I SA/Wr 917/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 23 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.S. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. Przedmiotem skargi Gminy S. (dalej także: strona, wnioskodawca) jest interpretacja indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] (nr [...]) udzielona w zakresie wykładni przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.; dalej: ustawa o VAT). Z zawartego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że na terenie Gminy S. znajduje się targowisko miejskie, które Gmina zamierza przebudować. W związku z planowaną przebudową targowiska, Gmina zamierza ponieść określone wydatki inwestycyjne, związane z takimi pracami jak: budowa dwóch zadaszonych stanowisk targowych, wykonanie nowej instalacji oświetleniowej, elektrycznej oraz wodociągowej, wykonanie przyłączy kanalizacji deszczowej, wykonanie nowego ogrodzenia terenu, wykonanie nowych dróg, chodników oraz miejsc postojowych, a nadto, przebudowa istniejącego budynku biurowo-socjalnego. Jak wynika z dalszej treści wniosku, w związku z poniesieniem wydatków inwestycyjnych Gmina będzie otrzymywać od swoich kontrahentów faktury VAT z wykazaną kwotą podatku naliczonego. Wartość inwestycji przekroczy 15.000 zł netto i w rozumieniu przepisów rachunkowych stanowić będzie ulepszenie środka trwałego. Jak wynika z dalszej części wniosku, po zakończeniu przebudowy, targowisko składać się będzie z otwartego obszaru w obrębie którego handlującym będą udostępniane miejsca do sprzedaży bezpośredniej oraz do sprzedaży z samochodów, a nadto, z części zadaszonej, w obrębie której będą znajdować się stosika zadaszone. Po zakończeniu inwestycji, Gmina zamierza pobierać od wszystkich podmiotów handlujących na targowisku opłatę za rezerwację miejsc handlowych (tzw. opłatę rezerwacyjną), której źródłem będą umowy cywilnoprawne jakie Gmina zawierać będzie z handlującymi. Zwrócono uwagę, do czasu zakończenia inwestycji opłata rezerwacyjna jest/była zawierana wyłącznie od tych podmiotów, którym były udostępniane zadaszone stoiska handlowe. Jak podkreślono, z tytułu pobieranych opłat rezerwacyjnych Gmina wystawiać będzie faktury VAT, a następnie, ujmować je w rejestrach i deklaracjach VAT celem rozliczenia VAT. Dodatkowo wskazano, że po zakończeniu inwestycji Gmina będzie ponosić także tzw. wydatki bieżące związane z funkcjonowaniem i utrzymaniem targowiska, w tym m.in. koszty utrzymania czystości, czy dostawy wody i prądu etc. Wydatki te również będą dokumentowane wystawianymi na Gminę przez jej kontrahentów fakturami VAT z wykazanymi na tych fakturach kwotami VAT naliczonego. Podkreślono również, że Gmina będzie pobierać od wszystkich targujących opłatę targową, która jest daniną publiczną. Na tle zarysowanego stanu faktycznego Gmina zadała następujące pytania: 1. czy odpłatne udostępnianie miejsc handlowych na terenie targowiska na rzecz podmiotów zewnętrznych, na podstawie umów cywilnoprawnych, będzie stanowić usługę podlegającą opodatkowaniu VAT, nie korzystającą ze zwolnienia z VAT ? 2. czy Gminie będzie przysługiwać prawo do odliczenia pełnych kwot VAT naliczonego z faktur dokumentujących wydatki bieżące związane z targowiskiem ? 3. czy Gminie będzie przysługiwać prawo do odliczenia pełnych kwot VAT naliczonego z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne związane z targowiskiem Zdaniem Gminy, odpłatne udostępnianie przez nią miejsc handlowych na terenie targowiska na rzecz podmiotów zewnętrznych, na podstawie umów cywilnoprawnych, stanowić będzie czynność podlegającą opodatkowaniu VAT, o czym przesądza – zdaniem strony – treść art. 15 ust. 6 in fine ustawy o VAT. Jednocześnie, czynność ta nie będzie korzystać ze zwolnienia z VAT. Strona wyraziła również pogląd, że skoro ponoszone przez nią wydatki inwestycyjne oraz tzw. wydatki bieżące będą bezpośrednio związane z odpłatnym udostępnianiem miejsc handlowych na targowisku podmiotom zewnętrznym to Gminie powinno przysługiwać prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących poniesienie tego rodzaju wydatków. Gmina podkreśliła, że całe targowisko jest wykorzystywane do działalności gospodarczej, a bez poniesienia wspomnianych wydatków świadczenie usług udostępniania miejsc handlowych na targowisku byłoby utrudnione lub wręcz niemożliwe. Zdaniem wnioskodawcy, fakt poboru przez Gminę opłaty targowej nie wpływa na prawo do odliczenia jako że czynność poboru opłaty targowej (będącej opłatą publicznoprawną) nie jest objęta zakresem opodatkowania VAT. W powołanej na wstępie interpretacji indywidualnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej za prawidłowe uznał stanowisko Gminy jedynie w odniesieniu do pierwszego z zadanych przez nią pytań. Zdaniem organu podatkowego, udostępniając odpłatnie miejsca handlowe na targowisku Gmina działa w charakterze podatnika podatku VAT i nie korzysta ze zwolnienia podatkowego jako że ani przepisy ustawy o VAT, ani rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy nie przewidują takowego w odniesieniu do tego rodzaju czynności. Odnosząc się do pytania nr 2 i 3 organ podatkowy stwierdził, że na zakres przysługującego Gminie prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących poniesione wydatki inwestycyjne i bieżące wpływać będzie okoliczność pobierania przez Gminę opłaty targowej. Pobierając rzeczoną opłatę Gmina działa bowiem w charakterze organu władzy publicznej. Wskazując na powyższe Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał, że Gminie będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących poniesienie wydatków inwestycyjnych oraz tzw. bieżących nie w pełnej wysokości, ale w zakresie w jakim towary będą służyć do wykonywania przez Gminę czynności opodatkowanych VAT na podstawie sposobu określenia proporcji o którym mowa w art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT, z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 2193, dalej: rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r.) w sprawie sposobu określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Gmina S. domagała się uchylenia interpretacji indywidualnej z dnia [...] oraz zasądzenia od strony przeciwnej na swoją rzecz kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego. Zasadność skargi strona wywodziła z następujących zarzutów naruszenia prawa: - art. 86 ust. 1 ustawy o VAT poprzez jego niewłaściwą (ograniczoną) wykładnię, która doprowadziła organ podatkowy do uznania, że w przedstawionym we wniosku opisie zdarzenia przyszłego stronie nie będzie przysługiwało prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego; - art. 86 ust. 2a-2h ustawy o VAT poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do wniosku, że regulacje te (z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r.) mają zastosowanie w przedmiotowej sprawie, a w konsekwencji, że Gminie przysługiwać będzie jedynie częściowe prawo do odliczenia VAT naliczonego od wydatków związanych z targowiskiem; - art. 14c § 1 w zw. z art. 14b § 1 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: O.p.) poprzez brak ustosunkowania się do zaprezentowanej przez Gminę wykładni art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, popartej orzecznictwem sądowym; - art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. poprzez brak merytorycznej poprawności i staranności działania Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Postępowanie sądowe podlega zawieszeniu z urzędu. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: p.p.s.a.), Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Mając na uwadze powołaną regulację wskazać trzeba, że postanowieniem z dnia 10 lipca 2017 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 123/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z następującym z pytaniem prejudycjalnym: "Czy art. 168 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z dnia 11 grudnia 2006r. Nr L 347 s. 1 ze zm.; dalej: dyrektywa 2006/112/WE) oraz zasada neutralności VAT sprzeciwiają się praktyce krajowej polegającej na tym, że przyznaje się pełne prawo do odliczenia podatku naliczonego związanego z zakupem towarów i usług wykorzystywanych zarówno na potrzeby transakcji podatnika objętych zakresem zastosowania VAT (opodatkowanych i zwolnionych) jak i będących poza zakresem zastosowania VAT, w związku z brakiem w ustawie krajowej metod i kryteriów podziału kwot podatku naliczonego w odniesieniu do ww. rodzajów transakcji ?" W ocenie Sądu, zagadnienie prawne przedstawione w sygnalizowanym pytaniu prejudycjalnym ma istotne znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy. Okoliczność ta uzasadnia zawieszenie postępowania w sprawie do czasu wypowiedzenia się przez TSUE na pytanie prejudycjalne z którym wystąpił Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w postanowieniu z dnia 10 lipca 2017 r. (o sygn. akt I SA/Wr 123/17). Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił zawiesić postępowanie sądowe, o czym orzekł jak w sentencji.