I SA/Wr 71/10

Wrocław, dnia 22 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. , nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za październik 2005 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję organu podatkowego skarżący wniósł o wstrzymanie jej wykonania, uzasadniając, że prowadzi działalność gospodarczą w zakresie komisowej sprzedaży samochodów. Organ podatkowy decyzjami, które zostały zaskarżone, określił zobowiązanie w podatku akcyzowym na kwotę około 20.000 zł. W pierwszej kolejności skarżący wskazał, że wymienione wyżej decyzje zaskarżył, gdyż zarzuca im rażące naruszenie szeregu norm polskiego i unijnego prawa podatkowego. Poza tym, kwota określonych zobowiązań podatkowych znacznie przekracza jego możliwości płatnicze, a przymusowe wykonanie decyzji znaczenie pogorszy jego sytuacją majątkową. Pociągnie bowiem koniczność likwidacji działalności gospodarczej, która jest jedynym źródłem utrzymania jego rodziny. Skarżący dodał, że utrzymuje się z oszczędności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego art., może to nastąpić w drodze postanowienia sądu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie, w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności powstanie "znacznej szkody" będzie miało miejsce w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił okoliczności faktycznych, uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi zabrakło także wyjaśnień, w jaki zsposób egzekucja należności podatkowych miałaby spowodować u niego znaczną szkodę, o której mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a.. Z uzasadnienia wniosku wynika bowiem jedynie, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą, która jest jedynym źródłem dochodu jego rodziny, a skutkiem wykonania decyzji będzie likwidacja tej działalności. Takie informacje są zbyt ogólnikowe, żeby uznać istnienie zagrożenia niepowetowanej szkody, czy trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto należy podkreślić, że sam fakt nieposiadania przez skarżącego dostatecznych środków na pokrycie zobowiązania podatkowego nie stanowi samodzielnej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Warto w tym miejscu podkreślić, że zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie musi skutkować powstaniem znacznej szkody, ponieważ w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, skarżący może uzyskać zwrot wyegzekwowanych kwot. Takie też stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I FZ 155/08, Legalis), w którym stwierdził, że faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z ostatecznej decyzji, nawet przy istnieniu trudnej sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z przesłankami wstrzymania zaskarżonego aktu, przewidzianymi w art. 61 § 3 p.p.s.a. Trudna sytuacja materialna może mieć wpływ na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do pozytywnego ustosunkowania się do przedmiotowego wniosku. Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.