I SA/Wr 928/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Betta (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Asesor WSA Dagmara Dominik, Protokolant Edyta Luniak, po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. S. C. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie : odmowy zwrotu w terminie 60 dni nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym za wrzesień 2006r. p o s t a n a w i a: zawiesić postępowanie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] nr [...] w sprawie odmowy zwrotu w terminie 60 dni nadwyżki podatku od towarów i usług naliczonego nad należnym za wrzesień 2006 r. W ocenie organów podatkowych, wbrew stanowisku skarżącej, strona nie mogła otrzymać zwrotu podatku w terminie 60 dni (w oparciu o art. 87 ust. 6 Ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm. - zwanej dalej ustawą o podatku od towarów i usług), ponieważ będąc podatnikiem unijnym od dnia 28 października 2005 r, dokonującym czynności opodatkowanych od dnia 31 października 2005 r., nie wpłaciła do urzędu skarbowego kaucji gwarancyjnej w wysokości 250.000 zł. Jak podkreślił organ podatkowy II instancji, warunkiem stosowania zasad ogólnych zwrotu różnicy podatku w terminach określonych dyspozycją art. 87 ustawy o podatku od towarów i usług jest, zgodnie z treścią art. 97 ust. 7 ustawy, wpłata kaucji we wskazanej wyżej wysokości. Wskazując na powyższe organy podatkowe wywodziły, iż w sprawie winien mieć zastosowanie termin zwrotu wynikający z art. 97 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, to jest wydłużony do 180 dni. W postępowaniu toczącym się przed tutejszym Sądem w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1238/06 ze skargi A. S. – C. w S postanowieniem z dnia 22 grudnia 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniami prejudycjalnymi dotyczącym wykładni prawa wspólnotowego, a mianowicie czy unormowanie art. 5 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w zw. z art. 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) i art. 18 ust. 4 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) daje państwu członkowskiemu prawo wprowadzenia do krajowego unormowania podatku od towarów usług rozwiązań określonych w art. 97 ust. 5 i 7 ustawy o podatku od towarów i usług oraz, czy do przewidzianych w art. 27 ust. 1 VI Dyrektywy środków specjalnych mających na celu zapobieżenie pewnym rodzajom uchylania się lub unikania opodatkowania zaliczają się rozwiązania określone w art. 97 ust. 5 i 7 ustawy o podatku od towarów i usług. Przedmiotem sporu w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1238/06 była zasadność zastosowania przepisów ustawy o podatku i usług w zakresie regulującym zasady i terminy dokonywania zwrotu na wskazany przez podatnika rachunek bankowy różnicy podatku naliczonego nad należnym podatkiem od towarów i usług. Zgodnie z art. 87 § 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o jakiej mowa w art. 86 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. Z zastrzeżeniem ust. 3 i 3a, zwrot różnicy podatku następuje na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju wskazanym w zgłoszeniu identyfikacyjnym, w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika. Tymczasem, z art. 97 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, iż w odniesieniu do podatników, którzy rozpoczynają wykonywanie czynności, o których mowa w art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług (opodatkowanych podatkiem od towarów i usług), oraz podatników, którzy rozpoczęli wykonywanie tych czynności w okresie krótszym niż 12 miesięcy przed złożeniem zawiadomienia o zamiarze wykonywania tych czynności i którzy zostali zarejestrowani jako podatnicy VAT UE, termin zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust.2, 4-6, wydłuża się do 180 dni. Przy czym, ustawodawca dopuszcza w tym względzie możliwość dalszego przedłużenia terminu zwrotu podatku w sytuacji, gdy jego zasadność wymaga dodatkowego sprawdzenia. Wprowadzenie do porządku krajowego jako zasady - terminu 180 dni na zwrot różnicy podatku naliczonego nad należnym podatnikom VAT UE w okresie pierwszych 12 miesięcy od daty rejestracji dla potrzeb podatku VAT UE wywołała wątpliwość - na gruncie stanu faktycznego sprawy I SA/Wr 1238/06 - co do zgodności przepisów krajowych z prawem wspólnotowym. Wątpliwość ta powstała na tle porównania przyjętego w polskim podatku obrotowym okresu rozliczeniowego, tj. jednego miesiąca i czasu oczekiwania przez "nowych podatników" na zwrot nadpłaty, tj. sześciu miesięcy, z dyspozycją art. 18 ust. 4 VI DYREKTYWY, który pozwala państwom członkowskim na zastosowanie jednej z niżej wymienionych możliwości. Mianowicie, państwa członkowskie mogą albo dokonać zwrotu natychmiastowego, albo, odroczyć jego dokonanie na następny okres rozliczeniowy. Przy czym, prawo przyznane podatnikowi na podstawie art. 18 ust. 4 VI DYREKTYWY zabrania państwom członkowskim odroczyć dokonanie zwrotu na więcej niż jeden okres rozliczeniowy. Wynika z tego. że podatnik może ponosić koszt finansowania nadwyżki podatku naliczonego nad należnym co najwyżej przez jeden okres rozliczeniowy. Tymczasem, podatnik VAT UE podlegający polskiej ustawie o podatku od towarów i usług w ciągu pierwszych 12 miesięcy od rejestracji podlega 180 - dniowemu terminowi zwrotu różnicy, który to termin może ulec dodatkowo wydłużeniu. W świetle tak ukształtowanych przepisów prawa krajowego powstało pytanie, czy realizując uprawnienia przyznane państwu członkowskiemu w art. 18 ust. 4 VI DYREKTYWY Rzeczpospolita Polska nie przekroczyła zakresu tego unormowania, doprowadzając do naruszenia zdefiniowanej przepisami prawa wspólnotowego zasady neutralności podatku obrotowego oraz proporcjonalności przyjętych środków do założonych celów. Na mocy art. 125 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153. poz. 1270 ze zm.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten również stanowi podstawę do zawieszenia postępowania w przypadku, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania toczącego się przed Europejskim Trybunałem Sprawiedliwości (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Komentarz J.P. Tamo wyd. 2 Lexis Nexis 2006). Polska od wstąpienia do Unii Europejskiej w 2004 r. zobowiązana jest do przestrzegania wspólnotowego porządku prawnego. Akty prawne Wspólnot mają wyższą rangę od prawodawstwa krajowego, co powoduje konieczność oceny unormowań krajowych, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia administracyjnego, w zakresie ich zgodności z prawem wspólnotowym. W niniejszej sprawie kwestia sporna związana jest z przewidzianym w art. 97 ust. 5 i 7 ustawy o podatku od towarów i usług wydłużeniem zwrotu różnicy w podatku VAT do 180 dni, a zatem pokrywa się z treścią pytania prejudycjalnego, z którym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości zwrócił się tutejszy Sąd. W tej sytuacji należało uznać, że także w niniejszej sprawie, wszczętej skargą tego samego podatnika co postępowanie pod sygn. akt I SA/Wr 1238/06, rozstrzygnięcie o legalności zaskarżonych decyzji uzależnione jest od odpowiedzi Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. W rezultacie zasadne jest zawieszenie postępowania sądowego z urzędu na podstawie art. 125 § 1 pkt 1) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do czasu zajęcia stanowiska przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości. J.T. 23.01.08r.