I SA/Wr 89/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2017 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Pismem z 15 grudnia 2017 r., za pośrednictwem skarżonego organu, L. S. (dalej również jako strona, strona skarżąca) wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: organ odwoławczy, organ drugiej instancji) z [...] sierpnia 2017 r., nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2017 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminowi do wniesienia skargi. Wskazał organ odwoławczy, iż zaskarżona decyzja doręczona została skarżącemu w dniu 9 listopada 2017 r., a zatem termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 11 grudnia 2017 r. Tymczasem skarga została sporządzona i nadana w placówce pocztowej w dniu 15 grudnia 2017 r. Następnie w piśmie procesowym z dnia 12 lutego 2018 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu wyjaśniając, iż nie będąc prawnikiem ciężko jest dotrzymać kroku sztabowi administracji. W dniu 5 czerwca 2018 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia wniosku poprzez uprawdopodobnienia braku winy w przekroczeniu terminu do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego oraz wskazania kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 18 czerwca 2018 r. Pismem z 4 czerwca 2018 r, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożył również ustanowiony w sprawie profesjonalny pełnomocnik, który wskazał iż w wypadku ustanowienia pełnomocnika z urzędu dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi jest dzień w którym pełnomocnik ten miał możliwość wniesienia skargi po zapoznaniu się z aktami sprawy, nie później jednak niż dzień upływu trzydziestu dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu do występowania w sprawie. Skoro zatem pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy w dniu 29 maja 2018 r., to złożenie wniosku w dniu 4 czerwca 2018 r. oznacza zachowanie siedmiodniowego terminu o którym mowa w treści art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a.. W ocenie pełnomocnika strony ustanowienie pełnomocnika po upływie ustawowego terminu do wniesienia skargi należy uznać za brak winy w uchybieniu terminu do jej złożenia. Następnie wyjaśnił pełnomocnik, iż zawarte w zaskarżonej decyzji pouczenie skarżącego o terminie i trybie jej zaskarżenia było dla strony niejasne, w szczególności co do skutków wniesienia skargi po terminie. Podkreślono, iż nadmiernie rygorystyczne stanowisko w kwestii przywrócenia terminu do dokonania uchybionej czynności, sprzeczne z prokonstytucyjną wykładnią przepisów procesowych, pozbawiałoby stronę prawa rozstrzygnięcia jej sprawy przez sąd i naruszałoby prawo do skutecznej ochrony sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Na wstępie należy wskazać, iż pomimo braku odpowiedzi strony skarżącej na wezwanie z dnia 5 czerwca 2018 r. Sąd uznał za właściwe rozpoznanie merytoryczne wniosku skarżącego o przywrócenie terminu, z uwagi na pismo pełnomocnika z 4 czerwca 2018 r., którego treść można odnieść do kwestii o wyjaśnienie których Sąd wzywał. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2017, poz. 1369 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, o czym stanowi art. 85 p.p.s.a. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi spełnia wymogi określone w powyższych przepisach. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Uprawdopodobnienie braku winy oznacza zaś wykazanie takich okoliczności, które mimo spełnienia obowiązku zachowania należytej staranności, uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności, gdyż były nie do przewidzenia lub nie do przezwyciężenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 lutego 2005 r., sygn. FZ 713/04). Instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2007 r., sygn. II OSK 479/07). Okoliczności, na które skarżący powołuje się we wniosku o przywrócenie terminu, tj. niezrozumienie pouczenia zamieszczonego w zaskarżonej decyzji, nie mogą zostać uznane za skuteczne. W ocenie Sądu sformułowane w decyzji pouczenie jest zrozumiałe i nie budzi wątpliwości, że skargę, można wnieść do Sądu jedynie za pośrednictwem organu, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., w terminie 30 dni od dnia doręczenia tej decyzji. Co więcej zawarte w nim sformułowania należy uznać za adekwatne również dla języka potocznego i nawet osoba, która nie posiada fachowej wiedzy prawniczej powinna rozumieć jego treść. Niezależnie od powyższego stanowiska, wskazać należy dodatkowo, że niezrozumienie treści pouczenia nie może usprawiedliwiać uchybienia terminu do wniesienia skargi. Jeżeli omawiane pouczenie w istocie było dla skarżącego niezrozumiałe, to dbałość o swoje sprawy w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymagała, aby zwrócić się o pomoc do profesjonalnego pełnomocnika niezwłocznie po otrzymaniu zaskarżonej decyzji, aby zapobiec skutkom uchybienia terminu do dokonania ważnej dla skarżącego czynności procesowej jaką było wniesienie skargi na sporną decyzję organu odwoławczego. Na marginesie jedynie wskazać należy, iż chybione są argumenty podnoszone przez pełnomocnika a odnoszące się do braku winy skarżącego w uchybieniu terminu z uwagi na ustanowienie pełnomocnika dopiero po upływie ustawowego terminu do wniesienia skargi. Wywody pełnomocnika w tym zakresie, jak i przywołane na ich poparcie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, odnosi się bowiem do środka zaskarżenia jakim jest skarga kasacyjna od wyroku wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny, co do której istnieje ustawowy wymóg sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika, o czym stanowi art. 175 p.p.s.a. W świetle powyższego wskazane we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi okoliczności nie uprawdopodabniają, że do jego uchybienia doszło z przyczyn od skarżącego niezależnych w rozumieniu art. 87 § 2 p.p.s.a. Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.