I SA/Wr 633/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc maj 2005 r. postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca Spółka cywilna, prowadząca działalność w zakresie sprzedaży detalicznej paliw, części samochodowych, w sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych oraz barów, wniosła na urzędowym formularzu PPPr o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że jej sytuacja majątkowa i finansowa nie pozwala na uiszczenie wpisów sądowych, których łączna kwota w zainicjowanych przez nią sprawach o sygn. akt od I SA/Wr 630/10 do I SA/Wr 637/10, wynosi 3.432,00 zł. Wskazała, że w 2009 r. dochód z jej działalności wyniósł jedynie 26.827,20 zł, przy czym na każdego ze wspólników przypadła połowa tej kwoty. W 2005 r. Spółka poniosła stratę w łącznej wysokości 12.865,36 zł, w 2006 r. osiągnęła dochód w kwocie 10.191,31 zł, a w 2007 r. wyniósł on 14.341,93 zł. Wnioskująca nie posiada też bieżących środków finansowych, które mogłyby zostać przeznaczone na opłaty sądowe – z wyciągu z rachunku bankowego posiadanego przez Spółkę wynika, że saldo na dzień 07.07.2010 r. wynosiło 796,41 zł. Jedynym posiadanym majątkiem są środki trwałe o znikomej wartości 9.000 zł, na które składa się głównie wyposażenie biura. Dalej wnioskująca uzasadniała, że działalność przynosząca od 2004 r. straty albo niewielki dochód, nie pozwoliła na zgromadzenie środków finansowych, które mogłyby być przeznaczone na pokrycie kosztów niezbędnych dla zapewnienia sobie ochrony sądowej. Osiągane przed tym okresem niewielkie przychody przeznaczane były w całości na koszty bieżącej i niezbędnej działalności, mającej na celu zachowanie bytu prawnego, w szczególności na pokrycie świadczeń pracowniczych. Obecnie również Spółka z trudem ponosi niezbędne koszty związane ze świadczeniami pracowniczymi oraz zobowiązaniami publicznoprawnymi. Wnioskująca podkreśliła, że zdaje sobie sprawę, iż koszty sądowe nie są zobowiązaniami ostatniej kategorii w szeregu obciążeń finansowych profesjonalnych podmiotów gospodarczych. Niemniej w sytuacji, w jakiej się znalazła, zaoszczędzenie jakichkolwiek środków finansowych na prowadzenie procesu sądowego było niemożliwe. Zwróciła uwagę, że sytuacja ta utrzymuje się od dłuższego czasu, co wpływa negatywnie na ocenę jej zdolności kredytowej, która pozwoliłaby na uzyskanie pożyczki lub kredytu. Nie może też zbyć środków trwałych ze względu na brak popytu na tego rodzaju zużyte przedmioty. Ponadto wspólnicy Spółki ponoszą wydatki na utrzymanie swoich rodzin – na stałym utrzymaniu I. S. pozostaje jego [...]letni syn, poza tym opłaca alimenty na rzecz [...]letniej córki. B. O. natomiast utrzymuje żonę i dwóch synów w wieku szkolnym ([...]lat). Podkreślono, że korzystanie z usług profesjonalnego pełnomocnika nie przesądza o możliwościach finansowych wnioskującej. Pełnomocnik bowiem odstąpił od poboru przysługującego mu wynagrodzenia. W oświadczeniu o majątku i dochodach Spółki złożonym za urzędowym formularzu wniosku, podano tę samą wartość środków trwałych, wysokość dochodu za 2009 r. oraz saldo na rachunku bankowym, jak w uzasadnieniu wniosku. W rubryce dotyczącej stanu rachunków bankowych, Spółka wskazała jeden rachunek prowadzony w Banku [...] w M. Do wniosku załączono zeznania podatkowe B. O. za 2005 i 2009 r., wyciąg z ww. rachunku bankowego, umowę spółki, zaświadczenia o wpisie i zmianie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, potwierdzenie zgłoszenia rejestracyjnego podatnika podatku VAT i akcyzowego oraz zaświadczenie o nadaniu numeru REGON. Z powyższych dokumentów wynika, że przychód wymienionego wspólnika Spółki wyniósł z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w 2005 r. 1.319.749,80 zł, a w 2009 r. – 1.572.420,36 zł. Umowa Spółki została podpisana w 1996 r., zaś saldo na rachunku bankowym na dzień 07.07.2010 r. wynosiło 796,41 zł. Na wezwanie referendarza sądowego przedłożone zostały: oświadczenia wspólników na urzędowych formularzach wniosku o przyznanie prawa pomocy dot. osoby fizycznej (PPF) wraz z szerokimi uzasadnieniami, zeznania podatkowe wspólników za 2008 i 2009 r. oraz żony B. O. za rok 2009, jej zaświadczenia o wynagrodzeniu, orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 09.07.2010 r. o niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji I. S. do 31.07.2013 r. (w związku z przebytym w grudniu 2008 r. udarem mózgu) i kartę informacyjną o przebytej operacji w związku z chorobą serca B. O. Jak wynika z powyższych dokumentów, I. S. prowadzi gospodarstwo domowe wraz z synem, posiada mieszkanie o powierzchni 28 m2, a z działalności gospodarczej uzyskuje brutto 2.000 zł miesięcznie. W uzasadnieniu wniosku powtórzył ww. przedstawioną argumentację. Drugi ze wspólników Spółki – B. O. pozostaje w gospodarstwie domowym wraz żoną i dwójką synów, posiada dom (140 m2). Jego rodzina osiąga dochody z działalności gospodarczej w kwocie 2.200 zł brutto i ze stosunku pracy E. O. 1.700 zł brutto. Obaj wspólnicy oświadczyli, że nie posiadają żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. W uzasadnieniu wniosku B. O. dodał, że posiada samochód dostawczy Renault [...], rocznik 2000, o wartości ok. 8.000 zł, który jest niezbędny do prowadzonej działalności. Pomiędzy małżonkami w 2005 r. ustanowiona została rozdzielność majątkowa, w związku z tym jej wynagrodzenie również należy do jej majątku odrębnego. Wskazał, że w kwietniu 2010 r. przeszedł skomplikowaną operację wszczepienia by-passów i aktualnie nie prowadzi aktywności zawodowej, co znacznie wpłynęło na obniżenie przychodów z działalności gospodarczej i z pewnością za 2010 r. zostanie odnotowana strata. I. S. w 2008 r. uzyskał przychód ze stosunku pracy i z działalności gospodarczej w łącznej wysokości 497.449,06 zł i dochód (po odliczeniu kosztów uzyskania przychodu) 27.195,96 zł. W 2009 r. wielkości te wynosiły 887.003,26 zł i 42.656,35 zł. B. O. uzyskał w 2008 r. przychód z działalności gospodarczej (z dwóch firm) w kwocie 1.252.696,22 zł i dochód – 40.043,05 zł. Jego żona w 2009 r. uzyskała przychód w wysokości 41.996,78 zł i dochód 40.661,78 zł. Uzyskuje wynagrodzenie jako nauczyciel w szkole podstawowej w wysokości brutto 3.370,04 zł (netto 2.456,68 zł). Ponadto wskazano, że również między I. S. a jego żoną, została ustanowiona rozdzielność majątkowa oraz, że pozostaje on z żoną w faktycznej separacji i mieszkają oddzielnie. Wskazano, że stan zdrowia obu wspólników Spółki utrudnia zgromadzenie szczegółowej dokumentacji wymaganej w wezwaniu. Podano, że miesięczne wydatki I. S. wynoszą łącznie około 1.800 zł, w tym na utrzymanie mieszkania 200 zł, na wyżywienie 800 zł, na alimenty (płacone nieregularnie) średnio około 300 zł, na środki higieny i odzież – 300 zł oraz na leki i rehabilitację. Z kolei rodzina B. O. miesięcznie wydatkuje 5.770 zł, w tym na utrzymanie domu 770 zł, podatek od nieruchomości 100 zł telefon stacjonarny 100 zł, na wyżywienie 4-osobowej rodziny 1.200 zł, środki higieny i odzież, 400 zł, na edukację dzieci 300 zł, utrzymanie samochodu 400 zł, spłatę kredytu budowlanego 300 zł, spłatę innych kredytów gotówkowych łącznie 2.000 zł oraz na spłatę pożyczki zakładowej E. O. 200 zł. Oświadczono, że wspólnicy nie posiadają lokat bankowych, a jedyny posiadany rachunek związany jest z prowadzoną działalnością gospodarczą. Postanowieniem z dnia 30.08.2010 r. referendarz sądowy, działając w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2, art. 245 § 3 oraz art. 258 § 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie: "ppsa", odmówił przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W sprzeciwie od ww. orzeczenia, pełnomocnik skarżącej Spółki wnosząc o przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłat sądowych w całości, podniósł, iż zaskarżone orzeczenie oparto o niewłaściwą podstawę prawną, albowiem stroną w sprawie nie są osoby fizyczne, tj. wspólnicy skarżącej Spółki cywilnej, ale sama Spółka jako jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, co oznacza, iż do przedmiotowego wniosku zastosowanie ma art. 246 § 2 pkt 2 ppsa, nie zaś art. 246 § 1 pkt 1 ppsa, który odnosi się do osób fizycznych. W ocenie pełnomocnika pomimo tego, że spółka cywilna jest jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, to na podstawie art. 25 § 3 ppsa została wyposażona w zdolność sądową. Wynika to z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, zgodnie z którym to spółka cywilna uznana została za adresata obowiązków publicznoprawnych, nie zaś jej wspólnicy. Dalej pełnomocnik wskazał, odnosząc się do meritum wniosku, iż zaistniały przesłanki dla przyznania stronie prawa pomocy. Z załączonych dokumentów wynika bowiem, że działalność strony skarżącej nie przynosiła dochodów także w przeszłości. Z kolei w 2010 r., zgodnie z załączoną do sprzeciwu kopią książki przychodów i rozchodów z okres od stycznia do września, przy przychodach wynoszących 685.382,50 zł i kosztach uzyskania przychodów w wysokości 678.600,91 zł, dochód wyniósł 3.390,80 zł, który po podzieleniu przez 9 miesięcy, daje miesięczny dochód 376,76 zł, przypadający na każdego ze wspólników. Zdaniem pełnomocnika zestawienie to pokazuje, że strona skarżąca nie osiąga dochodów pozwalających na uiszczenie wpisu w łącznej kwocie 3.532,00 zł (w sprawach o sygn. akt od I SA/Wr 629/10 do I SA/Wr 637/10). Porównanie dochodów z lat 2009 i 2010 pokazuje tendencję spadkową, lecz także w latach poprzednich Spółka osiągnęła znikome dochody, a nawet stratę. Za rok podatkowy 2006 Spółka osiągnęła dochód w wysokości 10.191,31 zł, a w 2007 r. 14.341,93 zł. Pełnomocnik strony powtórzył za uzasadnieniem wniosku PPPr , iż strona skarżąca nie posiada bieżących środków finansowych, które mogą zostać przeznaczone na opłaty sądowe, a działalność przynosząca od 2004 r. straty albo niewielki dochód, nie pozwoliła na zgromadzenie środków finansowych, które mogłyby być przeznaczone na koszty niezbędne dla zapewnienia sobie ochrony sądowej. Osiągane przed tym okresem niewielkie przychody przeznaczane były w całości na koszty bieżącej i niezbędnej działalności, mającej na celu zachowanie bytu prawnego, w szczególności na pokrycie świadczeń pracowniczych. Obecnie również Spółka z trudem ponosi niezbędne koszty związane ze świadczeniami pracowniczymi oraz zobowiązaniami publicznoprawnymi. Utrzymująca się od dłuższego czasu trudna sytuacja wpływa negatywnie na ocenę zdolności kredytowej Spółki. Nie może też zbyć środków trwałych ze względu na brak popytu na tego rodzaju zużyte przedmioty. Ponadto z wyciągu jedynego rachunku bankowego strony prowadzonego przez Bank [...] w M. wynika, że na rachunku tym, na dzień 07.07.2010 r., znajdowało się jedynie 796,41 zł. Pełnomocnik podniósł także okoliczności związane z rozdzielnością majątkową między wspólnikami Spółki a ich żonami oraz stan zdrowia wspólników, który uniemożliwia im aktywność zawodową. Pełnomocnik wskazał również, że ze względu na trudności finansowe Spółki, czasowo odstąpił od poboru przysługującego mu wynagrodzenia. Końcowo pełnomocnik oznajmił, iż konieczność poniesienia kosztów sądowych, uniemożliwiłaby stronie skarżącej dochodzenie prawa przed sądem. Tymczasem brak środków finansowych nie powinien być barierą dla skorzystania z sądowej ochrony praw, zwłaszcza jeśli chodzi o tak kontrowersyjne rozstrzygnięcie organów podatkowych, jakie zapadło w niniejszej sprawie. Pełnomocnik zwrócił także uwagę, iż tut. Sąd, uwzględniając niektóre z powyższych argumentów, postanowieniem z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt I SA/Wr 328 – 339/06, przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości, wskazując jako podstawę prawną art. 246 § 2 pkt 2 ppsa. Do sprzeciwu załączono nienadesłaną na wezwanie referendarza sądowego kopię księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia do września 2010 r., a także kopie umów o ustanowieniu między wspólnikami Spółki i ich żonami rozdzielności majątkowej (akty notarialne z dnia: 03.11.2005 r. – B. O. i 25.03.2004 r. – I. S. ) oraz kopię decyzji ZUS o przyznaniu I. S. renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy wraz z dodatkiem pielęgnacyjnymi w łącznej wysokości 1204,92 zł. Na wezwanie Sądu z dnia 06.10.2010 r. o przedłożenie historii ze wskazanego w księdze przychodów i rozchodów rachunku bankowego w Banku [...] za miesiące: lipiec, sierpień i wrzesień 2010 r., pełnomocnik strony nadesłał wyciągi z ww. rachunku za wskazane miesiące oraz zestawienie szczegółowych transakcji za miesiąc październik (do 19.10.2010 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ppsa, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Jednak przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania wniosku, koniecznym jest, w świetle zgłoszonego przez pełnomocnika strony skarżącej zarzutu wydania zaskarżonego postanowienia w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną, ustalenie statusu strony skarżącej w niniejszym postępowaniu. Od takiego ustalenia zależy bowiem, czy zastosowanie będzie miał przepis dotyczący osoby fizycznej (art. 246 § 1 ppsa), czy też innej jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej (art. 246 § 2 ppsa). Nie ulega wątpliwości, ze każdy z wymienionych podmiotów musi mieć status strony w postępowaniu sądowoadminstracyjnym. Stosownie bowiem do art. 243 § 1 ppsa, przyznanie prawa pomocy może być przyznane na wniosek strony. W przypadku spółek cywilnych powstaje jednak pytanie, kto jest stroną postępowania – spółka cywilna, czy jej wspólnicy? Na to pytanie należy odpowiedzieć sięgając do regulacji normującej zdolność sądową. Zgodnie z art. 25 § 1 ppsa zdolność sądową ma osoba fizyczna i osoba prawna. W myśl natomiast art. 25 § 3 ppsa zdolność sądową mają także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzania albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż adresatem zaskarżonej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym jest A . Stosownie bowiem do art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) spółka cywilna jest podatnikiem tego podatku jako jednostka niemająca osobowości prawnej. Skoro zatem ustawa podatkowa przyznaje spółce cywilnej przymiot podatnika, to ona dysponuje zdolnością sądową, a tym samym to ona jest strona postępowania sądowoadministracyjnego. W konsekwencji powyższego, tylko skarżąca Spółka jest podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Oznacza to, że podstawą prawną rozstrzygnięcia Sądu w przedmiocie tegoż wniosku będzie art. 246 § 2 ppsa, a więc przepis odnoszący się do osób prawnych i innych jednostek nieposiadających osobowości prawnej. Zarzut pełnomocnika strony skarżącej zgłoszony w tym zakresie był zatem zasadny. Przystępując do merytorycznej oceny złożonego przez skarżącą Spółkę wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazać należy, iż zgodnie z art. 246 § 2 ppsa prawo pomocy innej jednostce nieposiadającej osobowości prawnej może być przyznane w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie ma żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1) bądź w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania (pkt 2). Podkreślenia wymaga, że regulacja prawna art. 246 § 2 pkt 1 i 2 powoływanej ustawy stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 ppsa, stosownie do której strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Tak więc, przytoczone we wniosku okoliczności, jak i przedstawione dokumenty powinny uzasadniać wyjątkowe traktowanie, o jakim mowa w powołanym wyżej przepisie. O ewentualnym przyznaniu prawa pomocy przesądza zatem przesłanka zobiektywizowana, o czym świadczy słowo "wykazanie", które nakłada na stronę nie tylko powinność uprawdopodobnienia ale więcej, formułuje obowiązek wskazania przez nią obiektywnie zaistniałych przesłanek stanu rzeczywistego (por. P. Dobosz, Procedury administracyjne, model sądownictwa administracyjnego a "prawo pomocy" [w:] praca zbiorowa pod red. J. Stelmasiaka, J. Niczyporuka, S. Fundowicza, Polski model sądownictwa administracyjnego, Oficyna Wydawnicza VERBA s. c., Lublin 2003, s. 120). Oznacza to, że inicjatywa dowodowa w stosunku do okoliczności, z których strona wnioskująca zamierza wywieść skutki prawne leży po stronie wnioskodawcy, a nie rozpoznającego wniosek. Nie budzi zatem wątpliwości, że rozstrzygnięcie wniosku zależy od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 319). Strona skarżąca wniosła o zwolnienie z kosztów sądowych. Spółka swoje prawo do przyznania ze strony Skarbu Państwa pomocy w finansowaniu kosztów sądowych upatruje przede wszystkim w tym, że z prowadzonej działalności gospodarczej od kilku lat uzyskuje niskie dochody (w 2006 r. – 10.191,31 zł, w 2007 r. – 14.341,93 zł, w 2008 r. – 6.380,82 zł, w 2009 r. – 26.827,20 zł, do września 2010 r. – 3.390,80 zł), a w 2005 r. osiągnęła stratę (-) 12.865,36 zł. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy (z przedłożonych przez stronę zeznań podatkowych), w ostatnich dwóch latach i w okresie od stycznia do września 2010 r. Spółka osiągnęła znaczne przychody, które wyniosły: w 2008 r. – 944.217,02 zł, w 2009 r. – 1.676.468,82 zł oraz do września 2010 r. – 685.382, 50 zł. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że Spółka znajduje się w złej sytuacji finansowej, grożącej jej utratą płynności i zaprzestaniem istnienia na rynku, skoro osiąga ona tak wysoki przychód ze swojej działalności. Ponadto sam fakt uzyskiwania przez Spółkę dochodu, choćby stosunkowo niewielkiego, wskazuje na to, że posiada ona wolne środki, które powinna przeznaczyć na koszty sądowe. Koszty te, jako danina państwowa, mają pierwszeństwo przed zobowiązaniami natury cywilnoprawnej. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 01 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OZ 208/08). Inną natomiast kwestią jest fakt ponoszenia przez wspólników Spółki wysokich kosztów uzyskania przychodu w związku z jej działalnością. Należy jednak podkreślić, że pojęcie to jest specyficzne dla prawa podatkowego i nie jest tożsame z wydatkami ponoszonych na finansowanie działalności Spółki w rozumieniu ekonomicznym. Przy tak wysokich kosztach uzyskiwania przychodu Spółka powinna jednak, przed wystąpieniem z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, poszukać przede wszystkim możliwości ich obniżenia. Wymaga także podkreślenia, że Spółka w toku postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy wielokrotnie oświadczała, że posiada tylko jeden rachunek bankowy z saldem wynoszącym 796,41 zł. Jednakże z treści, nadesłanej wraz ze sprzeciwem, księgi podatkowej wynika, że jest ona posiadaczem także innego rachunku, na którym dokonuje większości operacji finansowych i na którym odnotowywane są wysokie obroty (w lipcu 2010 r. - 261.278,17 zł, w sierpniu 2010 r. – 353.142,03 zł, we wrześniu 2010 r. – 189.282,13 zł, do dnia 19.10.2010 r. – 125.736,96 zł). Takie zachowanie budzi uzasadnione wątpliwości, czy rzeczywiście skarżąca Spółka nie dysponuje środkami wymaganymi do uiszczenia należnych opłat. Na zakończenie należy odnieść się do podniesionej przez pełnomocnika skarżącej Spółki kwestii, że w sprawach o sygn. akt I SA/Wr 328-339/06 zostało przyznane jej prawo pomocy. Podkreślić należy, iż w orzecznictwie wskazuje się, że przyznanie prawa pomocy w innych sprawach sądowoadministracyjnych nie może samo w sobie stanowić argumentu uzasadniającego podobne rozstrzygnięcie w kolejnej sprawie tej samej strony. Nie do przyjęcia byłaby bowiem sytuacja, gdyby sąd rozpoznający sprawę, dla zachowania jednolitej linii orzeczniczej, rozstrzygał je nie na podstawie akt tej sprawy a jedynie w oparciu o stanowisko wyrażone w podobnej sprawie przez inny skład orzekający (por. postanowienia: NSA z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FZ 231/08, LEX nr 478981; NSA z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. I FZ 516/08, LEX nr 551930). Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, nie znajdując przesłanek dla przyznania skarżącej Spółce prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, na mocy art. 246 § 2 pkt 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.