I SA/Wr 918/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie Sędzia NSA Lidia Błystak (sprawozdawca), Asesor WSA Dagmara Dominik, Protokolant Aleksandra Słomian, po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2009 r. przy udziale --- sprawy ze skargi A spółka z ograniczona odpowiedzialnością we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług za marzec 2003 r. oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 lipca 2006 r. Nr [...] określającą T. spółce z ograniczoną odpowiedzialnością zobowiązanie w podatku od towarów i usług za marzec 2003 r. w kwocie 37.767 zł. Przedmiotowa decyzja wydana została w wyniku uchylenia poprzedniej decyzji organu II instancji z dnia [...] Nr [...], wyrokiem WSA z dnia 10 lipca 2007 r. sygn., akt ISA/Wr 140/07. Wskazał organ II instancji, że strona w marcu 2003 r. dokonała na rzecz H. z o.o. sprzedaży "dokumentacji związanej z przygotowaniem zadania inwestycyjnego pt. budowa małej elektrowni w B. – P., jako sprzedaży nieopodatkowanej podatkiem VAT. W miesiącu marcu 2003 r. strona dokonując sprzedaży przedmiotowej "dokumentacji.." H. ujęła w ewidencji sprzedaży rachunek dotyczący przedmiotowej sprzedaży, jako sprzedaży nieopodatkowanej podatkiem VAT. Zakwestionował organ I instancji zakwalifikowanie przez stronę sprzedaży "dokumentacji..." do sprzedaży niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem VAT. Odwołał się organ do uzyskanej w postępowaniach podatkowych dotyczących rozliczenia podatku VAT za marzec 2001 r. i listopad 2000 r., opinii Urzędu Statystycznego w Łodzi z dnia 30.03.2005 r., wg której sprzedaż przez biuro projektowe (autora) zestawu dokumentacji związanej z przygotowaniem zadania inwestycyjnego oraz wszelkich uprawnień związanych z inwestycją mieści się w grupowaniu PKWiU 74.20 – Usługi architektoniczne i inżynierskie oraz związane z nimi doradztwo. Wskazał także, że przedmiotowa "dokumentacja.." została nabyta przez stronę, która skorzystała z odliczenia podatku VAT w wys. 22%, wynikającego z faktur zakupu. Organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji decyzją z dnia 7 listopada 2006 r.. W wyniku skargi, w wyroku z dnia 10 lipca 2007 r. (sygn. akt ISA/Wr 140/07) WSA uchylając decyzję organu II instancji wskazał, że organy podatkowe wykorzystały opinię klasyfikacyjną uzyskaną na potrzeby innego postępowania. W takiej sytuacji niezbędne jest wykazanie przez organ w sposób jednoznaczny, że usługa, której dotyczy opinia jest taką samą usługą, jak ta, której postępowanie dotyczy. Wg opinii Urzędu Statystycznego w Łodzi sprzedaż przez biuro projektowe (autora) zestawu dokumentacji związanej z przygotowaniem zadania inwestycyjnego oraz wszelkich uprawnień związanych z inwestycją mieści się w grupowaniu PKWiU 74.20 – Usługi architektoniczne i inżynierskie oraz związane z nimi doradztwo. Tymczasem strona sprzedając w/w dokumentację czynności tej nie dokonała jako biuro projektowe, będące autorem dokumentacji. WSA polecił, aby organ wypowiedział się co do charakteru czynności, w szczególności czy dotyczy ona sprzedaży towarów czy świadczenia usług, zalecając uzyskanie opinii organu statystycznego odniesieniu do będącej przedmiotem sporu czynności. Wykonując zalecenia WSA organ II instancji zwrócił się do Ośrodka Standardów Klasyfikacyjnych w Łodzi o dokonanie odpowiedniej klasyfikacji i uzyskał w dniu 12.03.2008 r. odpowiedź z GUS Departament Standardów i Rejestracji w Warszawie, z której wynika, że sprzedaż dokumentacji technicznej związanej z przygotowaniem zadania inwestycyjnego, wcześniej zakupionej w biurze projektowym mieści się w grupowaniu PKWiU 74.84.16-00.00 "Usługi komercyjne pozostałe, gdzie indziej nie sklasyfikowane". Stanowisko to potwierdzono w piśmie GUS z dnia 30.04.2008 r., w którym uszczegółowiono, ze jeżeli omawiany przypadek dotyczy wyłącznie odsprzedaży dokumentacji technicznej związanej z przygotowaniem zadania inwestycyjnego, wcześniej zakupionej w biurze projektów, to zgodnie z zasadami metodycznymi PKWiU czynność taka mieści się we wskazanym wyżej grupowaniu. Powołując się na te opinie oraz na przepisy art. 13, art. 2 ust. 1, art. 4 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. (Dz. U. Nr 42, poz. 264 ze zm.), zgodnie z którym do celów podatkowych nadal stosuje się Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporz. RM z dnia 18 marca 1997 r. (Dz. U. Nr 42, poz. 264 ze zm.) stwierdził organ, że Sąd nakazał wyjaśnić czy przedmiot sprzedaży jest towarem czy usługą poprzez przyporządkowanie tego świadczenia do określonego ugrupowania statystycznego, i to w oparciu o opinię organu statystycznego. Odwołując się do uzyskanej opinii organów statystycznych stwierdził organ podatkowy II instancji, że organy te konsekwentnie sprzedaż dokumentacji budowlanej traktują jako usługę, a nie towar. Przedmiot świadczenia na etapie realizowanym przez stronę w stosunku do wcześniejszych etapów nie został zmodyfikowany. Podkreślił, że klasyfikacje statystyczne mają charakter przedmiotowy, co oznacza, że decydujące znaczenie ma zakres świadczenia, a nie korekta podmiotu, który je realizuje. Zrealizowana przez stronę sprzedaż "dokumentacji związanej z przygotowaniem zadania inwestycyjnego pt Budowa małej elektrowni wodnej w B. – P." podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT 22%, analogicznie jak została opodatkowana przy dokonaniu sprzedaży tej dokumentacji przez Z. w latach 2000 i 2001, a prawidłowość tego opodatkowania została potwierdzona i zaakceptowana przez stronę. W skardze od powyższej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 er. o podatku od towarów i usług...przez błędną wykładnię prowadzącą do rozszerzenia zakresu przedmiotowego opodatkowania na czynności, które nie zostały objęte obowiązkiem podatkowym tj. na sprzedaż praw majątkowych; naruszenie art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191, art. 210 § 2 pkt 6 oraz § 4, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej przez rażące naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przez oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na stanowisku organu statystycznego, wydanie decyzji bez uzasadnienia faktycznego oraz prawnego dla przyjęcia czynności polegającej na sprzedaży dokumentacji związanej z przygotowaniem zadania inwestycyjnego jako należącej do kategorii czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, rażące naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych przez zajęcie stanowiska odmiennego od przedstawionego w postępowaniu prowadzonym przez ten sam organ w stosunku do strony za listopad 2000 i marzec 2001 i wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organów podatkowych obu instancji. Zarzuciła strona, że w odpowiedzi na zapytanie organu GUS w piśmie z dnia 6.03.2008 r., z uwagi na zbyt ogólnikowy opis przedstawiony przez organ podatkowy, podał przykładowe zakwalifikowanie usług, podając, że zgodnie z zasadami metodologicznymi PKWiU sprzedaż dokumentacji technicznej związanej z przygotowaniem zadania inwestycyjnego wcześniej zakupionej w biurze projektów mieści się w grupowaniu PKWiU 74.87.17-00.00 "Usługi komercyjne pozostałe, gdzie indziej nie sklasyfikowane", a w kolejnym piśmie z dnia 30.04.2008r. GUS potwierdził to stanowisko. Organ II instancji oparł się wyłącznie na stanowisku GUS, która to opinia, stanowiąca określony dowód w postępowaniu podatkowym, powinna zostać oceniona pod względem jej trafności, a więc w świetle art. 187 § 4 i art. 191 Ordynacji podatkowej, czego nie dokonano. Zdaniem skarżącej w decyzji nie uzasadniono przyjęcia przez organ podatkowy, że dokonana transakcja stanowi czynność opodatkowaną zawierającą się w katalogu wymienionym w art. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. Organ II instancji nie przeprowadził żadnej analizy charakteru prawnego przedmiotowej czynności sprzedaży dokumentacji. Odwołała się strona do wyroku Sądy Najwyższego z dnia 26 stycznia 2000 r. (sygn. IIIRN 121/99), iż przy ocenie danej czynności jako usługi w rozumieniu ustawy o podatku VAT rozstrzygające znaczenie ma kryterium przedmiotowe, a zatem charakter i istota czynności. Zaskarżona decyzja nie zawiera faktycznej analizy charakteru dokonanej czynności, będącego odzwierciedleniem przede wszystkim woli stron zawierających umowę a nie treści zawartej w fakturze dokumentującej dokonaną czynność. Zdaniem strony skarżącej przedmiotem sprzedaży było przekazanie praw majątkowych. Odwołała się skarżąca do pisma Min. Fin. z dnia 14.07.1998 r. (PP3-8224-830/98/EO), w którym organ ten stwierdził, że "Udzielenie licencji nie jest w myśl przepisów powołanej ustawy ani towarem, ani usługą i wobec tego nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług". Analogicznie sprzedaż prawa majątkowego, jakim było zbycie dokumentacji, ze względu na podobieństwo przedmiotowe do czynności zawarcia umowy licencji (udostępnienie określonej wiedzy lub know – how) nie może być uznane ani za towar ani za świadczenie usług. Wskazała strona, że brak opodatkowania czynności sprzedaży dokumentacji był rezultatem informacji na temat stanowiska organów podatkowych co do braku podstaw opodatkowania tej czynności w odniesieniu do listopada 2000 r. i marca 2001 r., tak więc zaskarżona decyzja stoi w sprzeczności z zasadą zaufania do organów podatkowych. Skoro organy podatkowe prezentowały wcześniej stanowisko, które obecnie zarzuciły, to strona skarżąca powinna korzystać z ochrony prawnej, wynikającej z faktu zastosowania ssie do wadliwej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację z jej uzasadnienia i ustosunkowując się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W myśl treści przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana przez sądy administracyjne kontrola przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonych orzeczeń z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżone decyzje czy postanowienia podlegają uchyleniu (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Przeprowadzona we wskazanym zakresie kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do uznania skargi za nieuzasadnioną. Kwestia sporna sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy strona skarżąca prawidłowo zakwalifikowała czynność sprzedaży na rzecz H. sp. z o.o., nabytej uprzednio od jej autora - biura projektowego, które dokumentację tą sporządziło, "dokumentacji związanej z przygotowaniem zadania inwestycyjnego pt. budowa małej elektrowni w B. – P.", jako sprzedaży nieopodatkowanej podatkiem od towarów i usług, nie stanowiącej zdarzenia faktycznego i prawnego, z którym prawo łączy powstanie obowiązku podatkowego, zgodnie z treścią art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, Zaskarżona decyzja została wydana po uchyleniu poprzednio wydanej w tym przedmiocie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 listopada 2006 r. Nr PP I 4407/271/06/EK, wyrokiem WSA z dnia 10 lipca 2007 r. (sygn. ISA/Wr 140/07), w którym Sąd stwierdził, że organ podatkowy wykorzystując do zaklasyfikowania stanowiącej przedmiot sporu usługi, opinię klasyfikacyjną z innego postępowania pominął, że dotyczy ona klasyfikacji czynności mającej inny charakter, aniżeli będąca przedmiotem sporu czynność dokonana przez stronę w marcu 2003 r., w związku z czym przy ponownym rozpoznaniu sprawy "organ podatkowy winien wypowiedzieć się czy sporna czynność dotyczy sprzedaży towarów czy usług. Uwzględniając, iż przyporządkowanie określonych czynności do poszczególnych grupowań PKWiU winno być dokonane przez organ statystyczny, w ponownie prowadzonym postępowaniu należy uzyskać opinie tego organu, wskazując we wniosku o opinię klasyfikacyjną wszystkie istotne elementy dokonanej czynności, w szczególności jakiego rodzaju dokumentacja była przedmiotem sprzedaży oraz czy była to dokumentacja nabyta przez sprzedającą spółkę czy też przez nią wytworzona. Ustalenia te pozwolą na stwierdzenie czy sporne czynności podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług oraz jaką stawkę podatku od towarów i usług należy zastosować." Wykonując wskazania Sądu zawarte w wyroku uchylającym decyzję II instancji, które wiążą organ podatkowy z mocy przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ odwoławczy zwrócił się do organu statystycznego z prośbą o dokonanie klasyfikacji dokonanej przez stronę czynności sprzedaży "Dokumentacji związanej z przygotowaniem zadania inwestycyjnego pt. budowa małej elektrowni w B(..)", która obejmowała dokumentację uprzednio opracowaną przez prywatne biuro projektów, wariantowe koncepcje budowy obiektów, oferty dostawców podzespołów, mapę sytuacyjną, analizę ofert. Wskazał organ, że dokumentacja ta uprzednio w całości została nabyta przez stronę. W odpowiedzi Główny Urząd Statystyczny stwierdził (pismo z dnia [...]znak [...]), że "Jeżeli jednak omawiany przypadek dotyczy wyłącznie odsprzedaży dokumentacji technicznej związanej z przygotowaniem zadania inwestycyjnego, wcześniej zakupionej w biurze projektów, to zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), wprowadzonej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 6 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 89, poz. 844 z późn. zm.) mieści się w grupowaniu: PKWiU 74.87.17-00.00 "Usługi komercyjne pozostałe, gdzie indziej niesklasyfikowane". Jednocześnie w związku z § 2 w/w rozporządzenia, zgodnie z którym do celów podatkowych nadal stosuje się Polską Klasyfikacje Wyrobów i Usług (PKWiU), wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 marca 1997 r. (Dz. U. Nr 42, poz. 264 z późn. zm.), Departament informuje, iż w/w usługi mieszczą się w grupowaniu: PKWiU 74.84.16.-00.00 "Usługi komercyjne pozostałe, gdzie indziej nie sklasyfikowane"." Odwołując się do uzyskanej opinii organów statystycznych stwierdził organ podatkowy II instancji, że organy te konsekwentnie sprzedaż dokumentacji budowlanej traktują jako usługę, a nie towar. Przedmiot świadczenia na etapie realizowanym przez stronę w stosunku do wcześniejszych etapów nie został zmodyfikowany. Podkreślił, że klasyfikacje statystyczne mają charakter przedmiotowy, co oznacza, że decydujące znaczenie ma zakres świadczenia, a nie korekta podmiotu, który je realizuje. Zrealizowana przez stronę sprzedaż "dokumentacji związanej z przygotowaniem zadania inwestycyjnego pt Budowa małej elektrowni wodnej w B. – P." jako usługa komercyjna pozostała, gdzie indziej nie sklasyfikowana – PKWiU 74.84.16-00.00, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT 22%. Rozważania w rozpoznawanej sprawie rozpocząć należy od stwierdzenia, że ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęcia "usługa", stwierdzając w art. 4 pkt. 2, że usługami w rozumieniu przepisów ustawy są usługi wymienione w kwalifikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej, a także roboty budowlano – montażowe. W wyroku z dnia 18.01.2001 r. (sygn. SA/Łd 2237/98) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "...ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. nie określiła wprost i wyczerpująco, co rozumie pod pojęciem "usług", jak to uczyniła w odniesieniu do pojęcia "towaru" (art. 4 pkt. 1), ale dokonała tego przez wskazanie jedynie na roboty budowlano – montażowe oraz przez odesłanie do klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce państwowej (art. 4 pkt. 2). Odsyłając do Klasyfikacji Wyrobów i Usług (KWiU), jako do określonego zbioru norm technicznych, cytowana ustawa podatkowa odsyła (w art. 4 pkt. 2) nie tylko do usystematyzowanego wykazu różnych czynności przez ten zbiór uznawanych za czynności usługowe, ale do norm zawartych w "Objaśnieniach wstępnych do Klasyfikacji Wyrobów i Usług". Z "Objaśnień" tych wynika natomiast (cz. III pkt. 5), że w rozumieniu klasyfikacji pojęcie usługi obejmuje wszelkie czynności świadczone na rzecz jednostek gospodarczych prowadzących działalność o charakterze produkcyjnym, nie tworzące bezpośrednio nowych dóbr materialnych, tzn. usługi dla celów produkcji, oraz wszelkie czynności świadczone na rzecz jednostek gospodarczych oraz na rzecz ludności, przeznaczone dla celów konsumpcji indywidualnej, zbiorowej i ogólnospołecznej". Przy ocenie danej czynności jako usługi znaczenie ma kryterium przedmiotowe, a zatem charakter i istota czynności podjętej w wykonaniu umowy łączącej zleceniodawcę ze zleceniobiorcą (por. wyrok SN z dnia 26.01.2000 r. sygn. III RN 121/99 – OSNAP 2000/21/777). W orzecznictwie NSA przyjmuje się, że klasyfikacje wydane na podstawie ustawy o statystyce publicznej nie są wiążące dla organów podatkowych w zakresie kwalifikowania danej czynności jako usługi w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług... Nie mają one charakteru decyzji administracyjnej ani też innego władczego aktu administracyjnego. Nie mogą one też w żadnym razie być uważane za "zajęcie stanowiska przez inny organ" w rozumieniu art. 209 Ordynacji podatkowej. Opinie klasyfikacyjne organów statystycznych, jako swoistego rodzaju akty wiedzy wyspecjalizowanych organów mogą być uważane za dowód w postępowaniu podatkowym dotyczącym wymiaru podatku i jak każdy inny dowód podlegają swobodnej ocenie organu podatkowego i mogą być podważone innymi dowodami. Organ podatkowy jest związany jedynie przepisami zawartymi w tych klasyfikacjach, nie zaś ustaleniami dokonanymi na ich podstawie przez organy statystyki państwowej odnośnie charakteru prawnego danej czynności jako usługi w rozumieniu art. 4 pkt. 2 ustawy o podatku VAT (por. wyrok SN z dnia 26.01.2000 r.). Obowiązek dokonania prawidłowej klasyfikacji usługi ciąży na podatniku, który dla realizacji tego celu ma do dyspozycji odpowiedni tryb postępowania i może korzystać z pomocy wyspecjalizowanych jednostek. Organ podatkowy wykonał zalecenia Sądu wynikające z wyroku uchylającego poprzednio wydaną decyzję organu II instancji. W wyniku zwrócenia się do organu statystycznego, uzyskał dwukrotnie stanowisko Głównego Urzędu Statystycznego klasyfikujące podlegającą ocenie czynność sprzedaży dokumentacji jako "Usługi komercyjne pozostałe, gdzie indziej niesklasyfikowane" PKWiU 74.84.16-00.00. Dokonując oceny przedmiotowej czynności w świetle art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, uznał organ II instancji udzieloną klasyfikację za prawidłową i przyporządkował ją do właściwej stawki podatku od towarów i usług. Wyjaśnił, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, że z "Objaśnień wstępnych do Klasyfikacji Wyrobów i Usług" wynika (cz. III pkt. 5), że w rozumieniu klasyfikacji pojęcie usługi obejmuje wszelkie czynności świadczone na rzecz jednostek gospodarczych prowadzących działalność o charakterze produkcyjnym, nie tworzące bezpośrednio nowych dóbr materialnych, tzn. usługi dla celów produkcji, oraz wszelkie czynności świadczone na rzecz jednostek gospodarczych oraz na rzecz ludności, przeznaczone dla celów konsumpcji indywidualnej, zbiorowej i ogólnospołecznej. Skoro usługami są wszelkie czynności świadczone na rzecz określonych podmiotów, to bez wątpienia, w rozpoznawanej sprawie, przedmiotem tego świadczenia jest zbiór dokumentacji zgromadzonej dla zrealizowania określonej inwestycji. Podkreślił organ podatkowy, że także organy statystyczne konsekwentnie sprzedaż dokumentacji budowlanej traktują jako usługę, a nie towar. Zauważyć należy, że dokonana czynność dotyczyła sprzedaży zestawu dokumentacji związanej z przygotowaniem zadania inwestycyjnego oraz wszelkich uzgodnień związanych z inwestycją. Ustosunkował się także organ do stanowiska strony skarżącej utrzymującej, że przedmiotem czynności było zbycie praw majątkowych. Wskazał, że strona skarżąca nie przedstawiła w trakcie postępowania dowodów, które podważyłyby przyjętą klasyfikację. Podziela Sąd stanowisko organu podatkowego, wyrażone w odpowiedzi na skargę, że za błędne należy uznać zarzuty skargi przypisujące przedmiotowej czynności podobieństwo do czynności umowy licencyjnej, która polega na udzieleniu przez licencjodawcę licencjobiorcy upoważnienia (licencji) do korzystania z przysługującego licencjodawcy prawa własności intelektualnej, a licencjobiorca zobowiązuje się do zapłacenia opłaty licencyjnej. W rozpoznawanej sprawie nie chodzi o udostępnienie określonego projektu, lecz sprzedaż dokumentacji wraz z wariantowymi koncepcjami budowy obiektu, ofertami dostawców podzespołów, mapą sytuacyjną, analizą ofert. Z powyższych względów za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przez organy podatkowe art. 122 w zw. z art. 187 § 1 i art. 191, art. 210 § 2 pkt 6 oraz § 4, art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Przy braku przekonywających argumentów, że, czynność sprzedaży "dokumentacji związanej z przygotowaniem zadania inwestycyjnego oraz wszelkich uprawnień związanych z inwestycją, organ podatkowy nie przekroczył również zasady swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej, przyjmując, iż prawidłowym jest zaklasyfikowanie spornej czynności jako sprzedaży usługi "Usługi komercyjne pozostałe, gdzie indziej niesklasyfikowane" PKWiU 74.84.16-00.00. i tym samym, na zasadzie art. 18 ust. 1 ustawy o VAT, zastosowanie stawki 22%. Powyższe skutkuje uznaniem, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w związku z czym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., orzeczono jak w sentencji wyroku.