I SA/Wr 70/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za wrzesień 2005 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję organu podatkowego skarżący wniósł o wstrzymanie jej wykonania, uzasadniając, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie komisowej sprzedaży samochodów. Organ podatkowy decyzjami, które zostały zaskarżone, określił zobowiązanie w podatku akcyzowym na kwotę około 20.000 zł. W pierwszej kolejności skarżący wskazał, że wymienione wyżej decyzje zaskarżył, gdyż zarzuca im rażące naruszenie szeregu norm polskiego i unijnego prawa podatkowego. Poza tym, kwota określonych zobowiązań podatkowych znacznie przekracza jego możliwości płatnicze, a przymusowe wykonanie decyzji znacznie pogorszy jego sytuacją majątkową. Pociągnie bowiem konieczność likwidacji działalności gospodarczej, która jest jedynym źródłem utrzymania jego rodziny. Skarżący dodał, że utrzymuje się z oszczędności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, na które została wniesiona skarga, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Jak wynika z treści przytoczonej regulacji, powodem wstrzymania wykonania aktu może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącemu niepowetowanej szkody na skutek wykonania aktu, który następnie przez Sąd zostałby wzruszony. W ramach postępowania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej jego oceny (czy jest on zgodny z prawem). Zaskarżona decyzja aż do momentu jej uchylenia korzysta bowiem z domniemania zgodności z prawem. Instytucja przewidziana w art. 61 § 3 ustawy procesowej ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna podlega wykonaniu. W rezultacie, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wstrzymanie jej wykonania następuje tylko i wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Co za tym idzie, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających żądanie wniosku. Przy czym, jego uzasadnienie winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Ponadto wskazane zdarzenia winny być w miarę możliwości stosownie udokumentowane. Sąd, rozpoznając wniosek skarżącego, nie dopatrzył się możliwości wystąpienia przesłanek, które uzasadniałyby jego pozytywne rozpoznanie. Z treści wniosku wynika jedynie, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą, która jest jedynym źródłem dochodu jego rodziny, a skutkiem wykonania decyzji będzie likwidacja tej działalności. Takie dane jednak są zbyt ogólnikowe, żeby uznać istnienie zagrożenia niepowetowanej szkody, czy trudnych do odwrócenia skutków. Poza tym, jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I FZ 155/08, Legalis), faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z przesłankami wstrzymania zaskarżonego aktu, przewidzianymi w art. 61 § 3 p.p.s.a. Trudna sytuacja materialna może mieć wpływ na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do pozytywnego ustosunkowania się do przedmiotowego wniosku. Wykonanie decyzji zawsze powoduje określone konsekwencje finansowe, jednakże nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Istotnym jest również, iż przedmiotem sporu są świadczenia pieniężne, a więc z natury rzeczy świadczenia odwracalne. Tym samym w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, wyegzekwowana kwota zobowiązania podatkowego będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami. Wobec powyższego, na podstawie powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.