I SA/Wr 812/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Radom, sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant starszy asystent sędziego Anna Kruś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2015 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" Oddział we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę 743 (siedemset czterdzieści trzy) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K., z dnia [...] r. ([...]) określającą "A" wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r., w wysokości 9.852,00 zł, "A" (dalej określana "A" lub Strona) nabyła na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] 2002 r. (nr [...]) m.in. nieruchomość, oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...], o powierzchni 7.664 m2, położoną w miejscowości K., obejmując ją w trwały zarząd. Decyzją z dnia [...] r. ([...]) organ pierwszej instancji określił "A" wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r., w wysokości 9.852,00 zł. Decyzja ta, na skutek wniesionego odwołania, została uchylona decyzją Kolegium z dnia [...] r. ([...]), celem ponownego rozpatrzenia sprawy. Przyczyną takiego rozstrzygnięcia była konieczność wyjaśnienia, czy sporny grunt znajduje się w pasie drogowym. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wójt Gminy K. wydał oznaczoną na wstępie decyzję z dnia [...] r., którą ponownie określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r., w wysokości 9.852,00 zł. Za przedmiot opodatkowania organ pierwszej instancji przyjął: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 150 m2, grunty pozostałe o powierzchni 7.664 m2 oraz budynki pozostałe o powierzchni użytkowej 932,50 m2. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, że "A", będąc trwałym zarządcą. nieruchomości, jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Zdaniem organu w sprawie nie ma zastosowania przepis 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż wyłącza on od opodatkowania grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych, w rozumieniu przepisów o drogach publicznych, oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. W odwołaniu Strona podniosła zarzut naruszenia art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wyjaśniła, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w liniach rozgraniczających pasa drogowego autostrady "B", pełniąc obecnie funkcję Obwodu Drogowego, który ściśle jest związany z potrzebami zarządzania drogą i bieżącego utrzymania autostrady "B". A zatem grunt o powierzchni 7.664 m2 (działka nr [...]) nie podlega podatkowi od nieruchomości. Strona zwróciła uwagę, że zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.), wyposażenie techniczne drogi stanowi również infrastruktura techniczna w pasie drogowym, niezwiązana z drogą. Zgodnie zaś z § 3 pkt 3 tego rozporządzenia, przez linie rozgraniczające drogę rozumie się granice terenów przeznaczonych pod pas drogowy lub pasy drogowe ustalone w miejscowym planie zagospodarowania terenu, a w przypadku autostrady - w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady. Zatem w liniach rozgraniczających drogi, mogą znajdować się również urządzenia infrastruktury technicznej, nie związane z funkcją komunikacyjną drogi. Strona wskazała także, że w deklaracji na podatek od nieruchomości z dnia 14 stycznia 2013 r., wykazano do opodatkowania powierzchnię użytkową budynków 1055 m2, a rzeczywista powierzchnia wynosi 932,5 m2. Powstała zatem nadpłata podatku w wysokości 865,00 zł (7.448,00 zł - 6.583,00 zł). Powyższe nie zostało uwzględnione w kwestionowanej decyzji. Kwestia opodatkowania gruntów o powierzchni 150 m2 związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (BAR "C") nie budzi natomiast zastrzeżeń. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzje organu I instancji wywodziło, że zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Z treści tego przepisu wynika, że wyłączeniem od opodatkowania objęte są grunty pod pasem drogowym drogi publicznej oraz wszystkie budowle tam zlokalizowane, z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Zatem dla oceny, czy sporna nieruchomość objęta jest wyłączeniem określonym w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., koniecznym jest ustalenie, czy znajduje się ona w pasie drogowym. Ustawa podatkowa nie definiuje pojęć drogi i pasa drogowego. Pojęcia te zostały natomiast zdefiniowane w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r, poz. 260 ze zm., dalej określana u.d.p.). W art. 4 pkt 1 tej ustawy pas drogowy zdefiniowano jako wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Drogę zdefiniowano jako budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Z powyższych definicji wynika, że grunt można uznać za część pasa drogowego jedynie wówczas, gdy jest zlokalizowana na nim droga, zaś droga może być zlokalizowana wyłącznie w pasie drogowym. Pojęcie pasa drogowego dla celów podatkowych dotyczyć może zatem wyłącznie gruntu, na którym zlokalizowana jest droga wraz z urządzeniami z nią funkcjonalnie związanymi, bowiem z elementów, które na pas ten, stosownie do art. 4 pkt 1 u.d.p. się składają, opodatkowaniu podlegać może jedynie grunt. W ocenie kolegium Z informacji z rejestru gruntów wynika, że sporny grunt nie stanowi gruntów pasa drogowego. Grunt ten oznaczony jest bowiem symbolem ("Bi"), czyli jako inne tereny zabudowane - § 68 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r., Nr 38, poz. 454 ze zm.). Wskazać w tym miejscu należy, że z mocy art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Do danych podlegających ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków należą w szczególności, dane co do rodzaju użytków gruntowych. W ewidencji tej ujawniane są m.in. jako drogi ("dr"), grunty w granicach pasów drogowych dróg publicznych i dróg wewnętrznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. A zatem oznaczenie spornego gruntu w ewidencji gruntów wskazuje, że nie znajduje się on w pasie drogowym autostrady "B". Potwierdzają to także ustalenia oględzin. Wynika z nich że sporna działka nie znajduje się w pasie drogowym autostrady "B". Jest ona wykorzystywana, jako baza materiałowo-sprzętowa do obsługi ruchu i zarządzania drogą "B". Na gruncie tym nie jest natomiast zlokalizowana budowla drogi. Jakkolwiek, zatem sporny grunt przylega do autostrady, jest on też połączony z autostradą zjazdem, nie oznacza to jednak, że znajduje się on w pasie drogowym autostrady "B". Przeprowadzone postępowanie dowodowe jednoznacznie wykazało, że na gruncie tym nie znajduje się budowla drogi. Przedmiotowa nieruchomość służy zaś jedynie do magazynowania soli, siatek, narzędzi, znaków drogowych i innych elementów zabezpieczenia ruchu, a także solarek, pługów do odśnieżania, barierek ochronnych i innych elementów infrastruktury drogowej. W tej sytuacji brak jest podstaw do wyłączenia spornego gruntu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Tym samym zarzut naruszenia tego przepisu należy uznać za niezasadny. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego Skarżąca w rzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności naruszenie prawa materialnego poprzez naruszenie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w tym art. 2 ust. 3 pkt. 4. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że Działka nr [...] obręb K. jest integralną częścią Autostrady "B". Dowody i wyjaśnienia na tą okoliczność Skarżący składał na każdym etapie postępowania. Wojewoda [...] ustanowił dla tej nieruchomość trwały zarząd na rzecz "A". Działka ta została włączona do tej autostrady i stanowi integralną część pasa drogowego. Zdaniem skarżące z Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie,( Dz. U. z 1999 roku, nr 43, poz. 430, ze zm.) wyposażenie techniczne drogi stanowi również infrastruktura techniczna w pasie drogowym, niezwiązana z drogą i dalej zgodnie z § 3 ust. 3 tego rozporządzenia przez linie rozgraniczające drogę rozumie się granice terenów przeznaczonych pod pas drogowy lub pasy drogowe ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania teren, a przypadku autostrady w decyzji o ustaleniu lokalizacji autostrady. Zatem w liniach rozgraniczających drogi mogą znajdować się również urządzenia infrastruktury technicznej nie związane z funkcją komunikacyjną drogi. Zatem skoro przedmiotowa, działka nr [...] obręb K., jest częścią Autostrady "B", to nie na podstaw prawnych do naliczania za tą nieruchomość podatku od nieruchomości na podstawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosło o jej oddalenie , podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) upsa. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134 § 1 upsa, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji zgodnie z kompetencją ustanowioną w cytowanych przepisach stwierdził, iż badana decyzja narusza prawo w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sporu jest ustalenie czy sporna działka leży w pasie drogowym autostrady, i czy korzysta wobec tego ze zwolnienia od podatkowania. Organ opiera swoje ustalenia w tym zakresie na danych z ewidencji gruntów, z których wynika, że działka stanowi tereny zbudowane oraz z oględzin w trakcie których ustalono, że na działce tej nie jest usytuowana droga. Skarżąca kwestionując stanowisko organów podatkowych swoje uprawnienie wywodzi z treści przepisu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., Zgodnie z treścią art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają również grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle – z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Z analizowanego wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, uregulowanego w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., korzysta grunt pod pasem drogowym drogi publicznej oraz wszystkie budowle tam zlokalizowane, z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Nie są więc opodatkowane typowe budowle zlokalizowane w pasie drogowym, takie jak: droga jako budowla wraz z obiektami inżynierskimi oraz urządzeniami i instalacjami (mosty, tunele, przepusty), chodniki, ścieżki rowerowe, zatoki autobusowe i postojowe. Z wyłączenia z opodatkowania nie korzystają natomiast różnego rodzaju budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (innej niż eksploatacja autostrad płatnych), bez względu na to, czyją stanowią własność. Nie są objęte omawianym wyłączeniem z opodatkowania budynki zlokalizowane w pasie drogowym. Chodzi tu o budynki w rozumieniu u.p.o.l. (a więc posiadające fundamenty i trwały związek z gruntem). Przy czym - co należy podkreślić - każdy rodzaj budynku zlokalizowany w pasie drogowym jest, co do zasady, objęty podatkiem od nieruchomości. Tak więc podatek ten należy uiszczać zarówno od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (w tym również eksploatacją autostrad płatnych), jak i budynków pozostałych czy też mieszkalnych. Przepisy u.p.o.l. nie zawierają definicji pojęć "pas drogowy" ani "droga". Ze względu na to, że ustawa o drogach publicznych jest podstawowym aktem prawnym regulującym kwestie związane z drogami, za uzasadnione uznać należy przyjęcie, iż wymienione pojęcia użyte w powołanym przepisie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. zostały w takim znaczeniu, jakie nadaje im ustawa o drogach publicznych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrażał pogląd, że pojęcia wskazane w przepisie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. należy rozumieć według definicji legalnych, zawartych w ustawie o drogach publicznych (np. wyrok z 27 maja 2008r. sygn. akt II FSK 483/07). Ta zaś ustawa stanowi w pkt 1 art. 4, że pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą, a w pkt 2 tego artykułu - że droga jest to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczona do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Zatem droga musi być budowlą, zaś pas drogowy stanowi grunt na którym ta budowla jest zlokalizowana. Zgodzić się należy z twierdzeniem, że sam fakt istnienia na nieruchomości obiektów budowlanych nie wyklucza jej automatycznie z obszaru pasa drogowego. Słusznie Skarżąca wskazuje że nieruchomość może stanowić część pasa drogowego choć nie odbywa się na niej bezpośrednio ruch drogowy. Dla ustalenia czy nieruchomość znajduje się w pasie drogowym niezbędne jest ustalenie granic pasa drogowego. W niniejszej sprawie organy ustaleń takich nie poczyniły. Nie są w tym zakresie wystarczające ustalenia poczynione na podstawie ewidencji gruntów. Sam fakt, że nieruchomość nie została oznaczona jako dr. Nie wyklucza, że znajduje się ona – w całości lub częściowo- w granicach pasa drogowego. Jak bowiem wynika z art. 28 ust 1 ustawy o drogach publicznych "Istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie." Rozwiązania dotyczące ustalania granic pasa drogowego, jego ochrony, zajmowania pasa drogowego na cele niezwiązane z potrzebami zarządzania drogą lub ruchu zawarto w rozdziale 4 ustawy o drogach publicznych. W tym rozdziale znajdują się też wypowiedzi regulujące kwestie przeznaczenia środków pochodzących z opłat i kar pobranych na podstawie ustawy o drogach publicznych. W sprawach indywidualnych normowanych w rozdziale 4 u.d.p. podstawową kwestią formalno-prawną jest wyznaczenie przez zarządcę granic pasa drogowego. Wyjaśnienie przebiegu granic pasa drogowego powinno opierać się na opinii biegłego geodety. Biegłym z zakresu geodezji i kartografii może być osoba mająca uprawnienia zawodowe do wykonywania samodzielnych funkcji w dziedzinie geodezji i kartografii. O konieczności posłużenia się dowodem z dokumentu sporządzonego przez geodetę mającego uprawnienia zawodowe przekonywano w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 lutego 2006 r., VI SA/Wa 1665/2005 (niepubl.). Według Sądu dowód w sprawie dotyczącej zajęcia pasa drogowego nie będzie pełny, jeżeli w aktach sprawy nie zostanie przedstawiony urzędowy dokument geodezyjny określający z jednej strony linie graniczne pasa drogowego, z drugiej zaś kolizje - umieszczonych w pasie drogowym reklam - z tymi liniami, pozwalające stwierdzić przypadki zajęcia tego pasa drogowego. Należy przy tym pogodzić się z niemożnością przedstawienia wielu takich kolizji w ujęciu kartometrycznym z zachowaniem skali. W takich przypadkach można zgodzić się na ideograficzne przedstawienie tych kolizji, ale zawsze w związku z wydzielonymi liniami granicznymi pasa drogowego, gdyż tylko wtedy można stwierdzić jego zajęcie, naruszenie jego linii granicznych. Podobny pogląd zawiera wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2007 r., I OSK 877/2006, LexPolonica nr 2148156 (niepubl.). Ustalenia związane z zajęciem pasa drogowego dokonane na podstawie notatek służbowych nie odpowiadają określonym w art. 75 k.p.a. wymaganiom postępowania dowodowego. Takich ustaleń nie poczyniono także w trakcie oględzin. Organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że na spornej działce nie znajduje się budowla drogi. Natomiast z żadnych dowodów zebranych w sprawie nie wynika, aby ustalono szerokość pasa drogowego. Organy nie odniosły się też do twierdzeń strony powołującej się w tym zakresie na treść decyzji lokalizacyjnej. Przypomnieć w związku z tym trzeba, że zgodnie z treścią art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami) w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis wyraża zasadę prawdy obiektywnej, będącej bez wątpienia naczelną zasadą postępowania podatkowego. Trzeba zaś pamiętać, że zasady ogólne postępowania podatkowego są integralną częścią przepisów regulujących procedurę podatkową i są dla organu podatkowego wiążące na równi z innymi przepisami tej procedury, przy czym, jak podkreślono w orzecznictwie i literaturze przedmiotu, art. 122 Ordynacji podatkowej ( dawniej art. 7 K.p.a.) jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 czerwca 1982 roku, sygn. akt I SA 258/82, Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego 1982, nr 1, poz. 54; por. również J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Polskie postępowanie administracyjne, Warszawa 1993, str. 126). Wykładnia ta, dotycząca art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, bez wątpienia zachowuje swoją aktualność także w świetle regulacji zawartej w art. 122 Ordynacji podatkowej. Wskazać także należy, iż zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. "Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy." "Wyrażona w art. 122 o.p. zasada prawdy obiektywnej oznacza dla organu podatkowego obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów o postępowaniu dowodowym, spośród których zasadnicze znaczenie ma art. 187 § 1 o.p. nakładający na organ powinność zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organ podatkowy zobowiązany jest więc zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności istotnych z punktu widzenia obowiązującego stanu prawnego. Powyższe obowiązki nałożone zostały nie tylko na organ rozstrzygający w pierwszej instancji, ale również na podatkowy organ odwoławczy. (...)" (wyrok WSA w Warszawie z 16.11.2009 sygn. akt III SA/Wa 1049/09 LEX nr 558078) Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza, gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością decyzji (wyrok wsa w Krakowie z 10.12.2009 sygn. akt I SA/Kr 1203/09 LEX nr 549810). Brak ustaleń w zakresie podstawowej spornej okoliczności faktycznej czynie obecnie niemożliwym ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Reasumując, na skutek wskazanych na wstępie naruszeń przepisów o postępowaniu Sąd uznał, iż organy nie wyjaśniły w stopniu dostatecznym stanu faktycznego w zakresie wysokości przychodów roku podatkowego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a uzasadnia to uchylenie zaskarżonej decyzji. Reasumując, na skutek wskazanych na wstępie naruszeń przepisów o postępowaniu Sąd uznał, iż organy nie wyjaśniły w stopniu dostatecznym stanu faktycznego w zakresie położenia spornej działki w granicach pasa drogowego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a uzasadnia to uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien w pierwszej kolejności ustalić jak przebiegają granice pasa drogowego autostrady a następnie stwierdzić czy sporna działka znajduje się w tych granicach. Uwzględnienie skargi zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny do zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania (art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).