I SA/Wr 641/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska – Wojnar po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o. o. z/s we W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. A Sp. z o. o. z/s we W. (dalej: spółka, strona skarżąca, wnioskodawca) złożyła u Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ interpretacyjny) wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie opodatkowania sprzedaży budynków i budowli, wybudowanych przez wnioskodawcę, wykorzystywanych w działalności gospodarczej opodatkowanej VAT, które nie były ulepszane oraz w zakresie opodatkowania sprzedaży: budynku biurowo – magazynowego parterowego murowanego (budynek serwisowy), budynku magazynowego parterowego murowanego i budynku nr [...] ([...]) w części, która po ulepszeniu była wynajmowana, a także budynku administracyjnego, w części która po ulepszeniu była wynajmowana. Ponadto złożony wniosek dotyczył opodatkowania sprzedaży budynków i budowli, które zostały przejęte w ramach przeniesienia własności przedsiębiorstwa w [...] r., ulepszone przez wnioskodawcę, gdzie wartość ulepszeń przekroczyła 30 % wartości początkowej tych obiektów, które po ulepszeniu nie zostały oddane do użytkowania w ramach czynności podlegających opodatkowaniu (tj. najem, dzierżawa) lecz były wykorzystywane w działalności opodatkowanej przez wnioskodawcę przez okres co najmniej 5 lat, w tym budynek nr [...] w części, która po ulepszeniu nie była wynajmowana, a także budynek administracyjny pięciokondygnacyjny podpiwniczony murowany usytuowany na działce nr [...] w części, która po ulepszeniu nie była wynajmowana. We wniosku spółka wskazała, że jest autoryzowanym dealerem, którego podstawowym przedmiotem działalności jest sprzedaż i serwis samochodów osobowych. Skarżąca jest czynnym podatnikiem VAT i zamierza sprzedać podmiotowi zarejestrowanemu jako podatnik VAT czynny nieruchomość, na którą składają się trzy zabudowane działki. Część budynków i budowli podlegała ulepszeniom w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. W stosunku do większości z nich ulepszenia wyniosły 30 % ich wartości początkowych i miały miejsce w latach [...]. Wnioskodawca odliczał VAT naliczony z tytułu wydatków na ulepszenia budynków i budowli. Do dwóch budynków nabytych na podstawie umowy przeniesienia własności przedsiębiorstwa nie dokonywano w ogóle ulepszeń. Wszystkie budynki i budowle wykorzystywane były przez spółkę od początku do działalności gospodarczej, opodatkowanej VAT (sprzedaż i serwis samochodów, umowa najmu). Sprzedawana nieruchomość nie stanowi przedsiębiorstwa ani zorganizowanej części przedsiębiorstwa. W związku z powyższym opisem spółka wystąpiła do organu interpretacyjnego z pytaniem czy dostawa nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu VAT, a w konsekwencji i zaliczka będzie opodatkowana VAT? Zdaniem wnioskodawcy wszystkie budynki i budowle były przedmiotem pierwszego zasiedlenia, zgodnie z definicją zawarta w art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Z 2016 r. poz. 710 ze zm., dalej ustawa o VAT). Za wyjątkiem budynku serwisowego, od momentu pierwszego zasiedlenia pozostałych budynków i budowli upłynął termin dwóch lat, co powoduje że dostawa tych budynków i budowli, wraz z gruntem będzie podlegała zwolnieniu z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Wnioskodawca i nabywca składając zatem stosowne oświadczenie, będą mogli zrezygnować z powyższego zwolnienia i opodatkować VAT zarówno zaliczkę na sprzedaż nieruchomości, jak i dostawę samej nieruchomości, na podstawie art. 43 ust. 10 i 11 ustawy o VAT. W przypadku budynku serwisowego (co do którego wartość ulepszeń przekroczyła 30 % wartości początkowej dopiero w [...] r.), od momentu pierwszego zasiedlenia nie minął jeszcze okres dwóch lat i nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, a zatem zaliczka na dostawę tego budynku, jak i jego dostawa będzie opodatkowana VAT na zasadach ogólnych. W wydanej w dniu 28 marca 2017 r. interpretacji indywidualnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko skarżącej spółki za nieprawidłowe w zakresie opodatkowania sprzedaży budynków i budowli, które zostały przejęte w ramach przeniesienia własności przedsiębiorstwa w [...] r., ulepszone przez wnioskodawcę, gdzie wartość ulepszeń przekroczyła 30 % wartości początkowej tych obiektów, które po ulepszeniu nie zostały oddane do użytkowania w ramach czynności podlegających opodatkowaniu (tj. najem, dzierżawa), lecz były wykorzystywane w działalności opodatkowanej przez wnioskodawcę przez okres co najmniej 5 lat, w tym budynek nr 3 (salon samochodowy, budynek murowany usytuowany na działce nr [...]) w części, która po ulepszeniu nie była wynajmowana, a także budynek administracyjny pięciokondygnacyjny podpiwniczony murowany usytuowany na działce nr [...] w części, która po ulepszeniu nie była wynajmowana. Pismem z [...] kwietnia 2017 r. wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła strona naruszenie art. 2 pkt 14 oraz art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż przez pierwsze zasiedlenie budynków po ich ulepszeniu, którego wartość przekracza 30 % wartości początkowej, należy rozumieć oddanie nieruchomości pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Ponadto zarzucono naruszenie art. 43 ust. 1 pkt 10a w związku z art. 43 ust. 1 pkt 10 i art. 2 pkt 14 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie a następnie błędną wykładnię. W odpowiedzi organ interpretacyjny podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przepis ten przewiduje więc możliwość fakultatywnego zawieszenia postępowania przez Sąd, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania przed organem administracji publicznej lub przed organem wymiaru sprawiedliwości. Pojęcie zawarte w tym artykule "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", jest rozumiane w praktyce orzeczniczej szeroko. W szczególności dotyczy to sytuacji, gdy zawieszenie postępowania następuje z uwagi na skierowanie, na tle innej sprawy zawisłej przed sądem lub rozbieżności występującej w orzecznictwie, zagadnienia prawnego w celu podjęcia stosownej uchwały czy wyroku TK lub TSUE. Ten kierunek rozumienia przepisu jest zgodny z poglądami doktryny i praktyką orzeczniczą, w oparciu o wykładnię celowościową, która w tym wypadku odpowiada istocie prawa administracyjnego, zapewniając jednolitość orzecznictwa administracyjnego. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie zachodzi konieczność zawieszenia postępowania z uwagi na postępowanie toczące się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej zainicjowane pytaniem prejudycjalnym zadanym przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia z 23 lutego 2016r. o sygn. akt I FSK 1573/14. Zgodnie z treścią pytania powstała wątpliwość: "Czy art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE 2006r. Nr L 347, s. 1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się krajowemu uregulowaniu [art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej "u.p.t.u.")], zgodnie z którym zwolniona od VAT jest dostawa budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata w zakresie, w jakim art. 2 pkt 14 u.p.t.u. definiuje, że pierwszym zasiedleniem jest oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: a) wybudowaniu lub b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej". Tym samym konieczne jest wyjaśnienie czy rzeczywiście pierwszemu zasiedleniu musi towarzyszyć czynność opodatkowana, jak to przyjęto w art. 2 pkt 14 u.p.t.u., czy też przez pierwsze zasiedlenie należy rozumieć faktyczne zasiedlenie budynku (oddanie go do faktycznego użytkowania) po wybudowaniu lub przebudowie/renowacji, jeżeli wskutek przebudowy lub renowacji powstała przekształcona nieruchomość. Pojęcie bowiem "pierwszego zasiedlenia" jest kluczowe dla prawidłowej wykładni i stosowania stanowiących implementację art. 135 ust. 1 lit. j) Dyrektywy 2006/112/WE unormowań art. 43 ust. 1 pkt 10 i pkt 10a u.p.t.u. będących podstawą krajową do stosowania zwolnienia podatkowego przy obrocie nieruchomościami. Nie budzi więc wątpliwości, że w następstwie rozpoznania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ww. pytania zostanie rozstrzygnięta kwestia prawna, która ma kluczowe znaczenie dla rozpoznawanej sprawy. Sąd doszedł więc do wniosku, że konieczne jest zawieszenie postępowania sądowego w tej sprawie - pytania prejudycjalne są bowiem środkiem służącym zapewnieniu jednolitości (spójności) stosowania prawa unijnego w zakresie tych przepisów krajowych, które podlegają procesowi harmonizacji (por. wyrok TS UE z dnia 22 lutego 1990 w sprawie C-221/88, Zb. Orz.1990,s.l-495). Takie przepisy niewątpliwie zawiera polska ustawa o VAT. Sąd miał przy tym również na względzie, że oczekiwanie przez inne sądy krajowe na rozstrzygnięcie TSUE w przedmiocie pytania prejudycjalnego zadanego przez jeden z sądów krajowych w sprawie istotnej w konkretnym sporze, stanowi realizację zasady lojalnej współpracy z art. 4 ust.3 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana Dz. Urz. UE C 83 z 30 marca 2010 r., s.13). Z tych też względów, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.