I SA/Wr 678/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Horobiowski po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi Związku Gmin Z. w P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 sierpnia 2025 r., nr 0113-KDIPT1-3.4012.264.2024.7.OS w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 (słownie dwieście) zł uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W sprawie, skargę podpisali przewodniczący i wiceprzewodniczący zarządu skarżącego związku gmin (zgodnie z przedłożonym statutem zarząd liczy nie mniej niż 5 osób). Pismem z 14 listopada 2025 r. stronę wezwano do uzupełnienia braku formalnego skargi przez jej podpisanie przez osoby uprawnione do jej reprezentacji, w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie strona nie uzupełniła braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 46 § 1 pkt 3 i pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej p.p.s.a.) każde pismo strony powinno zawierać osnowę wniosku lub oświadczenia oraz podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W sprawie, skarga nie była opatrzona podpisami osób uprawnionych do reprezentowania strony. Zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2025 r., poz. 1153) organem wykonawczym związku gmin jest zarząd. Zgodnie z § 22 pkt 1 Statutu strony, jej zarząd liczy nie mniej niż 5 członków. Wniesioną skargę podpisali tylko 2 członkowie zarządu związku. Pomimo wezwania, pozostałe podpisy nie zostały uzupełnione. Sąd wskazuje, że w statucie strony trudno doszukać się uprawnienia prezesa i wiceprezesa zarządu do samodzielnego reprezentowania skarżącego związku gmin przed tut. Sądem. Zgodnie z § 24 pkt 2, prezes zarządu strony uprawniony jest do "kierowania bieżącymi sprawami" strony. Działania bieżące są działaniami rutynowymi, powtarzalnymi. Skarga na interpretację przepisów prawa podatkowego takim działaniem rutynowym nie jest. Nawet jednak, gdyby uznać, że przyjmujący statut zamierzali przyznać przewodniczącemu związku takie uprawnienie w § 24 pkt 2, dotyczącym "kierowania bieżącymi sprawami" i stwierdzenie to istotnie obejmuje uprawnienie prezesa do procesowania się za związek w tut. Sądzie przez prezesa z pominięciem zarządu, to w ocenie Sądu, przyznanie takiego uprawnienia w statucie byłoby nieskuteczne. Statut nie może bowiem modyfikować rozwiązań ustawowych. Ustawa zaś w ww. przepisie art. 73 zastrzegła, że organem wykonawczym związku gmin jest cały zarząd i nie umożliwia wyłączenia zasady kolegialności w przepisach dotyczących statutu. Pogląd o wymogu reprezentowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym związku gmin przez cały zarząd, popiera także wykładnia porównawcza oraz kolegialny charakter zarządu związku gmin. W przeciwieństwie np. do ustawy o samorządzie województwa, która przewiduje istnienie zarządu województwa jako organu wykonawczego oraz należącego do niego marszałka województwa z odrębnymi uprawnieniami (art. 31 i art. 41 ustawy o samorządzie województwa), ustawa o samorządzie gminnym nie przewiduje dzielenia uprawnień zarządu związku gmin jako organu wykonawczego związku gmin. Statut tej konstrukcji ustawowej nie może modyfikować. W przeciwieństwie do kodeksu spółek handlowych, który zezwala na modyfikowanie zarządu ustawowego w umowie spółki, ww. ustawa o samorządzie gminnym w art. 67 dotyczącym statutu, nie zezwala na modyfikowanie sposobu prowadzenia spraw związku na mocy statutu. Statut nie może cedować uprawnień organu ustawowego przewidzianych w ustawie dla tego organu, na innym podmiot w ustawie nieprzewidziany. Zgodnie z art. 67 ust. 2 pkt 4 ustawy o samorządzie gminnym "statut związku powinien określać organy związku, ich strukturę, zakres i tryb działania". W ocenie Sądu, przepis ten nie zezwala na wyzbycie się kompetencji i przekazania ich innym osobom, w tym wchodzącym w skład zarządu, które będą działać za zarząd z pominięciem jego pełnego składu. Przepis ten jest odpowiednikiem art. 41 ust. 3 ustawy o samorządzie województwa, zgodnie z którym " Zasady i tryb działania zarządu województwa określa statut województwa". Gdyby ustawodawca zamierzał na mocy tego przepisu umożliwić w statucie nadanie odrębnych uprawnień wchodzącemu w skład zarządu województwa marszałkowi województwa, art. 43 o uprawnieniach marszałka województwa oraz art. 53 ust. 1, iż "Oświadczenia woli w imieniu województwa składa marszałek województwa wraz z członkiem zarządu województwa, chyba że statut województwa stanowi inaczej" - byłyby zbędne. Także więc wykładnia porównawcza (komparatystyczna), zaprzecza możliwości nadania w statucie związku gmin uprawnienia do jednoosobowego wszczynania i prowadzenia procesu sądowoadministracyjnego przez prezesa zarządu związku gmin lub łącznie z wiceprzewodniczącym z pominięciem pozostałych członków zarządu związku. Ustawa o samorządzie gminnym takiej możliwości nie przewiduje. Konieczność istnienia ustawowej podstawy przekazania swoich uprawnień przez zarząd związku gmin innym podmiotom dostrzegł WSA w Poznaniu w wyroku z 2 marca 2022 r., sygn. akt IV SA/Po 778/21, CBOSA, wskazując, iż zasadą w prawie administracyjnym jest, że organy kolegialne mogą powierzać wykonywanie określonych kompetencji w swoim imieniu, w tym również delegować swoje kompetencje do wydawania decyzji administracyjnych na rzecz innych organów, w przypadkach określonych w przepisach szczególnych. Przy czym, w ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, muszą to być przepisu ustawowe, a nie przepisy statutu. Art. 67 ustawy o samorządzie gminnym, wskazujący zakres statutu związku gmin, nie zezwala na dowolne modyfikowanie w statucie sposobu podjęcia decyzji i sposobu ujawniania woli zarządu na zewnątrz i powierzenie tego zadania tylko niektórym członkom zarządu z wyłączeniem innych (inaczej przyjął NSA w wyroku z 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt III OZ 1039/21, CBOSA, akceptującym ww. wyrok WSA, w którym NSA dopuścił, iż podstawa może być umieszczona nie tylko w ustawie, ale także w statucie, przy czym NSA kwestii takiej dowolnej modyfikacji ustawy przez statut nie uargumentował odnosząc to np. do zakresu statutu z art. 67 ww. ustawy, poprzestając na stwierdzeniu). W tym stanie rzeczy, Sąd z uwagi na nieuzupełnienie pomimo wezwania braku formalnego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., skargę strony odrzucił, orzekając o tym w pkt I sentencji. Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu w pkt II wydano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.