I SA/Wr 8/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca),, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz-Rajchman,, Asesor WSA Iwona Solatycka, , po rozpoznaniu w Wydziale I - na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym w dniu 31 maja 2022 r. sprawy ze skargi: A Sp. z o.o. zs. we W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z 5 lipca 2021 r., nr SKO 4138/67/21 w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległego zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi: oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi "A" Sp. z o.o. (dalej jako: Zarząd, Skarżąca) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. (dalej jako: SKO, Organ odwoławczy) z 5 lipca 2021 r. nr SKO 4138/67/21 utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta W. (dalej jako: Prezydent, Organ I instancji) z 14 maja 2021 r. nr WPO-DRO.3221.1.2020/333/ZZ w przedmiocie zaliczania dokonanej 6 czerwca 2018 r. wpłaty w wysokości 377,00 zł na poczet zaległego zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (za okres I 2014 - XI 2014) dla nieruchomości: W., ul. C. ".." Podstawą zaliczenia przez Prezydenta wpłaty była złożona 24 kwietnia 2018 r. przez Zarząd deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla ww. nieruchomości - za okres 01.07.2013 – 31.01.2015 (w kwocie: 57,00 zł miesięcznie (w okresie VII - X 2013) i 89,00 zł miesięcznie (w okresie XI 2013 – I 2015). Stwierdzono zaległość tytułem wymienionej deklaracji w wysokości 377,00 zł, a 6 czerwca 2018 r. Zarząd uiścił 377,00 zł. na poczet zaległego zobowiązania. Rozliczając wpłatę Prezydent w postanowieniu wskazał na obowiązek uiszczanie bez wezwania deklarowanej opłaty z dołu do 15 dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który powstał obowiązek poniesienia opłaty. Wobec brak uiszczenia opłaty w deklarowanej przez Zarząd wysokości w terminie, Organ I instancji zwrócił uwagę na powstanie zaległości oraz zasady naliczania odsetek od zaległości. Wyjaśnił, że w przypadku gdy kwota wpłaty nie pokrywa całości należności (zaległość + odsetki) nie może powstać sytuacja zaliczenia wpłaty wyłącznie na należność główną i pozostawienia niezapłaconych odsetek lecz konieczny jest zaliczenie wpłaty proporcjonalnie do kwoty zaległości i naliczonych do dnia zapłaty odsetek. Dyspozycja wpłacającego co do dokonanej wpłaty wiąże organ z uwzględnieniem ograniczenia z art. 55 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 900) – dalej jako - o.p., a odsetki nie są samodzielnym bytem, oderwanym od zaległości. Wskazano, że po dokonaniu wpłaty do zapłaty pozostała kwota 60,00 zł, która była ściśle związana z kwotą pobranych przez organ podatkowy odsetek. Kwota ta została uregulowana w wyniku przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego w 2019 r. i na dzień wystawienia postanowienia brak jest zaległości. W złożonym na postanowienie Prezydenta zażaleniu Zarząd zarzucił naruszenie przepisów: – art. 62 § 4 o.p. - postanowienie o zaliczeniu zostało wydane dopiero po zakończeniu postępowania egzekucyjnego, a powinno być wydane po dokonaniu wpłaty; – art. 122 o.p., w zw. z art. 187 § 1, w zw. z art. 191 o.p. – niedokonanie zaliczenia zgodnie z dyspozycją Zarządu na poczet należności głównej lecz na poczet odsetek; – art. 122, w związku z art. 187 § 1, w związku z art. 191 o.p. – zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, co do wpłat indywidualnych właścicieli; – art. 122, w związku z art. 187 § 1 w związku z art. 191 o.p. – błędne przyjęcie, że po uiszczeniu opłat organ nie dokonał zaliczenia w pierwszej kolejności na zaległe odsetki, a to co pozostało dopiero na należność główną; – art. 122, w związku z art. 187, w związku z art. 191 o.p. polegające na naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów i dokonaniu jej w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami logiki, doświadczenia życiowego oraz z zebranym materiałem dowodowym – błędne przyjęcie, że po dokonaniu wpłaty nie doszło do całkowitej spłaty istniejących na dzień wpłat zaległości. W treści zażalenia wniesiono o uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania lub uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Uzasadniając swoje stanowisko Zarząd w szczególności podniósł, że postanowienie o zarachowaniu nie jest czynnością materialno-techniczną i powinno zostać wydane przed wszczęciem postepowania egzekucyjnego, albowiem w momencie ściągnięcia przymusowego kwoty strona nie ma możliwości kwestionowania prawidłowości dokonanych zaliczeń. Odsetki miały być wyliczone swobodnie i dowolnie. Wskazano że przeważająca większość odsetek uległa przedawnieniu. Z treści postanowienia nie sposób wyliczyć i dokonać weryfikacji poprawności zarachowania. Wskazano na wpłaty indywidualnych właścicieli lokali i brak postępowania dowodowego w tym zakresie – brak wskazania salda. SKO postanowieniem z 05 lipca 2021 r. utrzymało w mocy postanowienie Organu I instancji. Wskazało na bezsporną okoliczność złożenia deklaracji za okres 1 lipca 2013 r. – 31 stycznia 2015 r. z wymaganą miesięcznie kwotą odpowiednio 57,00 zł i 89,00 zł. Bezsprzecznym jest również że w dacie wpłaty Zarządu na rachunku widniała zaległość w wysokości 377,00 zł. SKO uznało, że żalone postanowienie zawiera wystarczające dane mające wpływ na kształt wydanego postanowienia (kwota zaległości, kwota odsetek za zwłokę na dzień dokonania wpłaty) oraz wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Rozksięgowania wpłaty dokonano na należność główną w stosunku w jakim w dniu wpłaty pozostawała zaległość do odsetek. Wbrew twierdzeniom Zarządu Prezydent w swoim postanowieniu nie uznał, że dokonuje rozliczenia zgodnie z dyspozycją z przelewu lecz uwzględnił dyspozycję co do okresu na poczet którego dokonywana jest wpłata. Zaliczenie pokrywało się z dyspozycją z przelewu co do okresu 2013-2015. Postanowienie o zaliczeniu ma charakter formalny nieprzesądzający o istnieniu zaległości lecz informujący o sposobie zaliczenia wpłat. Brak podstaw do powołania instytucji przedawnienia skoro datą zaliczenia nie jest data wydania postanowienia w przedmiocie zaliczenia wpłaty. W złożonej na postanowienie SKO skardze Zarząd zarzucił naruszenie: – art. 62 § 4 o.p. – wydanie postanowienia o zaliczeniu dopiero po zakończeniu postępowania egzekucyjnego, a powinno zostać wydane po dokonaniu wpłaty; – art. 122 o.p., w zw. z art. 187 § 1, w zw. z art. 191 o.p. – niedokonanie zaliczenia zgodnie z dyspozycją na poczet należności głównej lecz na poczet odsetek, a dopiero pozostałe kwoty (różnica między wpłatami a kwotą pokrytych odsetek) na należność główną) wbrew przekonaniu organu, że zaliczenie jest zgodnie z dyspozycja wpłacającego; – art. 122, w związku z art. 187 § 1 w związku z art. 191 o.p. – zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, co do wpłat indywidualnych w okresie od 1 lipca 2013 r. do 31 stycznia 2015 r.; – art. 122, w związku z art. 187 § 1 w związku z art. 191 o.p. – błędne przyjęcie że po uiszczeniu opłat organ nie dokonał zaliczenia w pierwszej kolejności na zaległe odsetki, a to co pozostało dopiero na należność główną. W oparciu o zarzuty wniesiono o uchylenie w całości postanowień obu instancji, umorzenie postępowania i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania – w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi akcentowano wydanie postanowienia dopiero po zakończeniu postępowania egzekucyjnego, gdy winno być wydane po wniesieniu wpłaty - przed wszczęciem postepowania egzekucyjnego. Wpłaty nie były zaliczane zgodnie z dyspozycja wpłacającego. Odsetki uległy przedawnieniu - stały się zobowiązaniem naturalnym. Jeśli jak twierdzi organ zarachowano wpłatę na należność główną to bezpodstawne było prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Brak jest możliwości weryfikacji poprawności dokonanych przez organ zarachowań. Większość odsetek uległa przedawnieniu. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Skarżąca pismem z 3 marca 2022 r. wniósł replikę na odpowiedź na skargę i rozszerzyła zarzuty skargi o naruszenie: – art. 133 § 1 o.p. przez skierowanie zaskarżonego postanowienia do Skarżącej niebędącą stroną w sprawie, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności – art. 247 § 1 pkt 5 o.p.; – art. 2 ust. 3, w związku z art. 6m ust. 1 pkt 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że obowiązek złożenia deklaracji do Prezydenta ciąży na Skarżącej jako zarządcy nieruchomości wspólnej, gdy podmiotem zobowiązanym do złożenia deklaracji jest Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. W. C. "..." W oparciu o nowe zarzuty wniesiono o stwierdzenie nieważności postanowień obu instancji, umorzenie postępowania w całości i zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postepowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie tak jak we wnioskach skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019, poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., które to ograniczenie nie ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Niniejszą sprawę Sąd procedował w oparciu o przepis art. 119 pkt 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w składzie trzech sędziów stosownie do treści art. 120 p.p.s.a. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Dokonana 6 czerwca 2018 r. przez Zarządcę wpłata w wysokości 377,00 zł związana była ze złożoną w 2018 r. przez Zarząd deklaracją. Skoro zaś ze złożonej deklaracji wynikała kwota zobowiązania, której nie pokrywały dotyczące jej wpłaty, a termin płatności już minął ,to na koncie Zarządu istniała zaległość. W tym miejscu zauważyć należy, niekonsekwencję w postępowaniu Skarżącej - w kontekście zarzutów powołanych w piśmie procesowym z 3 marca 2022 r., albowiem nie powinna Ona składać deklaracji jako podmiot zobowiązany do uiszczenia wykazanej w niej kwoty zobowiązania, jeśli - jak twierdzi, obowiązek składania przez Nią deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadów komunalnych obciążał Wspólnotę Mieszkaniową. Wskazać przy tym należy, że podana przez Skarżącą w piśmie procesowym treść przepisu art. 2 ust. 3 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (tekst jedn., Dz. 2012, poz. 391 ze zm.) obowiązuje dopiero od 1 lutego 2015 r. jest więc nieadekwatna do okresu, którego dotyczy postanowienie i zawarte w nim zaległości. Aktualne - do okresu którego dotyczy postanowienie brzmienie wspomnianego przepisu to: "Jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkami wielolokalowymi, w których ustanowiono odrębną własność lokali, obowiązki właściciela nieruchomości obciążają osoby sprawujące zarząd nieruchomością wspólną, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 oraz z 2004 r. Nr 141, poz. 1492), lub właścicieli lokali, jeżeli zarząd nie został wybrany." Przepis ten wprost nakładał obowiązki - w tym w zakresie rozliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na osobę sprawującą zarząd, którą w rozpatrywanej sprawie jest Skarżącą. Sąd wskazuje ponadto, że kwestia kto jest podmiotem zobowiązanym do poniesienia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie mogła być analizowana przy wydawaniu postanowienia o zaliczeniu dokonanej 6 czerwca 2018 r. przez Zarząd wpłaty, ani też nie może podlegać ocenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Kwestie: podmiotu zobowiązanego do poniesienia opłat i jej wysokości należą do postępowania w przedmiocie wymiaru opłaty i mają stosowną podstawę, którą w niniejszej sprawie jest złożona przez Zarząd deklaracja. Postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej (tu opłaty) jest aktem formalnym, nieprzesądzającym o istnieniu zaległości lecz informującym o sposobie zaliczenia dokonanej wpłaty. Zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie Prezydenta w swej treści nie dokonują analizy zasadności złożenia deklaracji przez Zarząd jak i wykazanej w niej kwoty, albowiem brak jest ku temu podstaw prawnych z uwagi na charakter postanowienia w przedmiocie zaliczenia (art. 62 § 4 o.p.), o którym również poniżej. W rozpatrywanej sprawie wykazane deklaracją Zarządu zobowiązanie nie zostało pokryte stosownymi wpłatami, do daty upływu terminu jego płatności, tym samym powstała zaległość. Stosownie do treści art. 53 o.p. od niezapłaconego w terminie zobowiązania naliczane są odsetki do dnia zapłaty, przy czym zapłata musi odpowiadać kwocie zaległości i naliczonych na dzień wpłaty odsetek. Istotne jest również i to, że to po stronie zobowiązanego do zapłaty zaległości ciąży obowiązek naliczania odsetek zgodnie z art. 53 § 3 o.p.: "Na podatniku i innych podmiotach do tego zobowiązanych ciąży obowiązek uiszczenia odsetek za zwłokę bez wezwania organu podatkowego. W ich interesie leży jak najszybsze zapłacenie zaległości i obciążających ją odsetek, które są z mocy prawa naliczane za każdy dzień zwłoki." (L. Etel [w:] R. Dowgier, G. Liszewski, B. Pahl, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, K. Teszner, L. Etel, Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021, art. 55." W przypadku zatem dokonania wpłaty na poczet wskazanej przez zobowiązanego zaległości organ dokonujący jej rozliczenia (w niniejszej sprawie (Prezydent)) musi zweryfikować wysokość wpłaty z wysokością zaległości i naliczonych na dzień dokonania wpłaty odsetek od tej zaległości. Do przypadku dokonania wpłaty w wysokości mniejszej od kwoty zaległości i odsetek (łącznie) odnosi się wprost przepis art. 55 § 2 o.p.: "Jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę." Wskazana w tym przepisie zasadę proporcjonalnego rozliczenia wpłaty niepokrywającej całości zaległości i naliczonych od niej odsetek obowiązuje z mocy prawa i ani zobowiązany, ani organ nie mają możliwości jej modyfikowania, co podkreśla doktryna: "Zarówno zobowiązany do zapłacenia zaległości wraz z odsetkami, jak i organ podatkowy nie mogą zmieniać "proporcji" określonych w tym przepisie. W szczególności nie jest możliwe zaliczenie dokonanej przez podatnika wpłaty jedynie na poczet zaległości głównej albo też na poczet odsetek." (L. Etel [w:] R. Dowgier, G. Liszewski, B. Pahl, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, K. Teszner, L. Etel, Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2021, art. 55.) "Zaliczenie wpłaty na odsetki zamiast zaliczenia proporcjonalnego na poczet kwoty zaległości podatkowej narusza art. 55 § 2 o.p. i jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 o.p. (wyrok NSA z 14.10.1999 r., I SA/Kr 1676/98, LEX nr 350220). Z zestawienia zakresów regulacji przepisów art. 62 § 4 i art. 62 § 1 o.p. wynika, że w razie wpłaty na poczet zaległości podatkowej dyspozycja podatnika wiąże organ podatkowy z uwzględnieniem ograniczenia przewidzianego w art. 55 § 2 o.p. (wyrok WSA w Bydgoszczy z 26.02.2008 r., I SA/Bd 6/08, LEX nr 500991). Oznacza to, że zasady wskazanej w art. 55 § 2 o.p. nie mogą zmienić ani organ podatkowy, ani podatnik, płatnik, inkasent, następca prawny czy osoba trzecia odpowiedzialna za zaległość podatkową." (S. Babiarz [w:] B. Dauter, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, J. Rudowski, S. Babiarz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. XI, Warszawa 2019, art. 55.) W niniejszej sprawie Prezydent dokonał rozliczenia wpłaty Zarządu z 6 czerwca 2018 r., zgodnie z brzmieniem wskazanego wyżej przepisu art. 55 § 2 o.p. przyjmując przewidzianą w art. 62 § 4 o.p. formę postanowienia. Postanowienie to zawiera rozliczenie wpłaty - i o czym wspomniano już wcześniej, ma charakter deklaratoryjny, formalny i opiera się na danych znajdujących się w dyspozycji organu, a w niniejszej sprawie: zadeklarowanej przez Zarząd wysokości zobowiązania, dokonanych wpłatach poprzedzających tą, której dotyczy postanowienie (z dnia 06.06.2018 r.) i kwocie odsetek należnych: "... postanowienie wydane na podstawie art. 62 § 4 i § 5 O.p. ma charakter deklaratoryjny. To zaś oznacza, że dokonana wpłata podlega zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej z dniem jej dokonania, a wydane postanowienie jedynie odzwierciedla i potwierdza dokonanie czynności materialno-technicznej polegającej na rozliczeniu dokonanej przez podatnika wpłaty na poczet zaległości podatkowych, według zasad określonych w O.p. Wynika z tego, że zaliczenie następuje z mocy prawa. Tym samym treść postanowienia była jedynie pochodną danych wynikających z innych aktów podejmowanych w odrębnym trybie." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.01.2021 r., II FSK 2452/18, LEX nr 3129680.). Dokonanie zapłaty kwoty zobowiązania, ale po terminie jego płatności – a więc kwoty zaległości wymagało, by kwota zapłaty obejmowała również odsetki od tej zaległości obliczone na dzień dokonania tej zapłaty. Skoro jednak uiszczona przez Zarząd kwota nie obejmowała nic ponad należność główną to Prezydent słusznie - stosując przepisy o.p. dokonał proporcjonalnego rozliczenia uiszczonej przez Skarżącą kwoty na poczet zaległości oraz kwoty odsetek za zwłokę, w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty tej kwoty, pozostawała ona do kwoty odsetek za zwłokę. Zaliczenie zostało dokonane z uwzględnieniem dyspozycji Zarządu odnośnie nieruchomości i okresu, na poczet którego dokonano wpłaty. Sąd nie dostrzegł wad w dokonanym przez Prezydenta, a utrzymanym przez SKO rozliczeniu wpłaty Zarządu z 06 czerwca 2018 r. na poczet należności głównej i odsetek. Ponad to co zostało już wskazane powyżej Sąd uznaje, że uwzględnione zostały indywidualne wpłaty mieszkańców nieruchomości ul. W. C. "..." zgodnie ze znajdującym się w aktach raportem z zapłat wraz z poleceniem przeksięgowania ww. wpłat. Pomimo jednak uwzględnienia ww. indywidualnych wpłat, po stronie Skarżącej nadal istniała zaległość z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za sporny okres w wysokości 377,00 zł. W kontekście podniesionego przez Stronę zarzutu przedawnienia odsetek. przypomnieć należy, że kwota 377,00 zł, zapłacona przez Skarżącą 6 czerwca 2018 r., dotyczyła zaległości za okres od stycznia 2014 r. do listopada 2014 r. Uwzględniając zatem termin przedawnienia zobowiązań wskazany w art. 70 § 1 o.p., nie sposób stwierdzić aby w momencie dokonania zapłaty przez Stronę, zobowiązanie wraz z należnościami ubocznymi było przedawnione. Po raz kolejny należy przypomnieć że postanowienie w przedmiocie zaliczenia ma charakter formalny i potwierdza dokonanie czynności materialno-technicznej polegającej na rozliczeniu dokonanej przez zobowiązanego wpłaty na poczet zaległości na dzień tejże wpłat, a nie wydania postanowienia w przedmiocie zaliczenia. Kwestie związane z postępowaniem egzekucyjnym, w tym ewentualnych zarzut względem zasadności jego wszczęcia winne być podnoszone w tym właśnie postępowaniu egzekucyjnym w administracji i nie stanowią przedmiotu sprawy niniejszej - objętej kontrolą sądowoadministracyjną. Mając powyższe na uwadze podniesione przez Skarżącą zarzuty są nieuzasadnione, a zaskarżone postanowienie SKO utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta jako pozbawione wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a należało pozostawić w obrocie prawnym. Tym samym w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę Zarządu jako niepodlegającą uwzględnieniu