I SA/Wr 936/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 12 czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Wraz ze skargą skarżąca T.M. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując ogólnie, że egzekucja spowodować może nieodwracalne skutki w postaci utraty płynności finansowej prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa, co – w przypadku zaprzestania działalności gospodarczej – prowadzić będzie do negatywnych konsekwencji "finansowych, pracowniczych i społecznych". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Przewidziana w procedurze sądowoadministracyjnej instytucja wstrzymania wykonania decyzji ma charakter wyjątku od zasady, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270, zwana dalej P.p.s.a.), Sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak podkreśla się w orzecznictwie, wskazane w tym przepisie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji dotyczą takiej szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też, nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Zgodnie z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. (sygn. akt FZ 496/204), uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać (w szczególności, na podstawie dokumentów źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej) istnienie konkretnych przesłanek pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 i z dnia 2 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OZ 308/09). Powyższe oznacza, że nie wystarczające są w tym zakresie same tylko twierdzenia strony. W stanie faktycznym sprawy, lakoniczne uzasadnienie wniosku sprowadzało się do ogólnego stwierdzenia, że wszczęcie egzekucji może spowodować nieodwracalne skutki w postaci utraty płynności finansowej przedsiębiorstwa, a w konsekwencji, doprowadzić do zaprzestania prowadzonej działalności oraz likwidacji etatów pracowniczych. Ocena tak skonstruowanego wniosku, nie dawała Sądowi podstaw do wydania orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego aktu, albowiem, poza wyrażeniem samej obawy wystąpienia negatywnych skutków wynikających z wdrożenia postępowania egzekucyjnego, wnioskodawca nie wykazał na ile odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wpłynie na sytuację strony w kontekście następstw o jakich mowa w powołanym przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Dodać przy tym trzeba, że argumentem przemawiającym za zasadnością wniosku nie może być już sama tylko wysokość zobowiązania podatkowego. Powtarzając za Naczelnym Sądem Administracyjnym, każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 52/09; orzeczenie dostępne na stronie https://cbois.nsa.gov.pl). Należy przy tym podnieść, iż brak wskazania przez stronę okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie może być uznany za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 P.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez Sąd, uzasadniający odmowę uwzględnienia wniosku (tak Jan Paweł Tarno w komentarzu: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189). Dodać też trzeba, że oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, Sąd nie dokonuje – na tym etapie – oceny trafności zarzutów skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04). Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.