I SA/Wr 636/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant: Katarzyna Motyl, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 lipca 2013 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień i grudzień 2008 r. oddala skargę. Przedmiotem skargi "A" sp. z o.o. z/s we W. jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] marca 2013 r. (nr [...]), mocą, której utrzymana została w mocy decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2012 r. ([...]) o zmianie decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2012 r. (nr [...]) w zakresie wymierzonego ww. spółce zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień i grudzień 2008 r. i określeniu w to miejsce zobowiązania podatkowego w tym podatku za ww. miesiące w nowej wysokości. W toku kontroli, a następnie wszczętego postępowania podatkowego ustalono, że spółka, prowadząca w 2008 r. działalność gospodarczą w zakresie wynajmu pomieszczeń biurowych, nieprawidłowo rozliczyła podatek należny i naliczony za poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2008 r., czym naruszyła dyspozycję art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.: dalej – u.p.t.u.). Powyższe znalazło wyraz w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] 2008 r. (nr [...]), w której określono podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2008 r. w kwotach innych aniżeli zadeklarowane. W tym, za marzec – w wysokości 33.189 zł; za kwiecień – w wysokości 27.596 zł oraz za grudzień – w wysokości 30.157 zł. Dokonując ponownej oceny prawidłowości rozliczeń spółki z tytułu podatku od towarów i usług w następstwie wniesionego przez spółkę odwołania od decyzji z dnia [...] 2008 r., Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. (nr [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję odnośnie przyjętych w niej rozliczeń spółki za styczeń, luty, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik i listopad 2008 r. Tym samym, podzielił organ odwoławczy m.in. pogląd organu podatkowego I instancji odnośnie braku związku ponoszonych przez spółkę wydatków na spłatę rat leasingowych od leasingowanych samochodów marki: "B" i "C" z czynnościami opodatkowanymi. Działając w trybie instancyjnym, Dyrektor Izby Skarbowej we W. zakwestionował natomiast (częściowo zaaprobowane przez organ I instancji) rozliczenie spółki za marzec, kwiecień i grudzień 2008 r., stwierdzając w tym zakresie zaniżenie wysokości zobowiązania podatkowego, jakie określono spółce za ww. miesiące w zaskarżonej decyzji. Z uwagi na powyższe, postanowieniem z dnia [...] 2012 r. (nr [...]), wydanym na podstawie art. 230 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749), zwrócił sprawę organowi podatkowemu I instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego, poprzez zmianę zaskarżonej decyzji odnośnie rozliczeń spółki za marzec, kwiecień i grudzień 2008 r. W uzasadnieniu tego postanowienia organ odwoławczy zarzucił, powołując się na zestawienie sald i obrotów spółki za ww. okresy rozliczeniowe, że organ podatkowy I instancji przyjął do rozliczenia faktury dokumentujące wydatki spółki poniesione na naprawę samochodu marki "B" o nr rej. [...] oraz "C" o nr rej. [...] oraz z tytułu zakupu i montażu haka holowniczego do samochodu "B" w sytuacji, gdy, jak przyjęto w zaskarżonej decyzji, ww. pojazdy nie miały związku z czynnościami opodatkowanymi podatnika. Realizując zalecenia organu odwoławczego, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. dokonał wymiaru uzupełniającego w zakresie rozliczeń spółki za marzec, kwiecień i grudzień 2008 r. i decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. (nr [...]), zmieniając w tym zakresie uprzednio wydaną decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. (nr [...]), określił "A" Sp. z o.o. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług: za marzec 2008 r. – w kwocie 33.828 zł; za kwiecień 2008 r. – 27.831 zł oraz za grudzień 2008 r. – w kwocie 31.103 zł. Jako podstawę dokonanego wymiaru uzupełniającego organ podatkowy przyjął ustalenia poczynione już wcześniej w toku postępowania wymiarowego, tj. na etapie wydawania decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. ( nr [...]), które uzupełnił o dodatkową analizę materiału dowodowego w zakresie sygnalizowanym w postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] 2012 r. Zakwestionowaniu na tej podstawie uległy, dokonane przez spółkę: - rozliczenie z tytułu spłacanych rat leasingowych samochodu marki "B" oraz "C"; - rozliczenie z tytułu zakupionych usług naprawy samochodu marki "B" i marki "C" (a w przypadku samochodu marki "B" także dodatkowo - zakupu i montażu haka holowniczego); - rozliczenie z tytułu zakupu usług związanych z gruntami położonymi w Wa. (opłata za ścięcie drzew oraz za pośrednictwo przy ich sprzedaży), których sprzedaż była zwolniona z opodatkowania podatkiem VAT; - wysokość odliczenia podatku naliczonego od usług leasingowych samochodu "D" (przekroczenie limitu tego odliczenia). Odnośnie zakwestionowanego przez organ rozliczenia z tytułu rat leasingowych od leasingowanych samochodów marki "B" i "C" organ podatkowy stwierdził, że spółka nie miała prawa do odliczenia z tego tytułu podatku naliczonego, albowiem samochody te nie były wykorzystywane przez nią do czynności opodatkowanych, a zatem, w tym zakresie spółce nie przysługiwało prawo do odliczenia (spółka nie wykazała aby te samochody były przez nią wynajmowane w 2008 r., czy choćby spółka podejmowała jakiekolwiek czynności w kierunku znalezienia potencjalnych najemców tych samochodów, ani też, by służyły one działalności gospodarczej spółki). Na tej podstawie organ podatkowy stwierdził, że spółka zawyżyła z tego tytułu kwotę podatku naliczonego, w przypadku rat leasingowych od samochodu "B" w wysokości 1 853,92 zł, a od samochodu marki "C" w wysokości 2 220,84 zł. Z podobnych względów, nie uznał organ podatkowy prawa spółki do dokonanego przez nią obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tytułu zakupionych usług naprawy samochodu marki "B" i marki "C". Podobnie jak w przypadku rozliczenia rat leasingowych podniósł organ podatkowy, że w badanym okresie rozliczeniowym samochody te nie były wykorzystywane przez spółkę do czynności opodatkowanych, a zatem, poniesione przez spółkę koszty ich naprawy nie mogły być uwzględnione w rozliczeniu spółki z tytułu podatku od towarów i usług (podatku naliczonego). Z tych względów, organ podatkowy stwierdził, ze spółce nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach VAT, dokumentujących poniesione z tego tytułu wydatki. Odnośnie zakwestionowanego przez organ rozliczenia z tytułu zakupu usług związanych z gruntami położonymi w Wa. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stwierdził, że spółce nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tego tytułu albowiem sprzedaż ww. nieruchomości, traktowanych na dzień sprzedaży, jako grunty orne korzystała ze zwolnienia przedmiotowego w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. Kwestionując wysokość odliczenia podatku naliczonego od usług leasingowych samochodu "D" Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wskazał na obowiązujący użytkujących samochody osobowe oraz inne pojazdy samochodowe na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu i innej o podobnym charakterze limit tego odliczenia wynikający z treści art. 86 ust. 7 u.p.t.u. i wyjaśnił, że spółka naruszając treść tego przepisu bezzasadnie odliczyła w kwietniu 2008 r. podatek naliczony w wysokości 728,54 zł. W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła, że pozbawienie spółki prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z tytułu poniesionych przez spółkę rat leasingowych, kosztów napraw samochodowych, jak również wydatku w postaci haka holowniczego narusza treść art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Zdaniem spółki, prawo do obniżenia podatku naliczonego na tej podstawie przysługuje spółce niezależnie od faktycznego wykorzystania samochodów (marki "B" i "C") w spornych okresach rozliczeniowych, skoro samochody te były przez spółkę wynajmowane (służyły czynnościom opodatkowanym) zarówno przed, jak i po 2008 r. W załączeniu strona przedstawiła faktury VAT dokumentujące najem spornych pojazdów w latach: 2007 i 2011. W nawiązaniu do argumentacji przedstawionej w zaskarżonej decyzji strona zarzuciła, że do gromadzenia dowodów dokumentujących starania spółki o znalezienie potencjalnych najemców ww. aut nie zobowiązuje żaden przepis prawa, stąd też, z powodu braku takiej dokumentacji nie można wywodzić niekorzystnych dla spółki skutków podatkowych. Dyrektor Izby Skarbowej we W., po rozpoznaniu zarzutów odwołania, jakie spółka sformułowała zarówno w przedstawionym wyżej odwołaniu od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2012 r. (nr [...]), jak również, zarzutów objętych odwołaniem od decyzji tego organu z dnia [...] sierpnia 2012 r. (nr [...]), decyzją z dnia [...] marca 2013 r. (nr [...]) utrzymał w mocy kwestionowaną przez spółkę decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. Tym samym, podzielił organ odwoławczy zarówno ustalenia faktyczne organu I instancji, jak i przeprowadzoną przez ten organ wykładnię art. 86 ust. 1 u.p.t.u., uznając, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, że wpłacone przez stronę raty leasingowe od spornych samochodów, jak i pozostałe koszty związane z tymi samochodami pozostawały w bezpośrednim związku z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą. Organ odwoławczy podzielił także pozostałe, a niesporne na etapie odwołania, ustalenia faktyczne organu I instancji oraz ich ocenę prawną, tj. przekroczenie przez stronę limitu odliczenia podatku naliczonego od usług leasingowych "D" oraz zawyżenie podatku naliczonego w związku z dokonanymi przez spółkę odliczeniami od usług związanych z gruntami rolnymi, których sprzedaż nie była opodatkowana podatkiem od towarów i usług. W skardze na to rozstrzygnięcie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 86 ust. 1 u.p.t.u. poprzez błędną wykładnię, skutkującą pozbawieniem strony prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zawartego w fakturach dokumentujących opłaty z tytułu umów leasingowych i zakupu usług naprawy dotyczących samochodów "C" i "B", - art. 86 ust. 7 u.p.t.u. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, wskutek pominięcia dyspozycji treści art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. b) tejże ustawy, - art. 86 ust. 1 i 2 i art. 86 ust. 4 pkt 7 lit. b) u.p.t.u. poprzez ich niezastosowanie. W uzasadnieniu zarzutów skargi strona podała, że przyjęta w zaskarżonej decyzji wykładnia art. 86 ust.1 u.p.t.u. narusza fundamentalną zasadę podatku od towarów i usług jaką jest zasada neutralności tego podatku dla przedsiębiorcy. Naruszenia zasady neutralności strona upatrywała w stwierdzeniu, że prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przysługuje wyłącznie tylko w okresie rozliczeniowym, w którym nabyte przez podatnika towary i usługi są faktycznie wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Przedstawiając odmienną od przyjętej w zaskarżonej decyzji wykładnię art. 86 ust. 1 u.p.t.u. strona podniosła, że wynikające z tego przepisu prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony należy odnieść do całego okresu ekonomicznej użyteczności nabytego towaru lub usługi (względnie, całego okresu obowiązywania umów najmu, dzierżawy czy leasingu), w tym także obejmującego te okresy rozliczeniowe, w których z obiektywnych przyczyn nabyte towary i usługi nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Nie zgadzając się na tej podstawie z przyjętą przez organy wykładnią prawa do odliczenia podatku naliczonego (którą strona uznała za zawężającą to prawo) strona podniosła dodatkowo, że prawo to doznaje ograniczenia w przypadkach ściśle określonych prawem. W tym kontekście wskazała na przepisy: art. 86 ust. 3 i ust. 7, art. 88, art. 90 i art. 91 ust. 7 u.p.t.u. Zasadność przedstawionej wykładni art. 86 ust. 1 u.p.t.u. strona poparła odwołaniem się do orzecznictwa ETS i sądów krajowych. Skarżąca nie zgodziła się również z zarzutem organów podatkowych, że nie udowodniła w toku postępowania związku pomiędzy zakwestionowanymi wydatkami samochodowymi a wykonywaniem czynności opodatkowanych. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi, nie znajdując podstaw prawnych do jej uwzględnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.ps.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez "A" Sp. z o.o. we W. decyzję Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło, bowiem do naruszenia mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. przepisów ustawy z dnia z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, jak i mogących mieć wpływ na ten wynik przepisów prawa procesowego, tj. przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy w rozpoznawanej sprawie zaistniały podstawy faktyczne i prawne do pozbawienia spółki prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT dotyczących opłat leasingowych samochodów "B" i "C" oraz pozostałych kosztów związanych z tymi samochodami poniesionych w 2008 r. Na wstępie rozważań podkreślić należy, że prawo do odliczenia podatku naliczonego jest podstawową cechą podatku od wartości dodanej. Zapewnia bowiem neutralność tego podatku dla podatników VAT, przy jednoczesnym faktycznym opodatkowaniu konsumpcji. Ma zapewniać, że podatek płacony przez podatnika VAT przy nabyciu towarów i usług wykorzystywanych w działalności opodatkowanej nie będzie stanowił dla niego faktycznego kosztu (obciążenia finansowego). Stąd też możliwość odliczenia podatku naliczonego nie stanowi żadnego przywileju dla podatnika, lecz jest jego fundamentalnym i podstawowym uprawnieniem, wynikającym z samej konstrukcji podatku od towarów i usług jako podatku od wartości dodanej. Przepis art. 86 ust. 1 ustawy VAT przyjmuje zasadę, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Przepis ten pozostaje w zgodzie z regulacją unijną. Według art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (D. Urz. UE z 2006 r. L 347/1), jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, jest on uprawniony w państwie członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia kwot od kwoty VAT, którą jest zobowiązany zapłacić. Tak więc strona chcąc skorzystać z uprawnień do obniżenia podatku należnego o naliczony, musi spełnić wymogi określone w ustawie, czyli wykazać związek polegający na nabywaniu towarów lub usługi do wykonywania czynności opodatkowanych. Czyli zasadnicze znaczenie ma istnienie związku pomiędzy nabyciem towaru lub usługi, a wykorzystaniem nabytego towarów lub usług w celu wykonywania czynności opodatkowanych. Kluczowa dla przedmiotowej sprawy jest więc okoliczność czy wydatki poniesione przez skarżącą w ramach zawartych umów leasingu mieszczą się w katalogu czynności opodatkowanych. Skarżąca w dniu [...] 2006 r. zawarła umowę leasingu operacyjnego samochodu osobowego marki "B" seria [...] o nr rejestracyjnym [...] o wartości netto 162.678,69 zł na okres 60 miesięcy oraz w dniu [...] 2006 r. zawarła umowę leasingu operacyjnego samochodu osobowego marki "C" o nr rejestracyjnym [...] o wartości netto 208.079,00 zł na okres 60 miesięcy. Wskazane samochody marki "B" seria [...] oraz "C" zostały wzięte w leasing w celu wynajmu za czynsz. Według oświadczenia skarżącej przedmiotowe samochody w 2008 r. nie były wynajmowane "pozostawały w gotowości do wynajmu". Pomimo to, przebieg pojazdów wyniósł w 2008 r., co najmniej: 4.069 km ("B" seria [...]) i 16.244 km ("C"), co świadczy o ich użytkowaniu. Skarżąca nie posiada wiedzy kto z przedmiotowych samochodów korzystał. Stwierdzenie skarżącej, że samochody mogły być użytkowane nawet bez jej wiedzy, trafnie organ w zaskarżonej decyzji uznał za niewiarygodne. Skarżąca, jako leasingobiorca przedmiotowych samochodów, ponosi bowiem za nie odpowiedzialność materialną. Przebieg samochodów wskazuje na ich użytkowanie w dłuższym okresie, jak również, aby użytkować samochód niezbędne są dokumenty i kluczyki, którymi niewątpliwie dysponowała skarżąca. W świetle powyższego, prawidłowo organ uznał, że wskazane samochody w 2008 r. nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej strony, przy jednoczesnym korzystaniu z samochodów w bliżej nie sprecyzowanym celu. W orzeczeniu Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 15 stycznia 1998 r., C-37/95 powołanym w skardze przez skarżąca, wskazano, że podatnik jest uprawniony do odliczenia VAT naliczonego na towary i usługi nabyte w związku z pracami inwestycyjnymi wykonywanymi z przeznaczeniem ich na planowaną działalność gospodarczą polegająca opodatkowaniu. Prawo do odliczeń obowiązuje także w przypadku, gdy z powodów od niego niezależnych podatnik nigdy nie wykorzystał nabytych towarów i usług do prowadzenia działalności opodatkowanej. Dostawa środków trwałych w okresie korekty, w przypadku gdy taka wystąpi, może prowadzić do korekty odliczenia na zasadach określonych w artykule 20(3) VI Dyrektywy (obecnie art. 168 Dyrektywy Rady 2006/112/WE). W kontekście przywołanego orzeczenia oraz wskazanych wyżej regulacji prawnych, podnieść należy, że prawo do odliczenia VAT obowiązuje także w przypadku, gdy doszło do niewykorzystania nabytych towarów i usług do prowadzenia działalności opodatkowanej (zaniechania inwestycyjnego). Jednakże do zaniechania inwestycyjnego dojść musi w wyniku niezależnych od podatnika okoliczności; okoliczności, które były poza wolą podatnika, jak też okoliczności spowodowanymi czynnikami obiektywnymi. Ponadto w powołanym wyżej orzeczeniu chodziło o sytuację, gdy podatnik zaniecha wykorzystania nabytych towarów, nie zaś – jak w niniejszej sprawie- gdy wykorzystywał je w rzeczywistości dla czynności niepodlegających opodatkowaniu. W badanej sprawie skarżąca nie wykazała, że do zaniechania inwestycyjnego doszło w wyniku niezależnych od niej okoliczności. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że zaniechanie wynajmu samochodów marki "B" seria [...] oraz "C" było uzależnione od woli podatnika i nie wiązało się z jakimkolwiek losowym przypadkiem. Okoliczności sprawy świadczą, bowiem, że skarżąca nie podjęła żadnych działań mających na celu przekazanie tych pojazdów potencjalnym klientom w ramach umowy najmu. Okoliczność ta wskazuje także, że w sprawie nie ma zastosowania art. 86 ust. 4 pkt 7 lit.b) ustawy o VAT. Jednocześnie ze zgromadzonego materiału jednoznacznie wynika, że w rzeczywistości samochody były używane na inne cele- nie związane z przedsiębiorstwem Skarżącej. Należy, zatem stwierdzić, że skoro skarżąca nie wykorzystywała w 2008 r. wskazanych wyżej samochodów do czynności opodatkowanych w jej działalności gospodarczej, to w konsekwencji nie przysługuje jej w tym okresie prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez leasingodawcę. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.