I SA/Wr 810/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] września 2011 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. z tytułu uzyskanego dochodu z kapitałów pieniężnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W skardze na opisaną w osnowie postanowienia decyzję, skarżąca A. W. wniosła o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone z naruszeniem prawa, wobec czego roszczenie wynikające z zaskarżonej decyzji jest nienależne. W konsekwencji podjęcie czynności egzekucyjnych skutkować będzie powstaniem szkody w majątku podatnika. Skarżąca dodała, że jej majątek osobisty stanowią środki trwałe o osobistym walorze, których licytacja i sprzedaż doprowadzi do ich bezpowrotnej utraty. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270 – dalej w skrócie: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Argumentacja wnioskodawcy powinna zatem wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku takowych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych wniosku lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia. Zaznaczenia również wymaga, iż na tle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego ukształtował się pogląd, że rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (por. post. NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04). Taka ocena prowadziłaby bowiem do merytorycznego rozpoznania skargi, co w przypadku wniosku złożonego w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., jest niedopuszczalne. Przechodząc zatem do oceny złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Skarżąca nie wykazała bowiem, że wykonanie zaskarżonej decyzji wywoła skutki określone w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a.. Zawarty we wniosku krótki wywód skarżącej, odwołujący się do zarzutów stawianych wobec skarżonej decyzji i ewentualnych skutków podjęcia czynności egzekucyjnych, nie może stanowić o wykazaniu istnienia konkretnych okoliczności uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej. Ponadto, skarżąca nie przedstawiła żadnej dokumentacji odnoszącej się do jej sytuacji majątkowej. Wskazać przy tym należy, że wprawdzie wykonanie decyzji nakładających zobowiązanie finansowe zawsze powoduje określone konsekwencje dla zobowiązanego, to jednak nie zawsze musi się ono wiązać z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Z tych też względów, to w interesie strony leży przedstawienie takiej argumentacji wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w niej okoliczności wskazywały na zajście przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Niezbędne jest również poparcie tych twierdzeń stosownymi dokumentami. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.