I SA/Wr 682/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Protokolant Paulina Wódka, po rozpoznaniu w dniu 5 września 2013 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie: zryczałtowanego podatku dochodowego za 2006 r. p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron Postępowanie w niniejszej sprawie toczy się ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]r. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. nr UKS [...]z dnia [...]r. ustalającą skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2006 w kwocie 116.639,00 zł od dochodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. Podczas rozprawy w dniu 5 września 2013 r. strony zgodnie wniosły o zawieszenie postępowania do czasu opublikowania uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. w sprawie o w sprawie o sygnaturze akt SK 18/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), Sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. W niniejszej sprawie strony wystąpiły z takim wnioskiem, wskazując na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09. We wskazanym wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że: 1) Art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2001 r. a) nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3, art. 42 ust. 1, art. 46 i art. 64 ust. 3 konstytucji, b) jest zgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 konstytucji; 2) Art. 20 ust. 3 powyższej ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r., jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 konstytucji; 3) Art. 68 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 konstytucji. Przepis ten traci moc obowiązującą z upływem osiemnastu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. Zgodnie z komunikatem prasowym opublikowanym na internetowej stronie Trybunału Konstytucyjnego (http://www.trybunal.gov.pl/index2.htm), stwierdzając naruszenie art. 2 w związku z art. 64 ust. 1 konstytucji przez dwa z kwestionowanych przepisów prawnych, Trybunał Konstytucyjny wskazał, że są one obarczone bardzo poważnymi wadami legislacyjnymi dotyczącymi ich konstrukcji i treści. Wprowadzając szczególnie restrykcyjną instytucję podatku od dochodów nieujawnionych, ustawodawca unormował ją w trzech lakonicznych przepisach, które w większości okazały się nieprecyzyjne i niejednoznaczne. Podstawowy zarzut, jaki należy postawić zaskarżonym regulacjom, dotyczy wyjątkowo niejasnego ukształtowania pojęcia przychodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzącego ze źródeł nieujawnionych, niejednoznacznego określenia zasad dotyczących biegu terminu do ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od dochodów nieujawnionych oraz braku możliwości uwzględnienia zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego powstałego na zasadach ogólnych. Pozostałe zastrzeżenia związane z: rozkładem ciężaru dowodu w postępowaniu dotyczącym podatku od dochodów nieujawnionych, określeniem zakresu obowiązków dokumentacyjnych ciążących na podatniku, opodatkowaniem przychodów wynikających z czynności niemogących być przedmiotem prawnie skutecznej umowy oraz zbiegu instytucji ustalenia podatku od dochodów nieujawnionych i określenia wysokości zobowiązania podatkowego powstałego na zasadach ogólnych, miały wprawdzie mniejsze znaczenie, jednak istotnie pogłębiły przekonanie o naruszeniu wymogów ustawy zasadniczej. Zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny regulacje prawne, stanowią podstawę wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. O znaczeniu wyroków Trybunału Konstytucyjnego dla sądów rozstrzyga art. 190 Konstytucji. Zgodnie z ustępem 1 tego artykułu orzeczenia Trybunału mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Wiążą wszystkich, a więc i sądy. Nadto orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego wiążą nie tylko w zakresie objętym sentencją, ale też konkluzjami wynikającymi z ich uzasadnień. Treść uzasadnienia wyroku Trybunału w sprawie SK 18/09, będzie więc miała zasadnicze znaczenie, dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. W tej sytuacji Sąd, na podstawie powołanego wyżej art. 126 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.