I SA/Wr 929/05

Dnia 14 listopada 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda (sprawozdawca) Asesor WSA Anetta Chołuj Protokolant Barbara Głowaczewska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. sprawy ze skargi PRZEDSIĘBIORSTWA A spółka z o.o. w N. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 rok oddala skargę. Decyzją z dnia [...] (nr [...]) Izba Skarbowa we W. Ośrodek Zamiejscowy w W., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez PRZEDSIĘBIORSTWO A spółka z o.o. w N. R., od decyzji Urzędu Skarbowego w N. R. z dnia [...]. (nr [...]) w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 rok - uchyliła decyzję organu I instancji i określiła zobowiązanie podatkowe w tym podatku w kwocie [...], zaległość podatkową - [...] oraz odsetki za zwłokę - [...]. Organ odwoławczy stwierdził między innymi, że spółka z naruszeniem art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy za dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, nie ujawniła pośród przychodu kwoty [...] stanowiącej wartość nieodpłatnych świadczeń, otrzymanych od M. M. (zarządcy i zarazem wspólnika), który z własnych środków dokonywał zapłaty zobowiązań spółki, jak również zasilał jej konto wpłatami gotówkowymi. Z kolei w zakresie kosztów przychodu Izba Skarbowa uznała ich zawyżenie między innymi o kwoty: (I) [...] odpisu na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych na skutek nieprzekazania kwoty tego odpisu na wyodrębniony rachunek bankowy, (II) [...] podatku od środków transportowych wraz z odsetkami, a także [...] wydatkowanych na ubezpieczenie pojazdów samochodowych, które nie stanowiły własności spółki, (III) [...] wypłacone jako ryczałt z tytułu używania samochodów prywatnych przez osoby nie będące pracownikami spółki, (IV) [...] odpisów amortyzacyjnych dokonanych z naruszeniem przepisów, (V) [...] wydatków na cele reprezentacji i reklamy z powodu przekroczenia limitu 0,25% przychodu, (VI) [...]z tytułu wyżywienia pracownika, którego podróż służbowa nie została potwierdzona poleceniem wyjazdu, (VII) [...]ł wydatków na zakup biletów lotniczych dla osób nie będących pracownikami spółki oraz [...] przeznaczonych na konsumpcję z udziałem przedstawicieli kontrahenta, a to z powodu uznania wydatku za związany z reprezentacją i przekroczeniem dopuszczalnego limitu wydatków na ten cel, a także (VIII) [...] wydatków zaliczonych przez spółkę do kosztów roku 1998 jako związanych z remontem Sygn. akt I SA/Wr 929/05 użytkowanych obiektów, a poniesionych na wymianę układu c.o. oraz stolarki okiennej i drzwiowej; natomiast według organu odwoławczego, jako że dotyczyły obcego środka trwałego, wydatki z tego tytułu mogły być odnoszone w koszty tylko w drodze odpisów amortyzacyjnych. Na skutek złożonej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wyrokiem z dnia [...] (sygn. [...]) uchylił wskazane powyżej rozstrzygnięcia administracyjne, to jest: decyzję Izby Skarbowej we W. z dnia [...] (nr [...]) oraz poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego w N. R. z dnia [...] (nr [...]). Sąd stwierdził, że z naruszeniem przepisów art. 122, 187 § 1 oraz 188 Ordynacji podatkowej przeprowadzono postępowanie podatkowe w zakresie ustalenia charakteru wydatków na wymianę układu c.o. oraz stolarki okiennej i drzwiowej (VIII), albowiem odstąpiono od powołania biegłego, a także nie wyjaśniono w rzetelny sposób, jaka była faktyczna powierzchnia wykorzystywana przez spółkę dla prowadzenia działalności gospodarczej. Wskazał przy tym Sąd, że wbrew stanowisku organu odwoławczego, nakłady czynione przez podatnika na obcy obiekt mogą przybrać formę zarówno remontu jak i inwestycji, co determinuje dopiero sposób w jaki wydatki z tego tytułu mogą być zaliczone do kosztów przychodu, to jest bezpośrednio, bądź to w drodze odpisów amortyzacyjnych. Stwierdził także orzekający Sąd, iż spośród kwestionowanej kwoty [...] z tytułu wyżywienia pracownika (VI), wydatki w wysokości [...] związane z delegacją pracownika K. R., stanowiły koszt przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, natomiast pozostała kwota [...] z powodu braku udokumentowania wyjazdu służbowego drugiej osoby nie mogła obniżać przychodu. W pozostałym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione i to zarówno w części kwestionującej ustalenia organów dotyczące przychodów jak i kosztów ich pozyskania (z wyjątkiem przed chwilą przytoczonych - VI i VIII), przedstawiając szczegółowe uzasadnienie swojego stanowiska. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania podatkowego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. R., decyzją z dnia [...] (nr . Sygn. akt I SA/Wr 929/05 [...].) określił spółce A zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 rok w wysokości [...]. Gdy idzie o wydatki na zakup stolarki okiennej i drzwiowej z PCV, organ podatkowy za koszt przychodu uznał kwotę [...], na którą złożyły się: [...] - zakup drzwi i ościeżnicy (faktura nr [...] z dnia [...] wystawiona przez firmę Handlowo-Usługową B s.c. w W.), [...] - zakup rury Q 150 (faktura nr [...] z dnia [...]),[...] - zakup 5 sztuk okien odpowiadających wymiarom okien (102 cm x 127 cm) stwierdzonym podczas oględzin w dniu [...] (faktura nr [...] z dnia [...] wystawiona przez C sp. z o.o. w S. G.) oraz [...] na zakup drzwi i daszku (z faktury nr [...] z dnia [...] wystawionej przez C). Spośród udokumentowanego fakturami nabycia stolarki PCV, organ nie uznał wydatków na nabycie pozostałych 41 szt. okien i 2 szt. daszków. Pomimo, iż w trakcie oględzin w dniu [...] stwierdzono w pomieszczeniach socjalnych 5 szt. okien PCV o wymiarach 38 cm x 75 cm, to pośród zakupionych nie było okien odpowiadających tym wymiarom. W odniesieniu do wydatków na wymianę układu c.o., z ogólnej kwoty wydatków na ten cel - [...], organ I instancji za koszt przychodu, akceptując remontowy (odtworzeniowy) charakter prac, uznał kwotę [...], którą określił przy zastosowaniu wskaźnika 57,70%, wyrażającego stosunek ustalonej powierzchni wykorzystywanej przez spółkę w 1998 roku ([...] m2) do ogółu powierzchni budynku ([...] m2). Dane dotyczące powierzchni przyjęto na podstawie ustaleń przeprowadzonych w dniu [...] oględzin, przy czym powierzchnię pomieszczeń przeznaczonych na potrzeby strony, znajdujących się na parterze budynku przy ul. W. [...] w G., określoną wówczas na [...] m2 powiększono obecnie o [...] m2, stosownie do wyjaśnień spółki A. Naczelnik Urzędu Skarbowego nie dał wiary pozostałym wyjaśnieniom, według których strona zajmowała jeszcze część piętra budynku, albowiem z umowy dzierżawy z dnia [...] wynikało, że spółce oddane zostały do korzystania jedynie pomieszczenia znajdujące się na parterze. Organ podatkowy I instancji zaliczył do kosztów przychodu wydatki [...] związane z wyjazdem służbowym pracownika K. R., stosownie do Sygn. akt I SA/Wr 929/05 stanowiska orzekającego w sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W pozostałym zaś zakresie Naczelnik Urzędu Skarbowego powielił poprzednie ustalenia i wnioski, tak co do przychodów, jak i kosztów ich pozyskania. W złożonym odwołaniu spółka podniosła, że decyzja organu wydana została po upływie okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Niezależnie od tego, strona zakwestionowała prawidłowość ustaleń faktycznych poczynionych względem wydatków na wymianę stolarki PCV oraz układu c.o. wskazując, iż w pomieszczeniach parteru budynku zamontowanych było więcej niż 5 okien, które ostatecznie zaliczył organ do kosztów uzyskania przychodu. Z uwagi na upływ czasu, a także ze względu na nieprawidłowości, jakich dopuścił się organ w poprzednim postępowaniu, w celu ustalenia powierzchni, z jakiej spółka korzystała, należało oprzeć się w całości na jej wyjaśnieniach. W dalszej części strona podważała poprawność ustaleń w zakresie odmowy zaliczenia do kosztów: ryczałtów z tytułu używania samochodów prywatnych przez osoby wykonujące na rzecz spółki zlecenie, wydatku na konsumpcję pracownika (pomimo braku polecenia wyjazdu służbowego), odpisów na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych, podatku od środków transportowych oraz kosztów ubezpieczenia pojazdów, a także w zakresie amortyzacji środków trwałych. Decyzją z dnia [...] (nr [...]) Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] podjęta została wobec spółki decyzja o rozłożeniu na raty zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 1998 rok, co - na podstawie art. 70 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej - spowodowało zawieszenie biegu terminu przedawnienia do dnia upływu wyznaczonego terminu płatności ostatniej raty, czyli do dnia 28.12.2001 r. Nadto doszło do przerwania biegu przedawnienia na skutek zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, o czym spółka została powiadomiona. W pozostałym zakresie Dyrektor Izby Skarbowej podzielił ustalenia i wnioski I-instancyjnego rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka A zarzuciła naruszenie art. 47 § 1, art. 59 § 1 pkt 3, art. 68 § 2 pkt 2, art. 68 § 5, art. 70 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa, a także art. 12 ust. Sygn. akt I SA/Wr 929/05 1, art. 15 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 pkt c) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W uzasadnieniu strona podniosła, że zobowiązanie podatkowe uległo przedawnieniu, zaś zawieszenie biegu przedawnienia było nieskuteczne, albowiem decyzja rozkładająca na raty zaległość podatkową miała za przedmiot zobowiązanie określone decyzją wymiarową organu podatkowego, którą to decyzję uchylił orzekający poprzednio w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny. Stwierdziła strona, że wydając nową decyzję organy podatkowe ponownie naruszyły przepisy prawa materialnego i postępowania podatkowego, o czym przesądził wcześniej sąd administracyjny. W dalszym ciągu, bez powołania biegłego, po upływie 7 lat określono zakres remontu przeprowadzonego w 1998 roku. Zarzuciła także spółka, że organ I instancji wydając decyzję w dniu [...], już po kilku dniach wszczął postępowanie egzekucyjne, pozbawiając spółkę wszelkich środków finansowych przeznaczonych na bieżącą działalność, odmawiając równocześnie rozłożenia na raty zaległości podatkowej. W uzupełnieniu skargi, w piśmie złożonym w dniu [...] (data stempla pocztowego) strona poinformowała, że podjęła akcję w celu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji rozkładającej zaległość podatkową na raty, a która stanowiła dla organów podatkowych oparcie w uznaniu przedłużenia okresu przedawnienia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. zważył, co następuje: Skarga nie była uzasadniona. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych powstaje z mocy prawa, to jest z chwilą zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm., zwanej dalej "ustawą OP" lub "OP"). Z kolei stosownie do art. 70 § 1 tej ustawy, zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Sygn. akt I SA/Wr 929/05 Skutkiem przedawnienia zobowiązania podatkowego jest jego wygaśnięcie (art. 59 § 1 pkt 9 OP). Wynika z powyżej przytoczonych przepisów, że do wygaśnięcia stosunku zobowiązania podatkowego dojść może na skutek upływu czasu, przy czym - co do zasady - jest to termin 5-letni, który liczyć należy od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Ponieważ podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych zobowiązani są w terminie do końca trzeciego miesiąca następującego po roku podatkowym wpłacić podatek należny lub różnicę pomiędzy podatkiem a sumą uiszczonych zaliczek na podatek (art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób postawnych - Dz. U. nr 106, poz. 482 ze zm., zwanej dalej "ustawą PDOP" lub "PDOP"), to w odniesieniu do tych podatników termin przedawnienia biegnie od końca roku kalendarzowego następującego po roku podatkowym, a zatem w niniejszej sprawie termin ten rozpoczął bieg od końca dnia [...]. Jednakże na bieg przedawnienia wpływ mają określone prawem zdarzenia, powodując jego wydłużenie bądź to rozpoczęcie biegu na nowo. Według art. 70 § 2 pkt 1 ustawy OP, bieg terminu przedawnienia nie rozpoczyna się a rozpoczęty ulega zawieszeniu od dnia wydania decyzji, o których mowa w art. 48 § 1, do dnia terminu płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej, ostatniej raty podatku lub ostatniej raty zaległości podatkowej. Z kolei na podstawie art. 70 § 4, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Nadmienić przy tym trzeba, że przytoczone brzmienie przepisu art. 70 § 4 ukształtowane zostało ustawą z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 r. Na podstawie jej art. 20, do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (Ordynacji podatkowej - przypis) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli dotychczasowe przepisy określają korzystniejsze dla podatnika, płatnika lub Sygn. akt I SA/Wr 929/05 inkasenta zasady i terminy przedawnienia zobowiązań podatkowych, stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (zmieniającej - przypis). W dotychczasowym brzmieniu art. 70 § 4 (do dnia 31.12.2002 r.), do przerwania biegu przedawnienia dochodziło wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. W świetle przedstawionej regulacji prawnej należy stwierdzić, że wbrew twierdzeniom skargi, nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jak już zaznaczono, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych powstaje z mocy prawa. Wysokość tego zobowiązania określona zostaje w zeznaniu podatkowym, bądź to w drodze decyzji organu podatkowego (art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - Dz. U. z 1993 r. Nr 106, poz. 482 ze zm.). Skutek materialnoprawny w postaci zawieszenia biegu przedawnienia wywołuje wydanie decyzji rozkładającej na raty płatność podatku (zaległości podatkowej) niezależnie od tego, czy przedmiotem decyzji ratalnej jest kwota podatku (zaległości podatkowej), wynikająca ze złożonego przez podatnika zeznania, czy też określona decyzją organu podatkowego (decyzją wymiarową). W konsekwencji skutku tego (zawieszenia biegu przedawnienia) nie niweczy - odpowiednio - późniejsze określenie przez organ zobowiązania w wysokości odmiennej niż zadeklarowana przez podatnika, jak również uchylenie decyzji wymiarowej. W niniejszej sprawie podatkowej, Urząd Skarbowy w N.R. wydał w stosunku do spółki w dniu [...] decyzję rozkładającą na raty płatność zaległości podatkowej, przy czym termin ostatniej raty wyznaczono na dzień [...]. Zgodnie zatem z art. 70 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, bieg przedawnienia uległ zawieszeniu na okres od dnia [...]do dnia [...], czyli na okres 157 dni, co w praktyce oznaczało wydłużenie o tę ilość dni 5-letniego terminu przedawnienia. W konsekwencji, do przedawnienia zobowiązania podatkowego mogło dojść z upływem dnia [...]. Jednakże wcześniej bieg przedawnienia został przerwany na skutek zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego spółki, o czym strona została zawiadomiona w dniu [...] (pismo spółki z dnia [...] kierowane do Sygn. akt I SA/Wr 929/05 Dyrektora Izby Skarbowej - k. 23 akt sądowych). Skoro zatem nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, to nie było przeszkód, ażeby organy podatkowe określiły w drodze decyzji kwotę tego zobowiązania. Przystępując do oceny kwestii rzutujących na wysokość zobowiązania podatkowego, należy przypomnieć, że sprawa podatku dochodowego od osób prawnych za 1998 rok, była już poprzednio przedmiotem orzekania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 1.04.2004 r., sygn. akt I SA/Wr 2273/01). W obecnie złożonej skardze strona skarżąca odwołała się tylko ogólnie do swojego poprzedniego stanowiska. Stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Wyrażone w przytoczonym przepisie związanie sądu oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowaniu się mu w pełnym zakresie (vide wyrok NSA z dnia 22.03.1999 r., sygn. akt IV SA 527/97, LEX nr 47275). Stosownie do tego, orzekający obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny podlegał związaniu oceną prawną wyrażoną w wyroku tego Sądu z dnia 1.04.2004 r. Te zatem kwestie sporne, które zostały już wcześniej uznane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny za rozstrzygnięte przez organy podatkowe zgodnie z obowiązującym prawem, nie mogły być obecnie ocenione odmiennie. Dotyczyło to uznania przychodów z tytułu otrzymanych nieodpłatnych świadczeń od M. M., zaś w zakresie kosztów uzyskania przychodów - wyłączenia: podatku od środków transportowych wraz z odsetkami oraz kosztów ubezpieczenia pojazdów, będących własnością osób fizycznych ([...] + [...]), odpisów na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych ([...]), odpisów amortyzacyjnych ([...]), ryczałtów z tytułu używania samochodów prywatnych przez zleceniobiorców ([...]), wydatków na reprezentację i reklamę w części przekraczającej dopuszczalny limit ([...]), wydatków na zakup biletów lotniczych ([...]) oraz na konsumpcję z udziałem przedstawicieli kontrahenta ([...]), a także wydatku potwierdzonego rachunkiem podpisanym przez inną osobę niż odbywający podróż służbową pracownik ([...]). Ponowne zatem kwestionowanie w skardze ustaleń organów w przedstawionym zakresie, stanowi w istocie polemikę z prawomocnym orzeczeniem sądowym, co czyni zarzuty nieuzasadnionymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] zakwestionował natomiast poprawność rozstrzygnięcia administracyjnego w zakresie, w jakim wyłączono z kosztów uzyskania przychodów kwotę [...] ([...] + [...]) z faktur potwierdzonych przez pracownika K. R. Należy przeto stwierdzić, że organy podatkowe w nowych decyzjach uwzględniły tę kwotę pośród kosztów uzyskania przychodów. W odniesieniu do wydatków na wymianę stolarki okiennej i drzwiowej oraz układu c.o., wyrokujący poprzednio Sąd stwierdził, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organy podatkowe obowiązane są ustalić rzetelnie części obiektu służące w 1998 r. działalności spółki, ażeby odnieść do nich wykonane prace, jak również winny organy ustalić czy owe nakłady miały charakter remontowy bądź inwestycyjny, do czego nieodzownym będzie powołanie biegłego. Wynikające z art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, związanie sądu i organów podatkowych oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, nakazywało przeto rozważyć, czy organy zastosowały się do sformułowanego w wyroku z dnia [...], a przytoczonego przed chwilą stanowiska. W ocenie orzekającego obecnie Sądu w przedstawionym obok zakresie nieprawidłowości nie można było stwierdzić, zaś podjęta w wyniku poczynionych ustaleń konkluzja organów podatkowych nie naruszała prawa. Należy zauważyć na wstępie, że organy skarbowe ostatecznie uznały, iż zarówno wymiana układu c.o. jak i wymiana stolarki, miały charakter remontowy, co oznaczało, że wydatki z tego tytułu mogły być bezpośrednio odniesione w ciężar kosztów uzyskania przychodu, nie zaś dopiero w drodze odpisów amortyzacyjnych (gdyby je uznać za "inwestycyjne"). W tych jednak warunkach przestało być aktualne zalecenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, co do konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność charakteru prac Sygn. akt I SA/Wr 929/05 budowlanych, albowiem w nowych okolicznościach przeprowadzenie dowodu nie było potrzebne, skoro zarówno strona skarżąca jak i organ podatkowy zgodne były co do istoty wykonanych w obiekcie budowlanym prac. Innymi słowy, nie było kontrowersji, którą należałoby usunąć przy wykorzystaniu opinii specjalisty. Trafnie organy uznały, że spośród wydatków na wymianę układu c.o., do kosztów uzyskania mogła zaliczyć spółka jedynie ich część odpowiadającą udziałowi wykorzystywanej przez nią powierzchni, do powierzchni ogółem budynku, albowiem tylko w takim zakresie można było stwierdzić ponoszenie wydatków w celu uzyskania przychodu, o czym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Dane dotyczące powierzchni pomieszczeń zostały zaczerpnięte z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu [...], z którego wynikało, że powierzchnia użytkowana przez spółkę wynosi [...], zaś powierzchnia całkowita - [...]. Powierzchnię wykorzystywaną przez spółkę uzupełniono jeszcze o [...], stosownie do jej wyjaśnień z dnia [...] (k. - 74), tak że razem wyniosła - [...]. Ustalony metraż budynku zgodny był z wyjaśnieniami spółki z dnia [...] (k. - 68), natomiast przyjęcie, że spółka w budynku głównym użytkowała jedynie parter miało oparcie w zapisach § 1 umowy dzierżawy z dnia [...]. W ocenie Sądu nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania w zakresie, w jakim uznały organy podatkowe za koszt przychodu wydatek na nabycie 5 okien PCV, które odpowiadały wymiarom okien w części parterowej budynku, stwierdzonym podczas oględzin w dniu [...]. Należy zauważyć, że z ustalonych w sprawie okoliczności wynikało, że strona skarżąca zakupiła w 1998 roku od spółki c łącznie 46 sztuk okien PCV. Tymczasem podczas oględzin w 2000 r. na parterze budynku stwierdzono tylko 10 szt. okien PCV, zaś podczas oględzin w roku 2005 - 13 szt. okien PCV. Istniała zatem potrzeba określenia, które z zakupionych okien zostały faktycznie zamontowane w używanych przez stronę pomieszczeniach. W konsekwencji nie mogły stanowić kosztu wydatki na nabycie pozostałych okien, jeżeli nie odpowiadały wymiarom okien ustalonym podczas oględzin w 2000 r. Mając zatem na uwadze przedstawione powyżej powody skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.