I SA/Wr 906/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. W piśmie procesowym z dnia 24.05.2011 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, skarżący M. P., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu możliwości wyrządzenia przez jej wykonanie nieodwracalnej szkody. Skarżący uzasadniając przedmiotowy wniosek wskazał, że wraz z małżonką, decyzjami organów podatkowych obejmujących lata 2004 – 2007 zostali zobowiązani do zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie przekraczającej 2.000.000 zł (bez odsetek za zwłokę). Dalej argumentował, że uzyskuje dochody z gospodarstwa rolnego, z którego przychody mają charakter sezonowy i w momencie składania skarg na powyższe decyzje, pieniądze posiadane przez skarżącego zostały zamrożone w uprawie bez mała 1000 ha gruntu. Skarżący zwrócił przy tym uwagę na okoliczność zabezpieczenia roszczeń Skarbu Państwa przez ustanowienie hipoteki na działkach gruntu posiadanych przez stronę i uprawianych w aktualnym czasie. Według skarżącego, sprzedaż części gruntu wchodząca w skład gospodarstwa rolnego, uniemożliwiłaby zebranie plonów, a tym samym odzyskanie środków zainwestowanych w uprawę gruntów, w sposób niedający się odwrócić. Do ww. pisma procesowego skarżący załączył dokumenty ubezpieczenia upraw w latach 2003 – 2004. W odpowiedzi na ww. pismo procesowe, Dyrektor Izby Skarbowej we W., ustosunkowując się do zawartego w nim wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdził, iż podobny wniosek został zawarty w skardze, przy czym Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego we W. w dniu 02.03.2011 r. skierował do Sądu Rejonowego w O. wnioski o wpis hipoteki przymusowej w księgach wieczystych prowadzonych dla nieruchomości stanowiących przedmiot małżeńskiej wspólności ustawowej skarżącego i jego małżonki, w celu zabezpieczenia zobowiązań podatkowych skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2004 – 2007. Jak wskazał Dyrektor Izby Skarbowej we W., na dzień 17.05.2011 r. Sąd Rejonowy w O. Wydział [...] Ksiąg Wieczystych nie dokonał jeszcze wpisów przedmiotowych hipotek. Ponadto organ stwierdził, iż z odwołania strony od decyzji organu I instancji wynika, że małżonkowie P. w 2010 r. zakończyli wyprzedaż swoich nieruchomości i zamierzają wyjechać na stałe za granicę, co stoi w sprzeczności z podanym w uzasadnieniu przedmiotowego wniosku argumentem o prowadzeniu 1000 hektarowego gospodarstwa rolnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienia NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Argumentacja strony winna również znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że wnioskodawca nie wykazał, by istniały przesłanki uzasadniające udzielenie mu ochrony tymczasowej. Nie jest bowiem Sądowi znany pełen obraz sytuacji majątkowej wnioskodawcy, który pozwoliłby na ocenę, czy wykonanie decyzji spowoduje nieodwracalne skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskodawca wskazał bowiem jedynie na fakt uzyskiwania dochodów z gospodarstwa rolnego (1000 ha), które zostały zamrożone w uprawach. Okoliczności mających uzasadniać wniosek strona nie poparła jednak jakąkolwiek dokumentacją. W każdym bądź razie, nie stanowiły takiego uzasadnienia nieaktualne polisy ubezpieczeniowe upraw, których kopie załączono do pisma procesowego. Ponadto, jak zasadnie zwrócił uwagę Dyrektor Izby Skarbowej we W. skarżący w postępowaniu podatkowym prezentował argumentację odnośnie zakończenia wyprzedaży nieruchomości i zamiaru wyjazdu nieruchomości, co kłóci się z twierdzeniami o prowadzeniu 1000-hekatrowego gospodarstwa. Z kolei argumentacja nawiązująca do zabezpieczenia zobowiązań podatkowych przydatna być może zasadniczo w ramach wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 239f ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). W każdym razie z faktu zabezpieczenia zobowiązania nie wynika istnienie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji przez Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Zatem, w świetle powyższych okoliczności, wniosek M. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.