I SA/Wr 863/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Semiczek, Sędziowie sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska,, sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Katarzyna Gierczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 grudnia 2017 sprawy ze skargi E. M. i J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 r. oddala skargę w całości. E. M. i Jacek M. (dalej też jako: Podatnicy, Skarżący) złożyli informacje w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 r. w których wykazali do opodatkowania objęte współwłasnością: – budynki i/lub ich części o pow. 70,10 m2 do opodatkowania według stawki dla budynków pozostałych – lokale nr [...], nr [...], nr [...] w budynku przy ul. [...] w P. – grunty o pow. 48,57 m2 do opodatkowania według stawki dla gruntów pozostałych - w użytkowaniu wieczystym położone przy ul. [...] w P., Organ podatkowy – Burmistrz Miasta P. w oparciu o złożone przez Podatników informacje oraz niesprzeczne z nimi dane wynikające z posiadanych ewidencji decyzją z [...] stycznia 2017 r. nr [...] ustalił E. i J. M. podatek od nieruchomości, stosując stawki - jak dla gruntów i budynków pozostałych, wynikające z uchwały Rady Miejskiej w P. z [...] października 2016 r. nr VIII/58/2016 w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Województwa Dolnośląskiego, poz. 5124). Podatnicy złożyli od wspomnianej decyzji Burmistrza Miasta P. odwołanie z [...] lutego 2017 r. podnosząc, że w związku z przebudową lokali nr [...] (w oparciu o decyzję Starosty K, nr [...] z [...] sierpnia 2011 r.), zakończoną w 2013 r. powstały dwa apartamenty mieszkalne spełniające wymogi zamieszkania (lokale posiadają aneksy kuchenne i łazienki). W odwołaniu podniesiono, że budynek, w którym znajdują się przedmiotowe lokale od lat nie działa już jako hotel i funkcjonuje w nim wspólnota mieszkaniowa. W związku z wykorzystywaniem apartamentów wyłącznie na cele mieszkalne (dla Podatników oraz rodziny) wniesiono o zmianę decyzji (stawki) w sprawie wymiaru podatku w trybie autokontroli. Do odwołania dołączona została kopia decyzji Starosty K. nr [...] z [...] sierpnia 2011 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenie na budowę w przedmiocie przebudowy trzech lokali użytkowych nr [...], [...] i [...] w budynku hotelowym w celu wyodrębnienia dwóch apartamentów w miejscowości P. ul. [...], działka nr [...] obręb S., kopia rzutów pomieszczeń oraz kopia części dziennika budowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] marca 2017 r. nr [...] utrzymało decyzję Burmistrza Miasta P. w mocy. Organ II instancji wskazał, że o kwalifikacji budynku decydują zapisy w ewidencji gruntów i budynków, a w przypadku braku takich zapisów rodzaj budynku winien być określony na podstawie dokumentacji budowlanej, w szczególności w oparciu o pozwolenie na budowę, decyzję o dopuszczeniu budynku do użytkowania, warunki zagospodarowania. Ze zgromadzonej zaś w sprawie dokumentacji w postaci: – aktów notarialnych dokumentujących nabycie przez Podatników lokali o nr [...]-[...] przy ul. [...] w P., – wypisów z ksiąg wieczystych dotyczących lokali nr [...]-[...] przy ul. [...] w P., – wypisu z rejestru budynków dla budynku przy ul. [...] w P., w którym znajdują się lokale Podatników nr [...]-[...], – wypisu z rejestru lokali dot. lokali nr [...]-[...] przy ul. [...] w P., – wypisu z rejestru gruntów dla działki, na której posadowiony jest budynek z lokalami E. i J. M. nr [...]-[...], – wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego działki, na której posadowiony jest budynek z lokalami Podatników nr [...]-[...] – informacji o braku osób zameldowanych na pobyt stały bądź czasowy pod adresem P. ul. [...] w lokalach nr [...]-[...] – decyzji Starosty K. nr [...] nie wynika funkcja mieszkalna lokali nr [...]-[...] przy ul. [...] w P., co jest również zgodne z informacją Podatników w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 r. Organ II instancji zauważył, że Pani E. M. i Pan J. M. nie dokonywali żadnych zmian/korekt złożonych przez siebie informacji w sprawie podatku od nieruchomości. W decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wyjaśniło również, że w oparciu o art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2016, poz. 1629 ze zm.) organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości winien opierać się na danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków. Ewidencje te mają walor dokumentu urzędowego i korzystają z domniemania prawdziwości zawartych w nich danych. Organ II instancji powołał orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego jego zdaniem wynika, że organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń, co do przedmiotu opodatkowania oraz klasyfikowania gruntów i funkcji budynków – ustaleń odmiennie niż wynikają z ewidencji gruntów i budynków. Wskazano, że to po stronie właściciela nieruchomości i organu ewidencyjnego istnieje uprawnienie do dokonywania stosownych zmian w ewidencjach. W rezultacie organ II instancji uznał, iż wymiar podatku od nieruchomości za 2017 r. dokonany Pani E. M. i Panu J. M. przez Burmistrza Miasta P. jest prawidłowy. Od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Podatnicy wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu odwoławczego Skarżący zarzucili podjęcie rozstrzygnięcia w oparciu o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny, co doprowadziło do błędnych wniosków. Lokale nr [...]-[...] znajdują się w budynku, którego właściciel - Spółka z o.o. A w latach 2004-2011 sprzedawała poszczególne lokale (Podatnicy nabyli przedmiotowe trzy lokale w 2007 r.), a [...] listopada 2010 r. zlikwidowała działalność hotelową. Zaznaczono, że przed przystąpieniem do sprzedaży lokali Spółka podzieliła posiadaną nieruchomość na dwie odrębne nieruchomości budynkowe: pierwszą z lokalami do sprzedaży i drugą z salami restauracyjnymi. Obecnie wszystkie lokale w budynku przy ul. [...] w P. są własnością osób fizycznych tworzących wspólnotę mieszkaniową, a część z nich została ujawniona w księgach wieczystych jako lokale mieszkalne (do skargi dołączono wydruk w którym część lokali – nie Skarżących – ma charakter mieszkalny). Pani E. M. i Pan J. M. po uzyskaniu stosownej decyzji Starosty K. nr [...] z [...].08.2011 r. i zgody wspólnoty mieszkaniowej dokonali przebudowy lokali (zakończonej we wrześniu 2013 r.) na dwa lokale mieszkalne z aneksami kuchennymi i łazienkami – co spełnia warunki dla zamieszkania. Podniesiono również okoliczność, że staraniem wspólnoty mieszkaniowej dokonano: budowy nowej linii kablowej do budynku, w którym znajdują się lokale Skarżących, przebudowy wewnętrznej instalacji elektrycznej oraz założono ponad 50 liczników dla poszczególnych lokali. Skarżący wskazali również na niewłaściwe naliczenie opłaty od gruntów. Nowe naliczenie opłaty z tego tytułu ma mieć uzasadnienie w treści art. 73 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, bowiem w opinii wnoszących skargę nastąpiła trwała zmiana sposobu korzystania z nieruchomości, powodująca zmianę celu, na który nieruchomość została wybudowana i użytkowana. Lokale nr [...]-[...] zostały nabyte jako lokale użytkowe (wczasowo-hotelowe) jednakże Podatnicy stwierdzili, że nigdy nie mieli zamiaru (i nie prowadzili) usług hotelowych lub innych, a lokale traktują jako lokale do zamieszkania (dla siebie i rodziny). Pani E. M. i Pan J. M. wskazali również, że nie znali wpisów w rejestrze lokali i nie zgadzają się z ich treścią, która nie została z nimi uzgodniona. Odnosząc się do kwestii braku meldunku w lokalach nr [...]-[...] Skarżący podkreślili, ze nie są to jedyne lokale które posiadają, a zameldowali się we Wrocławiu m.in. ze względów podatkowych. Obecnie Podatnicy – emeryci użytkują lokale mieszkalne w budynku przy ul. [...] w P., korzystają z miejscowych zabiegów uzdrowiskowych i porad lekarskich (na nadciśnienie tętnicze, chorobę zwyrodnieniową stawów, powikłania z uwagi na wysoki poziom cukru). W skardze wniesiono o zmianę wymiaru podatku i opłaty za grunt. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało argumentację z zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017, poz. 2188 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017, poz. 1370) – dalej: jako p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. W zakresie tak określonej kognicji skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie sporna jest stawka podatku zastosowana przez Burmistrza Miasta P. do naliczenia Pani E. M. i Panu J. M. podatku od nieruchomości od budynków i gruntów za 2017 r. W decyzji z [...] stycznia 2017 r. nr [...] organ podatkowy zastosował stawkę podatku od nieruchomości: – do gruntów zgodnie z § 1 pkt 1 lit c) uchwały Rady Miejskiej w P. z [...] października 2016 r. nr VIII/58/2016 w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości jako pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego w wysokości 0,47 zł. od 1 m2 powierzchni, – do budynków i ich części zgodnie z § 1 pkt 2 lit. e) uchwały Rady Miejskiej w P. z [...] października 2016 r. nr VIII/58/2016 w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości jako pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego w wysokości 3,81 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Skarżący w toku postępowania przed organami I i II instancji utrzymywali natomiast, że w związku z dokonaną przebudową lokali nr [...]-[...] (w oparciu o decyzję Starosty K. nr [...] z [...] sierpnia 2011 r. i zgodę wspólny mieszkaniowej) zakończoną w 2013 r. powstały dwa apartamenty mieszkalne spełniające wymogi zamieszkania (lokale posiadają aneksy kuchenne i łazienki) – a więc zastosowanie winna mieć stawka z § 1 pkt 2 lit. a) uchwały Rady Miejskiej w P. z [...] października 2016 r. nr VIII/58/2016 w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości do budynków mieszkalnych lub ich części w wysokości 0,75 zł. od 1 m2 powierzchni. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. dodatkowo podniesiono nieprawidłowe naliczenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu i konieczność jej zmiany w oparciu o art. 73 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 19997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 2147) wobec trwałej zmiany sposobu korzystania z nieruchomości, powodującej zmianę celu, na który nieruchomość została wybudowana i użytkowana. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny nie może wyjść poza granice sprawy – rozumianej jako przedmiot objęty zaskarżoną decyzją. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] marca 2017 r. nr [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta P. z [...] stycznia 2017 r. nr [...] to rozstrzygnięcia, których przedmiotem jest wymiar podatku od nieruchomości za 2017 r. ustalony w oparciu o przepisy ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.) – dalej jako u.p.o.l. i ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) – w dalszej części jako o.p.. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. podatnikami, zobowiązanymi do zapłaty podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będącymi użytkownikami wieczystymi gruntu. Powołany w skardze art. 73 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 2147) – u.g.n. dotyczy natomiast zmiany wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Stosownie do art. 71 ust. 1 u.g.n. za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne. Użytkownik wieczysty z tytułu prawa użytkowania wieczystego gruntu obowiązany jest wnosić dwie niezależne należności: podatek od nieruchomości i opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego. Grunty znajdujące się w użytkowaniu wieczystym Skarżących stanowią własność Skarbu Państwa. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] marca 2017 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta P. z [...] stycznia 2017 r. nie dotyczyły opłat z tytułu użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa (właściwym organem w sprawie opłaty rocznej jest stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 5 u.g.n. starosta), a więc zarówno zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie jako niedotyczące przedmiotu sprawy, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie mógł podjąć kontroli legalności opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntu skoro kwestia ta nie znajduje się w granicach sprawy naliczenia podatku od nieruchomości (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W przedmiocie oceny legalności ustalenia Skarżącym wymiaru podatku od nieruchomości za 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa skutkującego koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrz Miasta P. z [...] stycznia 2017 r. nr [...]. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi dla gruntu powierzchnia, a dla budynków i ich części powierzchnia użytkowa. Wskazane w decyzji Burmistrza Miasta P. i przyjęte do opodatkowania wartości powierzchni nie są sporne i wynikają ze złożonych przez Podatników informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 r. (nie modyfikowane przez Skarżących). Wysokość stawek podatku od nieruchomości określa stosownie do treści art. 5 u.p.o.l. uchwała rady gminy – w rozpatrywanej sprawie uchwała Rady Miejskiej w P. z 27 października 2016 r. nr VIII/58/2016 w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości – dalej jako uchwała r.m.. Stawki określone wymienioną uchwałą nie przekraczają wartości ustalanych w oparciu o art. 20 ust. 2 u.p.o.l. W zakresie przyjętej przez organ podatkowy stawki podatku od nieruchomości dla gruntów w wysokości 0,47 zł. od 1 m2 powierzchni - § 1 pkt 1 lit. c) uchwały r.m. podnieść należy, że jest to najniższa stawka przewidziana uchwałą dla gruntów – pozostałe to 0,89 zł. od 1 m2 powierzchni (§ 1 pkt 1 lit. a) uchwały r.m.), 2,98 zł. od 1 m2 powierzchni (§ 1 pkt 1 lit. d) uchwały r.m.), 4,54 zł. od 1 m2 powierzchni (§ 1 pkt 1 lit. b) uchwały r.m.). Argumentacja zawarta w skardze, a oparta na przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 73 ust. 2 u.g.n.) nie mogła odnieść skutku z przyczyn wyjaśnionych powyżej, a z akt sprawy wynika, że zastosowana stawka zgodna jest ze zgromadzonym materiałem dowodowym (np.: rejestr gruntu), w tym ze złożonymi przez Skarżących [...] marca 2011 r i [...] stycznia 2012 r. informacjami w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 r., które nie były modyfikowane. W tym miejscu wskazać należy, że w przypadku zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania, a w szczególności zmiany sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatnicy – osoby fizyczne maja obowiązek złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia zdarzenia (art. 6 ust. 6, w związku z ust. 3 u.p.o.l). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie dopatrzył się w tym zakresie błędów organów I jak i II instancji. Odnosząc się do zastosowanej względem lokali nr [...]-[...] przy ul. [...] w P., przebudowanych w oparciu o decyzję Starosty K. z [...] sierpnia 2011 r. nr [...] (zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę) stawki podatku od nieruchomości w wysokości 3,81 zł. od 1 m2 powierzchni użytkowej - § 1 pkt 2 lit. e) uchwały r.m. skład orzekający również nie dopatrzył się wad w postępowaniu organów. Z akt sprawy wynika - jak i Skarżący tego nie kwestionują brak podstaw do zastosowania stawek: z § 1 pkt 2 lit. b) uchwały r.m. – dla budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, stawka wyższa od zastosowanej; z § 1 pkt 2 lit c) uchwały r.m. – dla budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, stawka wyższa od zastosowanej; z § 1 pkt 2 lit. d) uchwały r.m. – z tytułu budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń, stawka wyższa od zastosowanej. Brak jest również podstaw do zastosowania zwolnienia przewidzianego uchwałą r.m. lub innych przepisów. Żądanie Skarżących o zastosowanie stawki z § 1 pkt 2 lit. a) uchwały r.m. w wysokości 0,75 zł. od 1 m2 powierzchni użytkowej budynków lub ich części właściwej budynkom mieszkalnym lub ich części nie znajduje uzasadnienia z uwagi na charakter części budynku przy ul. [...] w P. będących współwłasnością Skarżących. Skarżący podnoszą, że w wyniku przebudowy lokali użytkowych nr [...]-[...] zmienił się ich charakter bowiem powstały dwa apartamenty. Tymczasem to twierdzenie Skarżących nie znajduje oparcia w aktach sprawy – żaden ze zgromadzonych w sprawie dokumentów tezy o mieszkaniowym charakterze powstałych po przebudowie apartamentów nie potwierdza. Przedstawione przez Podatników dokumenty: – decyzja Starosty K. z [...] sierpnia 2011 r. nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę wraz z dziennikiem budowy i rzutem pomieszczeń - to akt administracyjny i dokumenty z zakresu Prawa budowlanego umożliwiające rozpoczęcie przebudowy lokali nr [...]-[...] przy ul. [...] w P. i dokumentujące przebieg procesu budowlanego, – wydruk wyciągu z ksiąg wieczystych dla ulicy [...] w P. potwierdza istnienie pod tym adresem lokali o przeznaczeniu mieszkalnym, ale również w przeważającej większości o przeznaczeniu niemieszkalnym (w tym lokale Skarżących) jak i znajdujące się w aktach: – informacje Podatników w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 r., – wypisy aktów notarialnych dokumentujących nabycie przez Podatników lokali o nr [...]-[...] przy ul. [...] w P., – wypisy z ksiąg wieczystych dotyczących lokali nr [...]-[...] przy ul. [...] w P., – wypis z rejestru budynków dla budynku przy ul. [...] w P., w którym znajdują się lokale Podatników nr [...]-[...], – wypis z rejestru lokali dot. lokali nr [...]-[...] przy ul. [...] w P., – wypis z rejestru gruntów dla działki, na której posadowiony jest budynek z lokalami E. i J. M. nr [...]-[...], – wypis z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego działki, na której posadowiony jest budynek z lokalami Podatników nr [...]-[...] – informacja o braku osób zameldowanych na pobyt stały bądź czasowy pod adresem P. ul. [...] w lokalach nr [...]-[...] nie potwierdzają mieszkalnej funkcji lokali Skarżących, a wręcz stanowią dowody przeciwne. Zasadnym również było powołanie się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1629). Wskazany przepis wiąże organ właściwy dla wymiaru podatku od nieruchomości w zakresie przedmiotu opodatkowania tym podatkiem – gruntów oraz budynków lub ich części odsyłając do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe przy wymiarze podatku nie mogą podważać informacji zawartych we wskazanych ewidencjach – są to w oparciu o art. 194 § 1 o.p. dokumenty urzędowe korzystające z domniemania prawdziwości zawartych w nich danych. Z drugiej strony obowiązek zgodności zapisów owych ewidencji ze stanem rzeczywistym ma być realizowany: – przez wykonanie ciążącego na właścicielach (Skarżących) nieruchomości obowiązku zgłoszenia właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian (obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z aktów normatywnych, prawomocnych orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych, aktów notarialnych, materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej) – zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne – przez wykonanie ciążącego na podatnikach podatku od nieruchomości – a więc i Skarżących – obowiązku złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzonej na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania – w szczególności zmianie sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części – stosownie do art. 6 ust. 6, w związku z ust. 3 u.p.o.l. Wobec braku od Skarżących jakiegokolwiek zgłoszenia zmiany statusu wykazanych w informacjach w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 r do opodatkowania. gruntów i budynków z jednej strony, a wiążących organy podatkowe danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków zasadnym było zastosowanie przy wymiarze podatku od nieruchomości stawek: dla gruntów - od gruntów pozostałych w wysokości 0,47 m2 powierzchni zgodnie z § 1 pkt 1 lit. c) uchwały r.m. i dla przebudowanych lokali nr 209-211 - od budynków lub ich części pozostałych zgodnie z § 1 pkt 2 lit. d) uchwały r.m.. Stanowisko o wiążącej organ podatkowy właściwy w sprawie podatku od nieruchomości klasyfikacji ewidencji gruntów i budynków podzielane jest również w orzecznictwie sądów administracyjnych, przykładowo w wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z 12 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1438/17 stwierdzono, że: "Informacje ujęte w operacie ewidencyjnym nieruchomości, dotyczące np. powierzchni czy też przeznaczenia gruntu i budynku, wprowadzone do tego rejestru przez właściwego starostę w ramach postępowania prowadzonego na podstawie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego, wywierają skutki materialnoprawne, mające również wpływ na zawartość danych ewidencji podatkowej nieruchomości (art. 7a ust. 2 u.p.o.l.). Stąd też nie można aprobować tezy, że dane z ewidencji gruntów i budynków mogą być dla potrzeb wymiaru podatku od nieruchomości korygowane w odrębnym postępowaniu przez organ podatkowy, za pomocą każdego dopuszczonego prawem dowodu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II FSK 1581/12). Dopiero zmiana zapisów w ewidencji gruntów i budynków (dokonana przez uprawnione do tego organy geodezyjne) będzie mogła stanowić podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania wymiarowego. Podobny pogląd wyrażono w wyroku NSA z 7 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1471/10, w którym sąd stwierdził, że jakkolwiek w myśl art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej można przeprowadzić przeciwdowód przeciwko dokumentom wymienionym art. 194 § 1 i 2, to jednak "skorzystanie z tej możliwości wymagałoby (...) zaktualizowania albo sprostowania odpowiedniego wpisu, tak aby zachować niezbędne dla celów operatywnego stosowania prawa minimum ładu w dokumentacji urzędowej". Sąd wyrażony wyżej pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego podziela. Dodatkowo zauważyć należy, że dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków są jawne i dostępne zgodnie z art. 24 ust. 1 i 2 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1629). Mając powyższe na uwadze stosownie do art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.