I SA/Wr 895/08

Dnia 9 grudnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie Sędzia WSA Marek Olejnik, Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Słomian, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi A spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu na rachunek bankowy różnicy podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. w terminie 60 dni od dnia złożenia deklaracji podatkowej postanawia: I. umorzyć postępowanie, II. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. G. kwotę 455 (czterysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...].06.2006 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. G. z dnia [...].04.2006 r. o nr [...] odmawiającą skarżącej spółce zwrotu na rachunek bankowy kwoty podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2005 roku w terminie 60 dni. W ocenie organów, spółka nie mogła otrzymać zwrotu podatku w terminie 60 dni, zgodnie z art. 87 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – zwanej dalej: "uptu", ponieważ będąc podatnikiem unijnym od dnia [...], dokonującym czynności opodatkowanych od miesiąca września 2004 r., nie wpłaciła do urzędu skarbowego kaucji gwarancyjnej w wysokości [...] i nie rozliczała się w terminie z podatków stanowiących dochód budżetu państwa. W związku z tym w ocenie organów, miał do niej zastosowanie termin zwrotu wynikający z art. 97 ust. 5 uptu, tj. wydłużony do 180 dni. W skardze na powołaną decyzję, skarżąca spółka wnosząc o uchylenie decyzji organów I i II instancji, zarzuciła niezgodność m.in. art. 97 ust. 5 uptu z VI Dyrektywą z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej (77/388/EWG), poprzez dyskryminację podatników rozpoczynających działalność gospodarczą w zakresie terminu do otrzymania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w terminie 180 dni w sytuacji, gdy inni podatnicy mają prawo do zwrotu w terminie 60 dni. Postanowieniem z dnia 28.12.2006 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu niniejsze postępowanie zawiesił, uznając, że rozstrzygnięcie w sprawie uzależnione jest od odpowiedzi Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości na pytanie prejudycjalne złożone w innym postępowaniu sądowym, w zakresie zgodności art. 97 ust. 5 uptu z przepisami VI Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. (77/388/EWG) w odniesieniu do wydłużenia zwrotu różnicy w podatku VAT do 180 dni. Wobec wydania w dniu 10.07.2008 r. przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości wyroku w przedmiocie pytania prejudycjalnego (C-25/07), zawieszone postępowanie podjęto w dniu 18.08.2008 r. Pismem wniesionym w dniu [...].11.2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej poinformował, iż na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej: "upsa", uwzględnił skargę w całości przez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. G. i umorzenie postępowania w sprawie (decyzja z dnia [...].11.2008 r. nr [...]). W jej uzasadnieniu, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, mając na względzie wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10.07.2008 r., orzekającym o niezgodności przepisu art. 97 ust. 5 uptu z przepisami VI Dyrektywy z dnia 17 maja 1977 r., że podatnikom zarejestrowanym jako podatnicy VAT UE rozpoczynającym wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz podatnikom, którzy rozpoczęli wykonywanie takich czynności w okresie krótszym niż 12 miesięcy, zwrotu różnicy podatku należy dokonywać na ogólnych zasadach określonych w art. 87 uptu, a więc w terminie 60 dni, bez konieczności złożenia przez podatnika kaucji. Na skutek wydanej decyzji w trybie autokontroli, skarżąca spółka pismem z dnia [...].11.2008 r., akceptując treść zapadłego rozstrzygnięcia, wyraziła wolę cofnięcia skargi i wniosła o umorzenie postępowania oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 upsa, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę (pkt 1); w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania (pkt 2); gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe (pkt 3). Stosownie zaś do przepisu art. 54 § 3 upsa organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. decyzją z dnia [...].11.2008 r., wydaną w trybie art. 54 § 3 upsa, w całości uwzględnił skargę Spółki z o.o. A. Wskazane rozstrzygnięcie Spółka zaaprobowała, wnosząc o umorzenie postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Tak więc, skoro w wyniku decyzji wydanej w trybie art. 54 § 3 upsa, przestał istnieć przedmiot zaskarżenia, postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe, co uzasadniało jego umorzenie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 upsa. Ze względu na to, iż oświadczenie o cofnięciu skargi złożone zostało już po wydaniu nowej decyzji (uwzględniającej skargę), umorzenie postępowania miało podstawę we wskazanym przepisie art. 161 § 1 pkt 3 upsa, nie zaś § 1 pkt 1 tego artykułu (art. 161). W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O kosztach postępowania (pkt II sentencji) orzeczono na podstawie art. 201 § 1 upsa.