I SA/Wr 720/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 15 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi "A" Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [---] nr [---] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 1996 r. zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżąca Spółka, prowadząca działalność w zakresie leśnictwa, działalności usługowej (serwis maszyn ogólnego przeznaczenia), budownictwa, handlu hurtowego i detalicznego transportu lądowego i rurociągowego, działalności wspomagającej transport oraz związaną z turystyką i informatyką, wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując na brak majątku i na okoliczność, że nie prowadzi działalności gospodarczej. W związku z tym w ostatnim roku obrotowym nie uzyskała żadnego dochodu. Spółka nie posiada też żadnych środków trwałych ani finansowych i nie przysługują jej żadne wierzytelności. Natomiast ze względu na nieprowadzenie działalności gospodarczej Spółka nie posiada żadnych rachunków bankowych. Z oświadczenia o majątku i dochodach wynika ponadto, że jej kapitał zakładowy wynosi 4.000 zł, co potwierdza włączony do akt sprawy aktualny odpis z KRS – Rejestru Przedsiębiorców. Na wezwanie Sądu przedłożono umowę Spółki, oraz oświadczenie, że w miesiącach maj, czerwiec i lipiec Spółka nie osiągnęła żadnego przychodu, od początku roku nie zanotowała też żadnych obrotów oraz, że nie posiada żadnego tytułu prawnego do nieruchomości położonej pod adresem jej siedziby. Natomiast ze względu na nieprowadzenie działalności gospodarczej nie może przedłożyć zeznań podatkowych, bilansu oraz rachunków zysków i strat za ostatni rok obrotowy. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli w zakresie częściowym, w przypadku osób prawnych może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Podkreślenia wymaga, że z powyższej regulacji wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek uwiarygodnienia okoliczności uzasadniających jego żądanie, w związku z czym winien dochować szczególnej staranności przedkładając stosowne dokumenty i oświadczenia. Zdaniem Sądu natomiast strona nie wykazała okoliczności uzasadniających zwolnienie od kosztów sądowych. Zwrócić należy uwagę, że Spółka oświadczając, że nie prowadzi działalności, nie przedłożyła żadnych dokumentów, z których mogłoby to wynikać. Poza tym oświadczenie takie może budzić wątpliwości, bowiem zgodnie z regulacją zawartą w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, zeznania roczne zobligowani są składać wszyscy podatnicy tego podatku nawet, jeżeli ze swej działalności uzyskali wynik zerowy. Natomiast w przepisach ustawy o rachunkowości brak jest podstawy prawnej zwalniającej Spółkę od sporządzenia sprawozdania finansowego, to jest bilansu oraz rachunku zysków i strat za ostatni rok obrotowy. Nie można też dać wiary oświadczeniu, że strona nie ma żadnego tytułu prawnego do nieruchomości, pod adresem której znajduje się jej siedziba, gdyż nawet, jeśli strona nie jest właścicielem tej nieruchomości, to zawsze winna istnieć podstawa prawna jej zajmowania, przykładowo umowa użyczenia, najmu lub dzierżawy. W istocie koszty sądowe w niniejszej sprawie, a zwłaszcza wpis sądowy od skargi wynoszący 55.835 zł, są w znacznych wysokościach, niemniej jednak należy pamiętać, że zwolnienie od ich ponoszenia jest jednoznaczne z "przerzuceniem" tego obowiązku na Skarb Państwa. Dlatego też przyznanie prawa pomocy w tym zakresie jedynie w oparciu o wskazane wyżej oświadczenia i umowę spółki z 11 stycznia 1994 r., której dodatkowo zapisy odbiegają od zapisów w aktualnym odpisie KRS, byłoby nieuzasadnione Mając zatem na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.