I SA/Wr 858/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.M. i T.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 7 maja 2012 r. Nr [...] w przedmiocie określenia za grudzień 2005 r. nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc postanawia odrzucić skargę T.M. W rozpoznawanej sprawie H.M. i T.M. wnieśli skargę na oznaczoną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Zaskarżone rozstrzygniecie wydane zostało na skutek rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2005 r. w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami rozliczenia tego podatku w ramach prowadzonej przez H.M. działalności gospodarczej A. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r. poz. 270) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z powołanego przepisu wynika, że sąd administracyjny wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot. Legitymacja do złożenia skargi do sądu administracyjnego stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. A zatem strona musi mieć w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem. Skarga może dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego. W sprawie niezbędne jest odniesienie się do przepisów prawa podatkowego określających zakres podmiotowy strony. I tak przepis art. 133 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. ) wskazuje, iż stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoby trzecie, o których mowa w art. 110-117a, które z uwagi na swój interes prawny żądają czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Stroną w postępowaniu podatkowym może być również osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej inna niż wymieniona w § 1, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego przed powstaniem obowiązku podatkowego ciążą na niej szczególne obowiązki lub zamierza skorzystać z uprawnień wynikających z tego prawa (§ 2 art. 133 Ordynacji podatkowej). Natomiast stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) na dzień złożenia skargi podatnikiem podatku od towarów i usług są między innymi osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Odnosząc przywołane unormowanie do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż podatnikiem podatku od towarów i usług był H. M., a nie T.M. , i to on jest adresatem zaskarżonej decyzji, co świadczy o istnieniu związku między sferą tylko jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem. Tym samym w sprawie nie wystąpił taki związek między sferą indywidualnych praw i obowiązków T.M. i decyzją stanowiącą przedmiot skargi. Świadczy to o braku interesu prawnego T.M. w zaskarżeniu wyżej oznaczonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej we W. i przesądza o niedopuszczalności wniesienia przez nią skargi na to rozstrzygnięcie. W świetle powyższych stwierdzeń, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wedle którego Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, oraz art. 58 § 3 tej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.