I SA/Wr 835/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca), Sędzia WSA Piotr Kieres, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Terlecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 października 2018 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Spółka A (dalej: Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. Następnie w piśmie procesowym z dnia 19 października 2018 r. (data wpływu do Sądu: 22 października 2018 r.) pełnomocnik Skarżącej oświadczył, że cofa skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie wiąże sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd ocenił, że czynność procesowa Skarżącej polegająca na cofnięciu skargi nie budzi wątpliwości wskazanego wyżej rodzaju i należy uznać ją za dopuszczalną i skuteczną. W świetle okoliczności sprawy (zwłaszcza wobec wydania w tej sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lipca 2018 r., sygn. akt II FSK 2069/16 uchylającego wyrok tutejszego Sądu z dnia 22 marca 2016 r., na mocy którego Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, i przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania), cofnięcie skargi nie może być uznane jako zmierzające do obejścia prawa, ani do utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. W konsekwencji postępowanie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu podlegało umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.