I SA/Wr 701/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel Sędziowie WSA Jadwiga Danuta Mróz Asesor WSA Katarzyna Borońska (sprawozdawca) Protokolant Sylwia Wiązowska - Grehl po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodka Zamiejscowego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2001 r. oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. -Ośrodek Zamiejscowy w L. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...], nr [...], określającą B. W. zobowiązanie w podatku od towarów i usług za listopad 2001 r. w wysokości [...]. W toku przeprowadzonej u podatnika w dniach [...] i [...] oraz [...] kontroli w zakresie prawidłowości rozliczeń z budżetem z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2000-2002 Urząd Skarbowy w G. ustalił, że od roku 1996 r. B. W. prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych, w ramach której dokonywał przywozu z zagranicy używanych pojazdów, organizacji procedury odpraw tych pojazdów oraz ich clenia w imieniu importerów. Opłacał zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów ewidencjonowanych. Za 2001 r. podatnik złożył zeznanie podatkowe PIT-28, w którym nie wykazał żadnego przychodu. Stwierdzono, że w badanym roku podatkowym B. W. nie prowadził ewidencji dla potrzeb podatku od towarów i usług, ani ewidencji dla potrzeb zryczałtowanego podatku dochodowego. W toku czynności kontrolnych wyjaśnił, że w latach 2001-2002 działalność była zawieszona z uwagi na niekorzystne zmiany przepisów celnych. W trakcie kontroli Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., na podstawie informacji uzyskanych z organów celnych i opierając się na przekazanych kopiach zgłoszeń celnych oraz zeznaniach świadków, ustalił również, że B. W. w latach 2000-2002 pośredniczył w sprowadzaniu z zagranicy uszkodzonych pojazdów, występował w imieniu importerów przed organami celnymi, korzystając ze specjalistycznych pojazdów przewozowych organizował transport sprowadzanych pojazdów i pobierał z tego tytułu opłaty. Ponadto, jak stwierdził organ, podatnik w tym okresie kupował i sprowadzał z zagranicy samochody osobowe, które sprzedawał następnie we własnym imieniu i na własny rachunek. Pierwsza sprzedaż samochodu osobowego (Opel Vectra, sprowadzony 14.05.1999 r.) miała miejsce dnia 20.06.2000 r. i od tego czasu do 05.08.2002 r. podatnik sprowadził i sprzedał jeszcze [...] pojazdów, w tym [...] samochodów osobowych, wszystkie zbliżonej klasy i daty produkcji. W dniu 02.11.2001 r. podatnik dokonał sprzedaży samochodu marki Seat Cordoba, rok produkcji 1994, za kwotę [...]. Pojazd ten został nabyty dnia [...] (data umowy), a odprawa celna miała miejsce [...]. Sprzedaż udokumentowano umową komisu (pokwitowanie z dnia [...]) , zawartą z Przedsiębiorstwem A D. K. i J. K. w L. Transakcji podatnik nie zaewidencjonował oraz nie wykazał w deklaracji VAT-7. Ustalenia kontroli podatkowej wykorzystał Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. w postępowaniu dotyczącym rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług za listopad 2001 r. Stanowisko organu ostatecznie znalazło swoje odbicie w powołanej na wstępie decyzji z dnia [...] nr [...]. Przed wydaniem decyzji podatnik został zapoznany z materiałem dowodowym zebranym w sprawie, obejmującym dowody zgromadzone w toku kontroli. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w zeznaniu PIT-28 za 2000 r. podatnik wykazał przychód w wysokości [...], a zatem stosownie do postanowień art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, póz. 50 ze zm.) - dalej: uptu, w 2001 r. mógłby korzystać ze zwolnienia podmiotowego w podatku od towarów i usług. Jednocześnie w uzasadnieniu organ wskazał, że działania podatnika polegające na skupowaniu na własne nazwisko i sprzedawaniu sprowadzanych pojazdów stanowiły czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż były wykonywane we własnym imieniu i na własny rachunek, a okoliczności sprawy wskazywały na zamiar częstotliwego ich wykonywania. Organ ocenił twierdzenia podatnika, że sprowadzane pojazdy używał do celów prywatnych, m.in. do dowożenia opiekunki do dzieci i wyjazdów na zakupy, uznał jednak, że są one sprzeczne ze stanem faktycznym i nie dał im wiary. Wskazał, że podatnik nabywał pojazdy, remontował, rejestrował i w krótkim czasie odsprzedawał, co przeczyło wykorzystywaniu tych pojazdów na własne potrzeby. W dniu 20.06.2000 r. podatnik dokonał pierwszej sprzedaży samochodu osobowego Opel Vectra, który jest wyrobem akcyzowym (załącznik nr 6 poz. 5 do ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym). Ponieważ art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. b) u.p.t.u. wykluczył możliwość korzystania ze zwolnienia od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 14 ust. 1 pkt 1 uptu wobec podmiotów sprzedających samochody osobowe, w związku z tym od dnia sprzedaży tego samochodu podatnik stał się podatnikiem VAT. Organ wskazał też m.in. na fakt, że następny samochód został sprowadzony przez skarżącego dnia [...] (kupiony [...]) a jego sprzedaż nastąpiła w dniu [...], a więc był przed sprzedażą użytkowany przez okres krótszy niż pół roku. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ uznał, że - w świetle art. 5. ust. 1 uptu - w listopadzie 2001 r. podatnik był objęty statusem podatnika podatku VAT, a zatem był zobowiązany do złożenia deklaracji VAT - R, oraz do spełniania wszelkich obowiązków, w postaci ewidencjonowania, rozliczania i deklarowania podatku od towarów i usług, od całości dokonywanego obrotu. Z ustaleń kontroli podatkowej wynikało, że w listopadzie 2001 r. B. W. osiągnął przychód jedynie z tytułu sprzedaży samochodu marki Seat Cordoba. Samochód ten nie podlegał zdaniem organu, także zwolnieniu od opodatkowania na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 uptu, bowiem przepis ten miał zastosowanie do sprzedaży towarów używanych (tj. użytkowanych przez sprzedającego przez okres dłuższy, niż pół roku), z wyjątkiem importu, pod warunkiem, że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało sprzedającemu prawo do obniżenia podatku należnego o naliczony. Tymczasem podatnik był objęty statusem podatnika podatku od towarów i usług, a sprzedaży samochodu dokonał w ramach działalności gospodarczej, wobec czego co do zasady przysługiwało mu prawo do odliczenia podatku naliczonego. Organ za podstawę opodatkowania przyjął cenę sprzedaży i ustalił wartość sprzedaży brutto w listopadzie 2001 r. na kwotę [...] i od tej wartości, z uwzględnieniem art. 15 ust. 1 uptu, określił podstawę opodatkowania. Stosując stawkę podatku VAT 22 %, na podstawie art. 18 ust. 1 uptu wyliczył podatnikowi zobowiązanie w podatku od towarów i usług za listopad 2001 r. na kwotę [...]. Ponieważ podatnik nie dopełnił obowiązku rejestracji dla celów podatku VAT, organ odmówił mu zarazem prawa obniżenia podatku należnego o naliczony. W odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. G. podatnik zarzucił organowi rażące naruszenie zasad ogólnych postępowania podatkowego (w tym dowodowego) m. in. poprzez pozbawienie strony prawa do ochrony swoich praw, jako podatnika, naruszenia zasad rzetelnego i uczciwego postępowania podatkowego, nieprawidłowe prowadzenie postępowania dowodowego, nie uwzględnienie wniesionych przez niego zarzutów i zastrzeżeń do protokołu badania z ksiąg z dnia [...], rozstrzyganie wszelkich niejasności czy wątpliwości dotyczących stanu faktycznego jak i prawnego na niekorzyść strony. Podatnik wskazał w odwołaniu m.in., że nie dokonano prawidłowej weryfikacji odnośnie wartości poszczególnych samochodów osobowych. Podatnik zarzucił organom naruszenie przepisu art. 68 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, póz. 926 ze zm.) - dalej: op, gdyż w jego ocenie zaskarżona decyzja nie mogła rodzić żadnych skutków w obrocie prawnym, z uwagi na doręczenie jej stronie po upływie 3 lat od powstania zobowiązania podatkowego w tym podatku za listopad 2001 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu l instancji. Organ odwoławczy uznał za niezasadny zarzut przedawnienia zobowiązania. Wskazał, że trzyletni termin przedawnienia prawa do wymiaru zobowiązań podatkowych, przewidziany w art. 68 § 1 op, odnosi się do zobowiązań powstałych na skutek doręczenia decyzji podatkowej (art.21 §1 pkt 2 op), która ma w takim wypadku charakter konstytutywny. Kwestionowana decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...], określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, miała natomiast charakter deklaratoryjny (art. 21 § 1 pkt 1 op), gdyż zobowiązanie podatnika powstało z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wiąże powstanie takiego zobowiązania. Odnosząc się do zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania dowodowego organ odwoławczy uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni uzasadniał rozstrzygnięcie organu w sprawie objęcia skarżącego statusem podatnika podatku VAT. Bez znaczenia był przy tym brak tożsamości przedmiotu działalności gospodarczej z działalnością faktycznie wykonywaną przez podatnika, przedmiotem której - poza usługami - były: sprzedaż samochodów osobowych i innych pojazdów oraz transport i organizacja procedury odprawy pojazdów sprowadzonych przez importerów z zagranicy. Pomimo braku należytej ewidencji tych czynności w stosownych urządzeniach podlegały one opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dokonana w dniu 20.06.2000 r. pierwsza sprzedaż samochodu osobowego - wyrobu akcyzowego, wykluczyła możliwość korzystania przez B. W. ze zwolnienia na podstawie przepisu art. 14 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Skarżący stał się więc podatnikiem VAT, którego dotyczyły wynikające z ustawy o podatku od towarów i usług obowiązki, w tym obowiązek rejestracji, ewidencjonowania przychodu, składania deklaracji i odprowadzania podatku. Z uwagi na sprzedaż w 2000 i 2001 r. pojazdów używanych przez podatnika przez okres krótszy niż pół roku przed sprzedażą, w stosunku do tych pojazdów nie korzystał on także ze zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 uptu. Również sprzedaż samochodu dokonana w [...] nie podlegała zwolnieniu na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 uptu, z uwagi na zbyt krótki okres użytkowania pojazdu przez sprzedającego. Organ II instancji uznał też, że skoro w listopadzie 2001 r. podatnik dokonał jedynie sprzedaży samochodu, a przychodu z tego tytułu nie wykazał w ewidencji sprzedaży VAT, ani w ewidencji przychodów dla celów zryczałtowanego podatku dochodowego, to prawidłowo organ podatkowy l instancji przyjął obrót podlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów w kwocie wynikającej z umowy sprzedaży. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, naruszenie przepisów postępowania, nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, uchybienia w postępowaniu podatkowym, w tym bezczynność (art. 139 - 142 op.). W uzasadnieniu skarżący wskazał na bezczynność organu l instancji, powodującą przewlekłość postępowania. Rozstrzygnięcie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznał za sprzeczne z przepisami Ordynacji podatkowej oraz ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, z uwagi na naruszenie przez organ zasad ogólnych postępowania podatkowego (w tym dowodowego), skutkujące pozbawieniem skarżącego prawa do ochrony swych praw jako podatnika. Podtrzymał, że organ odwoławczy nie uwzględnił pominiętych przez organ l instancji wniosków dowodowych skarżącego w postaci zarzutów i zastrzeżeń do protokołu badania z ksiąg z dnia [...]. Dodatkowo skarżący wskazał także na fakt wielokrotnego wydania przez organ podatkowy postanowień o przesunięciu terminu załatwienia sprawy, co stanowiło naruszenie art. 139-141 o.p. Na potwierdzenie nieprawidłowego traktowania go przez organ podatkowy, skarżący powołał fakt ukarania go karą grzywny w wysokości 500 zł "za rzekome nieusprawiedliwione niestawiennictwo". Skarżący ponowił zarzut naruszenia art. 68 § 1 o.p., powtarzając argumentację za wartą w odwołaniu Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w L. podtrzymał zajmowane dotychczas stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) - dalej: p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez Sąd wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c. W tak określonym zakresie kognicji Sąd, po zbadaniu akt sprawy, uzupełnionych o akta postępowania z zakresu podatku dochodowego (zawierające materiały z kontroli podatkowej), uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd uznał za bezpodstawny zarzut wydania decyzji po upływie terminu przedawnienia. Trzyletni termin przedawnienia prawa do wymiaru zobowiązań podatkowych, przewidziany w powoływanym przez skarżącego art. 68 §1 o.p, odnosi się bowiem do zobowiązań powstałych na skutek doręczenia konstytutywnej decyzji podatkowej (art.21 § 1 pkt 2 o.p.), ustalającej zobowiązanie podatkowe. Tymczasem decyzja organu l instancji, która określała zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług ma charakter deklaratoryjny, gdyż zobowiązanie podatnika powstało z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym wiązała powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 o.p.). Po utracie prawa do zwolnienia podmiotowego od podatku na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. obowiązek podatkowy w stosunku do skarżącego powstał z mocy prawa, w związku z dokonaniem czynności podlegających opodatkowaniu. W odniesieniu do listopada 2001 r. obowiązek podatkowy powstał na skutek sprzedaży samochodu Seat Cordoba. A zatem w niniejszej sprawie mogło dojść do przedawnienia zobowiązania dopiero po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 op). Biorąc pod uwagę, że termin płatności podatku VAT za listopad 2001 r. upłynął w grudniu 2001 r., zaskarżona decyzja została wydana przed upływem okresu przedawnienia. Sąd uznał za słuszne także stanowisko organu, zgodnie z którym podatnik był w listopadzie 2001 r. objęty statusem podatnika podatku VAT. Stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podlega sprzedaż towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dokonanie czynności podlegającej opodatkowaniu powoduje powstanie obowiązku podatkowego, o ile było wynikiem działań podatnika. Tylko taki podmiot zobowiązany jest do uiszczenia podatku. Według bowiem art. 26 u.p.t.u. podatnicy obowiązani są bez wezwania przez urząd skarbowy do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Kryteria jakie przesądzają o statusie podatnika podatku od towarów i usług zostały zasadniczo określone w art. 5 u.p.t.u. Z punktu widzenia okoliczności niniejszej sprawy podstawowe znaczenie miały przesłanki z ust. 1 pkt 1 przywołanego artykułu. Według tego przepisu, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, mające siedzibę lub miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli wykonują we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 2, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, nawet jeżeli zostały wykonane jednorazowo, a także wówczas, gdy czynności te polegają na jednorazowej sprzedaży rzeczy w tym celu nabytej. Obok działania we własnym imieniu i na własny rachunek tym, co wyróżnia podatnika podatku od towarów i usług, jest zasadniczo wykonywanie czynności opodatkowanych w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy. W świetle powyższych regulacji organ podatkowy prawidłowo, zdaniem Sądu, ocenił że działania skarżącego, polegające na wyszukiwaniu, zakupie, transporcie, a następnie odsprzedaży samochodów osobowych, stanowiły czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. O zamiarze częstotliwego ich wykonywania świadczyła zarówno ilość (kilkanaście samochodów w okresie 2000 r.-2002 r.) i częstotliwość transakcji, jak i podobne okoliczności sprowadzenia tych samochodów. Skarżący sprowadzał pojazdy podobnej klasy i daty produkcji, remontował je i odsprzedawał, w tym niektóre przed upływem pół roku ich używania. Konieczność wykorzystywania samochodu do własnych potrzeb, takich jak dowożenie opiekunki do dziecka, czy sprawowanie opieki nad osobą chorą nie wyjaśnia, w przekonaniu Sądu, częstego importowania używanych, w tym także uszkodzonych samochodów i regularnego ich odsprzedawania po zazwyczaj krótkim okresie używania. Nie można również przyjąć, że sam fakt wykorzystywania przez skarżącego sprowadzonych z zagranicy pojazdów przed ich sprzedażą, także na jego własne potrzeby, pozbawiał jego działania cech określonych w art. 5 uptu. Pozostałe, przytoczone wyżej, okoliczności świadczyły bowiem o tym, że skarżący wykonywał we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art. 2, w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy. Wymaga podkreślenia, że oceniając zamiar podatnika i okoliczności w świetle art. 5 uptu organ nie mógł się ograniczyć do okresu objętego zaskarżoną decyzją (1 miesiąc), ale musiał zbadać charakter działań podatnika w szerszym kontekście czasowym, pozwalającym na uwzględnienie całości okoliczności towarzyszących dokonywanym transakcjom. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, organy podatkowe zasadnie przyjęły, że w świetle przepisów prawa materialnego podatnik objęty był statusem podatnika podatku VAT, a obrót z tego tytułu powiększał obrót uzyskany przez skarżącego ze świadczenia usług transportowych. Stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., w brzmieniu obowiązującym w badanym okresie, zwolnieniu od podatku od towarów i usług podlegają podatnicy, u których wartość sprzedaży towarów nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym 80.000 zł. Zwolnienie to ma charakter podmiotowy, jednakże zgodnie z przepisem art. 14 ust. 10 pkt 1 lit. b u.p.t.u., o których mowa w ust. 1, 5 i 6 zwolnienie to nie przysługuje podatnikom sprzedającym wyroby akcyzowe, z wyjątkiem wyrobów wymienionych w załączniku nr 6, póz. 8, 9, 10, 11, 16, 17 i 20. W świetle powyższych przepisów należało uznać, że zwolnienie podmiotowe od podatku od towarów i usług przysługiwało tym podatnikom, którzy spełniali dwa podstawowe kryteria: wartość sprzedawanych przez nich towarów nie przekroczyła łącznie w poprzednim roku podatkowym [...] i którzy nie sprzedawali jednocześnie wyrobów akcyzowych, chyba że te wyroby zostały wymienione załączniku nr 6, póz. 8, 9, 10, 11, 16, 17 i 20. Sprzedaż innych, niż wymienione w załączniku nr 6, póz. 8, 9, 10, 11, 16, 17 i 20 wyrobów musiała w konsekwencji prowadzić do braku możliwości zastosowania zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w art. 14 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Sąd stanął na stanowisku, że organy podatkowe obydwu instancji słusznie uznały, że w dniu 20.06.2000 r. podatnik utracił zwolnienie od podatku VAT wynikające z art. 14 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. Organ l instancji ustalił bowiem, że w tym dniu podatnik dokonał sprzedaży samochodu osobowego Opel Vectra, który jest wyrobem akcyzowym. Ponieważ samochody osobowe nie mieściły się w zbiorze towarów wymienionych w załączniku nr 6, póz. 8, 9, 10, 11, 16, 17 i 20, to znaczy nie były takimi wyrobami akcyzowymi, których sprzedaż pozwalałaby na korzystanie ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art.14 ust. 1 pkt 1 uptu, należało uznać, że z dniem 20.06.2000 r. podatnik utracił prawo do zwolnienia, a kolejne dokonywane prze niego transakcje sprzedaży oraz wykonywane usługi, nie podlegały zwolnieniu od podatku VAT. Jednocześnie organ słusznie stwierdził, że do sprzedaży samochodu Seat Cordoba w listopadzie 2001 r. nie mogło mieć zastosowanie przedmiotowe zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 5 uptu. Przepis ten pozwalał bowiem na zwolnienie, pod pewnymi warunkami, towarów używanych - a za takie należało, w świetle definicji zawartej w art. 4 pkt 7 uptu, uznać towary, których okres używania przez podatnika dokonującego ich sprzedaży wyniósł co najmniej pół roku. W przedmiotowej sprawie od momentu zakupu samochodu przez podatnika, do chwili jego sprzedaży upłynęły niespełna dwa miesiące. Bezpodstawny był zarzut niewykazania poprawności przyjętego rozliczenia w zakresie ustalonego przychodu, skoro wartość tego przychodu organ ustalił na podstawie dokumentu potwierdzającego sprzedaż w komisie. Takie działanie należy ocenić jako zgodne z art. 15 uptu, w myśl którego podstawą opodatkowania jest obrót. Obrotem, z zastrzeżeniem art. 16 i 17, jest natomiast kwota należna z tytułu sprzedaży towarów, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Sąd uznał za częściowo zasadny zarzut przewlekłości postępowania, zważywszy na ilość wydanych postanowień o przedłużeniu oraz fakt, że postępowanie toczyło się ok. 3 lata. Tym niemniej oceniając wagę tego uchybienia Sąd musi mieć na względzie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.s.a., z którego wynika, iż przyczyną uchylenia decyzji może być takie naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W opinii Sądu takiego znaczenia nie można w przedmiotowej sprawie przypisać zbyt długiemu prowadzeniu postępowania. Podatnikowi przysługują środki zwalczania bezczynności organu w postaci ponaglenia (art. 141) oraz skara do sądu administracyjnego na bezczynność organu. Z tej możliwości skarżący nie korzystał. Jednocześnie, jak wskazuje organ odwoławczy, skarżący nie stawiał się na wezwania organu, czym sam przyczyniał się do przedłużenia postępowania. Zarazem o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, o którym mowa w art. 139 o.p. organ informował skarżącego, podając przyczyny niedotrzymania terminu i w wskazując nowy termin załatwienia sprawy, a w aktach administracyjnych znajdują się postanowienia w tym przedmiocie. Bez żadnego związku z rozpoznawaniem niniejszej sprawy był również fakt ukarania skarżącego mandatem w postępowaniu podatkowym tym bardziej, że postanowienie w przedmiocie nałożenia tej kary na skarżącego zostało uchylone, a zatem nie został on ukarany tą karą porządkową. Uwzględniając powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.s.a. oddalił skargę, jako bezzasadną.