I SA/Wr 915/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kamila Paszowska – Wojnar po rozpoznaniu w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi "A" sp. z o. o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na licytację nieruchomości postanawia: oddalić wniosek. Skarżąca "A" sp. z o. o. w K. wraz ze skargą na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] 2017 r., w przedmiocie oddalenia skargi na licytację nieruchomości, złożyła wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego z nieruchomości dla której Sąd Rejonowy w K. V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...]. Wniosek nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu skargi, sąd ten może to uczynić, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Zatem wstrzymanie przez sąd zaskarżonego aktu lub czynności zależy od oceny, czy istnieją przesłanki, uzasadniające takie rozstrzygnięcie, z tym, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Następnie wyjaśnić należy, że przepisy procedury sądowoadministracyjnej nie udzielają sądowi kompetencji do wstrzymania czynności egzekucyjnych, czy też samego postępowania egzekucyjnego. Wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego możliwie jest w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 599 ze zm.), a organem władnym do wstrzymania takiego postępowania, jest organ sprawujący nadzór nad egzekucją, a więc organ wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. Sąd administracyjny nie ma zatem kompetencji do wstrzymania wykonania postępowania egzekucyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013r. sygn. akt II FSK 1887/13 i z 10 grudnia 2013r. sygn. akt II FZ 1358/13, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 grudnia 2013r., sygn. akt I SA/Sz 973/13, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 stycznia 2013r., sygn. akt II SA/Rz 1058/12 – powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 2005r., sygn. akt OZ 1592/04, niepubl.). Jak trafnie wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lutego 2017 r. II FZ 85/17 "sądy administracyjne nie posiadają prawnej możliwości udzielania ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie czynności egzekucyjnych czy samego postępowania egzekucyjnego, prowadzonego w myśl przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ponieważ nie jest właściwy do wydania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapadać tylko w toku postępowania administracyjnego, w tym przypadku postępowania egzekucyjnego." Z powyższych względów wniosek strony skarżącej o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego należało oddalić. Na marginesie jedynie Sąd zauważa, że skarżąca nie uzasadniła złożonego wniosku, w tym nie przedstawiła jakichkolwiek okoliczności uzasadniających udzielenie stronie ochrony tymczasowej. Tymczasem Sąd w kwestii wstrzymania zaskarżonego aktu działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to wnioskujący zobowiązany jest do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W świetle powyższego, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji