I SA/Wr 891/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego T. P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od IX 2004 r. do XI 2007 r. postanawia: odmówić zasądzenia kosztów za udzieloną pomoc prawną z urzędu. Postanowieniem z dnia 18 października 2010 r., przyznano skarżącemu, T. B., prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na jej pełnomocnika został wyznaczony r. pr. T. P., który reprezentował skarżącego przed tutejszym Sądem, a koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w tym zakresie zostały zasądzone w wyroku z dnia 26 stycznia 2011 r. Pismem z dnia 20 kwietnia 2011 r. pełnomocnik przedłożył w załączeniu kopię opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, z adnotacją potwierdzającą jej odbiór przez skarżącego i wniósł o przyznanie wynagrodzenia za jej sporządzenie. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – p.p.s.a.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), wniosek przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Zauważyć należy, że pominięcie takiego oświadczenia nie stanowi braku formalnego, który jest usuwalny w oparciu o art. 49 p.p.s.a. Jego skutek bowiem ma charakter materialnoprawny – jest nią utrata prawa o wynagrodzenia (zob. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05, LEX 242945). R. pr. T. P., wnosząc o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, nie złożył oświadczenia wymaganego przepisem § 16 powołanego rozporządzenia. Tym samym jego wniosek należało uznać za nieuzasadniony. Wobec powyższego, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.