I SA/Wr 759/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie Asesor WSA Dagmara Dominik (spr.), Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz, Protokolant Marta Pająkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 listopada 2007 r. przy udziale --- sprawy ze skargi E. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za lipiec 2005r. oddala skargę. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W.-F. z dnia [...]r. Nr [...] w sprawie zaliczenia wpłaty z dnia [...] r. w kwocie [...] zł na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za lipiec 2005 r. na należność główną w kwocie [...]zł oraz na odsetki za zwłokę w kwocie [...]zł. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że dnia [...] 2006 r. skarżący złożył deklarację dla podatku od towarów i usług za lipiec 2005 r., w której wykazał kwotę podatku podlegającego wpłacie w wysokości [...] zł oraz dokonał wpłaty w wysokości [...]ł wskazując, aby wpłata została dokonana na poczet należności w podatku od towarów i usług za lipiec 2005 r. w kwocie [...] zł oraz na odsetki za zwłokę w kwocie 898 zł. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2006 r. Nr 75750/06 Naczelnik Urzędu Skarbowego W.-F. dokonał zaliczenia wpłaty dokonanej przez skarżącego dnia [...] r. w kwocie [...]zł na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za lipiec 2005 r. na należność główną w kwocie [...]zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł. Na powyższe postanowienie skarżący pismem z dnia [...] 2006 r. złożył zażalenie. W zażaleniu podniósł, że nie powinien być obciążony powinnością zapłaty podatku, bowiem z samego faktu decyzji dokonującej podziału posiadanych przez skarżącego działek nie wynika, że działki będą stanowić przedmiot obrotu towarowego, a tym samym sprzedaż obciążona będzie powinnością zapłaty podatku od towarów i usług. W związku z tym w ocenie skarżącego został on niesłusznie obciążony podatkiem od towarów i usług z tytułu pierwszej transakcji sprzedaży. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr Naczelnik Urzędu Skarbowego W.-F. sprostował oczywistą omyłkę pisarską w uzasadnieniu swojego postanowienia, w którym wskazano, że odsetki za zwłokę naliczono od dnia [...] r., podczas gdy odsetki zostały naliczone od dnia [...] r., tj. od dnia następującego po upływie terminu płatności przedmiotowego podatku. Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji. Powołując się na treść art. 62 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. zwanej dalej "O.p.") oraz art. 55 § 2, art. 53 § 1 i art. 53 § 4 O.p., organ odwoławczy zauważył, że podniesione przez stronę zarzuty nie mogą być przedmiotem postępowania w sprawie zaliczenia wpłaty, bowiem to postępowanie nie jest właściwym trybem do kwestionowania wysokości podatku, co skutkowało nie ustosunkowaniem się do zarzutów strony podniesionych w zażaleniu. Wskazano, że w przedmiotowej sprawie zobowiązanie, na które dokonano zaliczenia wpłaty zgodnie z poleceniem podatnika, wynika ze złożonej przez stronę deklaracji dla podatku od towarów i usług za lipiec 2005 r. Zatem podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty a zaliczenia wpłaty dokonano zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W przypadku, gdy w ocenie podatnika podatek został wykazany nienależnie, może on złożyć korektę deklaracji i wykazać podatek do zapłaty w innej wysokości, nie będzie to miało jednakże wpływu na prawidłowość uprzednio dokonanego zaliczenia. W sytuacji, gdy podatnik wykazał zobowiązanie nienależnie lub w wysokości wyższej od należnej i wpłacił zadeklarowany podatek, przysługuje mu, zgodnie z art. 75 § 2 pkt 1 O.p., uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona wniosła o ponowną analizę sprawy i dokonanie słusznej oraz zgodnej z przepisami prawa interpretacji przepisów dotyczących poboru podatku VAT od sprzedaży jednorazowej, a także doprowadzenie do określenia kwoty zapłaconego przez stronę podatku jako nadpłaty lub kwoty należnego podatku oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła mylną interpretację przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu skargi podniosła, że podatek od towarów i usług został zapłacony przez stronę nienależnie, co wynikało z niesłusznego poglądu organów podatkowych, że sprzedaż gruntów pod zabudowę jednorodzinną a stanowiących przed sprzedażą działki rolne podlega ww. podatkowi. Strona wskazała na rozbieżność poglądów w ww. sprawie oraz fakt, że nie miała zamiaru dokonywania ww. sprzedaży w sposób wielokrotny. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należy uznać za bezzasadną. Na wstępie należy zauważyć, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwaną dalej "p.s.a."), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i formalnym. W niniejszej sprawie, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, jak też prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, że kontrolą Sądu objęte zostało postanowienie o zarachowaniu wpłaty poczynionej przez skarżącego, zgodnie z jego dyspozycją, na zaległość podatkową i odsetki za zwłokę w podatku od towarów i usług za lipiec 2005 r. Poza sporem jest okoliczność, że skarżący złożył deklarację podatkową za lipiec 2005 r., w której wykazał zobowiązanie w ww. podatku, jak też dokonał wpłaty na poczet zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę. Zgodnie zatem z art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku naliczonego nad podatkiem należnym, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Z powołanego przepisu wynika, że zobowiązanie podatkowe zadeklarowane przez podatnika jest uznawane za odpowiadające stanowi faktycznemu, dopóty ewentualnie nie zostanie określone przez organ podatkowy w innej wysokości. Skoro zatem w przedmiotowej sprawie podatnik wykazał w deklaracji podatkowej zobowiązanie, to organy podatkowe dokonaną przez niego wpłatę zaliczyły na poczet tegoż zobowiązania. Podstawę takiego działania stanowił art. 62 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku, począwszy od zobowiązania o najwcześniejszym terminie płatności, chyba że podatnik wskaże, na poczet którego zobowiązania dokonuje wpłaty. Do wpłat zaliczanych na poczet zaległości podatkowej stosuje się art. 55 § 2 O.p., zgodnie z którym jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę. W sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie (art. 62 § 4 O.p.). Mając na uwadze powyższe Sąd nie dostrzegł w działaniu organu podatkowego naruszeń przepisów prawa, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Zaskarżone postanowienie nie jest rozstrzygnięciem merytorycznym określającym wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług, lecz postanowieniem rozstrzygającym kwestię procesową zarachowania wpłaty poczynionej przez skarżącego na poczet zaległości podatkowej w ww. podatku oraz odsetek za zwłokę. Innymi słowy postanowienie to jest aktem formalnym, informującym o sposobie zaliczenia wpłaty stosownie do unormowania art. 62 § 1 O.p. (por. wyrok NSA w Lublinie z dnia 5 kwietnia 2000 r. sygn. akt I SA/Lu 1772/98, opubl. LEX 44327). Dlatego też należy uznać, że podnoszone przez skarżącego zarzuty nie dotyczą przedmiotowej sprawy. Mając na uwadze zakres kontroli Sądu, która sprowadza się do kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, należy stwierdzić brak podstaw do ich rozpoznania. Jednocześnie wypada wskazać, że kwestionowanie przez stronę wykazanego w deklaracji podatkowej zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za lipiec 2005 r. jest możliwe w innym postępowaniu, a mianowicie w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty. O możliwości złożenia wniosku o stwierdzenia nadpłaty skarżący został poinformowany przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, który zasadnie powołał się na treść art. 75 § 2 pkt 1 O.p. We wniosku tym właśnie skarżący powinien przedstawić argumenty przemawiające za nienależną zapłatą podatku, co będzie skutkowało ich rozpatrzeniem przez organy podatkowe i wydaniem stosownej decyzji. Poczynione uwagi nakazały uznać, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co czyni skargę nieuzasadnioną i spowodowało konieczność jej oddalenia na podstawie art. 151 p.s.a.