowej. Bierna postawa strony postępowania nie może natomiast usprawiedliwiać nie wyjaśnienia wszystkich okoliczności. Na marginesie tylko należy dodać iż organy skarbowe dysponują informacjami o pracownikach zatrudnianych przez firmy- chociażby na podstawie rocznych informacji o osiągniętych dochodach. Tak więc w sprawie nie zaszły żadne przeszkody dla których nie było możliwe wykonanie zaleceń sądu administracyjnego i uzupełnienie postępowania we wskazanym zakresie. Zaś inne działania podjęte przez organy podatkowe nie doprowadziły do uzupełnienia wskazanych przez Sąd w wyroku z 31.05.2005 braków w postępowaniu dowodowym. W dalszym bowiem ciągu z przeprowadzonych dowodów nie wynika czy i w jakim zakresie skarżący użytkował nieodpłatnie lokal przy ul. O. w okresie przed [...] oraz czy użytkowanie to trwało nieprzerwanie do dnia zawarcia umowy dzierżawy. Skarga jest zasadna także w części dotyczącej nie uwzględnienia w rozliczeniu podatku dochodowego odliczenia z tytułu straty poniesionej przez skarżącą Spółkę w latach 2000 i 1999 r. Zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stratę, rozumianą jako nadwyżkę sumy kosztów uzyskania przychodów nad sumą przychodów, pokrywa się z dochodu uzyskanego w najbliższych, kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych. Takie brzmienie przepisu uprawniającego do pomniejszenia dochodu o stratę z lat poprzednich, w ocenie Sądu, nakłada na organ podatkowy, który wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych określa decyzją, obowiązek uwzględnienia wykazanych przez podatnika w zeznaniu podatkowymi i nie zakwestionowanych przez organ podatkowy strat z lat ubiegłych, na zasadach wskazanych w wymienionym wyżej przepisie. Przepis nie uzależnia rozliczenia strat z lat poprzednich od wniosku podatnika, czy to wyrażonego w zeznaniu podatkowych, czy też w trakcie postępowania. Wysokość wykazanych w latach poprzednich strat jest organom podatkowym znana. Z tych przyczyn powoływanie się przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę na fakt zgłoszenia wniosku o rozliczenie straty poniesionej w latach poprzednich w nieskutecznej korekcie zeznania podatkowego nie zasługuje na uwzględnienie. Ponownie prowadząc postępowanie organ podatkowy winien ustalić czy latach poprzedzających 2001 r. A spółka z o.o. z/s we W. wykazała straty w rozumieniu art. 7 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jaka była wysokość tych strat oraz uwzględnić wysokość tych strat na zasadach przewidzianych w art. 7 ust. 5 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przy określeniu wysokości zobowiązania w podatku dochodowych od osób prawnych za 2001 r. Nie są natomiast zasadne pozostałe podniesione w skardze zarzuty. Przede wszystkim nie można zgodzić się z tezą, iż zaskarżona decyzja dotyczy sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr PD [...] została uchylona Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31.05.2005 r. Sygn. akt I SA/Wr 2384/03, nie istnieje więc w obrocie prawnym i nie wywiera skutków. Nie istnieje więc żadna wcześniejsza od zaskarżanej decyzja ostateczna w sprawie. Wskazany wyrok w sentencji uchylał jedynie "decyzję zaskarżoną" czyli decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. Nie odnosił się natomiast do wcześniejszej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. nr [...] z dnia [...] określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. Wobec tego – w związku ze złożeniem przez stronę odwołania – ocena prawidłowości tej decyzji należała do organu II instancji. Nie doszło więc do naruszenia przepisów o właściwości rzeczowej organów skarbowych. Reasumując, na skutek naruszenia przepisów o postępowaniu w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy organy wydały decyzje niezgodne z prawem. Zaistniały, zatem przesłanki wymienione w art. 145 § 1 lit c p.p.s.a. uzasadniające usunięcie zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Uwzględnienie skargi zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny do zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania (art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). W tej sprawie poniesione przez skarżących koszty odpowiadały wysokości wpisu od skargi. oraz kosztom zastępstwa procesowego. Wobec nie określenia innej wysokości kosztów zastępstwa, Sąd zasądził je w wysokości minimalnej, wynikającej z wynikającej z § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U.Nr 163 poz. 1394) Zgodnie z art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wypadku uchylenia decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka czy i w jakim zakresie może ona być wykonywana.