I SA/Wr 666/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia strony skarżącej na postanowienie z dnia 25 maja 2015 r. odrzucające zażalenie na postanowienie z dnia 13 kwietnia 2015 r. odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi S. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić zażalenie. W sprawie, postanowieniem z dnia 25 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie S. S. (dalej: skarżący) na postanowienie z dnia 13 kwietnia 2015 r. odrzucające skargę kasacyjną wniesioną skarżącego od wyroku tut. Sądu z dnia 20 listopada 2014 r. oddalającego skargę na opisane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Zażalenie zostało bowiem sporządzone przez skarżącego osobiście, a nie przez podmiot do tego uprawniony. Skarżący nie godząc się z ww. postanowieniem Sądu z dnia 25 maja 2015 r. wniósł zażalenie. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, że Sąd nie ustosunkował się merytorycznie do zarzutów niekonstytucyjności przy oddalaniu kasacji, czy też zażalenia. Ponadto, w ocenie skarżącego, przymus adwokacki w zakresie sporządzenia skargi kasacyjnej powoduje znaczne ograniczenie strony w postępowaniu przed drugą instancją oraz że dostępność usług adwokata czy radcy prawnego jest iluzoryczna z uwagi na małą ilość prawników prowadzących takie sprawy. Zdaniem skarżącego, Sąd powinien skierować zapytanie do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 175 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: p.p.s.a.). W ocenie skarżącego, sąd nie ustosunkował się merytorycznie do zarzutów niekonstytucyjności przy oddalaniu kasacji czy też zażalenia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 24 czerwca 2015 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Przesyłkę pocztową zawierającą odpis ww. zarządzenia doręczono skarżącemu w dniu 16 lipca 2015 r. Na wskazane zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I skarżący wniósł zażalenie, które postanowieniem tut. Sądu z dnia 3 sierpnia 2015 r. zostało odrzucone, jako wniesione z uchybieniem terminu. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu zażalenia skarżącego na ww. postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 3 sierpnia 2015 r., zażalenie to oddalił, co znalazło odzwierciedlenie w postanowieniu z dnia 30 listopada 2015 r. sygn. akt II FZ 804/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi zażalenie. Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a. zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Mając na względzie wolę ustawodawcy wyrażoną w przytoczonych przepisach, Sąd stwierdza, że niespełnienie przez wnoszącego zażalenie warunku fiskalnego zażalenia, pomimo skutecznie doręczonego wezwania w tym zakresie, powoduje brak możliwości prawnych do dokonania merytorycznej oceny podniesionych w zażaleniu zarzutów (przez Sąd pierwszej instancji w trybie art. 195 § 2 p.p.s.a. lub przez Naczelny Sąd Administracyjny), gdyż Sąd, w świetle art. 220 § 3 p.p.s.a., zobligowany jest do odrzucenia nieopłaconego środka zaskarżenia. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że przesyłka zawierająca odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 24 czerwca 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 25 maja 2015 r. w kwocie 100 zł, została doręczona skarżącemu w dniu 16 lipca 2015 r., zatem uiszczenie kwoty wpisu winno było nastąpić najpóźniej w dniu 23 lipca 2015 r. Wprawdzie skarżący podjął próbę zaskarżenia ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I, jednak zażalenie to zostało odrzucone postanowieniem Sądu z dnia 3 sierpnia 2015 r., gdyż zostało wniesione z uchybieniem terminu. Z kolei, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 listopada 2015 r. sygn. akt II FZ 804/15 zażalenie skarżącego na ww. postanowienie Sądu z dnia 3 sierpnia 2015 r. oddalił. W konsekwencji, w chwili wniesienia zażalenia na ww. zarządzenie, zarządzenie to było prawomocne. Reasumując, skoro zażalenie na postanowienie z dnia 25 maja 2015 r. nie zostało przez skarżącego opłacone, pomimo skutecznie doręczonego wezwania w tym zakresie (odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 24 czerwca 2015 r.), podlegało ono odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.