I SA/Wr 947/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędziowie sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 grudnia 2016 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" w L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę w całości. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] r., nr [...], którym na podstawie art. 14b § 1 i § 6, art. 216 § 1 w związku z art. 165a § 1, art. 220, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1, art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm., dalej: O.p.), po rozpatrzeniu zażalenia "A" w L. (dalej: strona, spółka, skarżąca, wnioskodawca), utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] r,. nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. We wniosku złożonym w dniu 27 marca 2014 r przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. "A" jest spółką prowadzącą głównie działalność polegającą na wydobyciu i przetwórstwie surowców naturalnych. Wnioskodawca - jako pracodawca - jest płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych (dalej: PIT). Akcje "A" stanowią przedmiot obrotu na rynku regulowanym. Łączna liczba akcji wyemitowanych przez "A" wynosi 200 000 000. Wszystkie akcje są akcjami na okaziciela. Zgodnie z obowiązującymi przepisami obowiązek ujawnienia danych akcjonariusza wobec "A" dotyczy wyłącznie podmiotów, które posiadają więcej niż 5% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu "A", przy czym Spółka nie posiada legitymacji prawnej dla domagania się danych o akcjonariacie Spółki. Głównym akcjonariuszem Spółki jest Skarb Państwa, który posiada 31,79% akcji Spółki. Pozostała część akcji Spółki jest w dyspozycji innych akcjonariuszy, na których składają się zarówno osoby indywidualne, jak i podmioty instytucjonalne. Zgodnie ze Statutem "A" akcje Spółki nie są uprzywilejowane co do głosu na zgromadzeniu akcjonariuszy, tj. każda akcja Spółki daje jeden głos na walnym zgromadzeniu, a określony udział procentowy w kapitale Spółki oznacza taki sam udział procentowy w ogólnej liczbie głosów przysługujących ze wszystkich praw udziałowych ustanowionych przez Spółkę. W ramach struktury właścicielskiej "A" Skarb Państwa posiada zatem bezpośrednio 31,79% ogólnej liczby głosów przysługujących ze wszystkich praw udziałowych ustanowionych przez Spółkę. Wśród akcjonariuszy Spółki nie ma innych akcjonariuszy z udziałem Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego, związków jednostek samorządu terytorialnego, państwowych osób prawnych lub komunalnych osób prawnych, którzy posiadaliby co najmniej 5% ogólnej liczby głosów przysługujących ze wszystkich praw udziałowych ustanowionych przez Spółkę. W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółka zatrudnia osoby fizyczne na podstawie umów o pracę oraz na podstawie stosunków cywilnoprawnych. W celu zabezpieczenia interesów Spółki Wnioskodawca zawiera z częścią osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę lub innego stosunku prawnego umowy o zakazie konkurencji. Część z tych umów wiąże pracowników zarówno w czasie zatrudnienia, jak i po jego ustaniu. Ponadto umowy zawierane przez Spółkę z osobami zatrudnionymi na podstawie umów o pracę (których czynności są związane z zarządzaniem) lub na podstawie innego stosunku cywilnoprawnego (w tym w szczególności umów o świadczenie usług zarządzania) przewidują możliwość wypłaty odprawy lub odszkodowania z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę lub umowy o świadczenie usług lub rozwiązania jej przed upływem terminu, na który została zawarta. W związku z powyższym opisem, wnioskodawca zadał następujące pytania: 1. Czy dla celów określenia czy Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego, związek jednostek samorządu terytorialnego, państwowa osoba prawna lub komunalna osoba prawna dysponują bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na walnym zgromadzeniu Spółki, w tym także na podstawie porozumień z innymi osobami, Wnioskodawca powinien ustalić czy stosunek głosów posiadanych przez wskazane powyżej podmioty do ogólnej liczby głosów przysługujących wszystkim akcjonariuszom ze wszystkich praw udziałowych ustanowionych przez Spółkę wynosi ponad 50% (w niniejszym przypadku co najmniej 100 000 001 głosów na 200 000 000 ogółu akcji wyemitowanych przez Spółkę)? 2. Czy dla celów obliczenia czy Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego, związek jednostek samorządu terytorialnego, państwowa osoba prawna lub komunalna osoba prawna dysponują bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na walnym zgromadzeniu, w tym także na podstawie porozumień z innymi osobami, ustalając liczbę głosów przysługujących wskazanym powyżej podmiotom, Wnioskodawca powinien brać pod uwagę także tych akcjonariuszy, których udział w ogólnej liczbie głosów nie przekracza 5%, jeśli nie ma prawnej możliwości zdobycia wiedzy odnośnie tożsamości tych akcjonariuszy i liczby posiadanych przez nich akcji (głosów)? W odniesieniu do pytania oznaczonego nr 1, Wnioskodawca - odwołując się do przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych - wyraził pogląd, że podmioty publiczne będą dysponowały bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na walnym zgromadzeniu, jeżeli podmiotom tym będzie przysługiwała przewaga głosów obliczana w stosunku do ogólnej liczby głosów przysługujących z wszystkich praw udziałowych ustanowionych przez Spółkę. Innymi słowy na gruncie ustawy PIT, podmioty publiczne mają większość głosów na zgromadzeniu tylko w takim przypadku, gdy dysponują one ponad 50% głosów w stosunku do wszystkich głosów przysługujących z wszystkich praw udziałowych ustanowionych przez daną spółkę. Natomiast w odniesieniu do pytania oznaczonego nr 2, wnioskodawca - powołując się na przepisy Kodeksu spółek handlowych oraz ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi - stanął na stanowisku, że dla ustalenia liczby głosów nie powinien brać pod uwagę głosów akcjonariuszy, których udział w ogólnej liczbie głosów nie przekracza 5%, gdyż nie ma prawnej możliwości zdobycia wiedzy odnośnie tożsamości tych akcjonariuszy i liczby posiadanych przez nich akcji (głosów). W wyniku analizy formalnoprawnej złożonego wniosku, organ stwierdził, że wydanie interpretacji w kontekście tak zadanych pytań wykracza poza zakres przedmiotowy pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego i wskazanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że kwestie będące przedmiotem zapytań wnioskodawcy nie są uregulowane przepisami prawa podatkowego. W szczególności ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia "dysponowania bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu". W celu ustalenia czy Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego, związek jednostek samorządu terytorialnego, państwowa osoba prawna lub komunalna osoba prawna dysponują bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na walnym zgromadzeniu Spółki, w tym także na podstawie porozumień z innymi osobami w przedmiotowej sprawie należałoby dokonać analizy tego zagadnienia w oparciu o przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030, z późn. zm., dalej: K.s.h.). Jednakże ustawa Kodeks spółek handlowych - mając na względzie definicje określone www. art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy Ordynacja podatkowa - nie jest przepisem prawa podatkowego. Tym samym, upoważnienie dyrektorów izb skarbowych (na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego) nie obejmuje interpretacji przepisów tej ustawy. W konsekwencji organ stwierdził, że złożony wniosek nie zmierzał stricte do dokonania subsumcji przedstawionego zdarzenia przyszłego pod wskazany przepis prawa podatkowego w zakresie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym wniosek nie zmierzał wprost do wydania interpretacji indywidualnej dotyczącej analizy przepisów prawa podatkowego, a swoim zakresem wykraczał poza ww. normy prawne. W zażaleniu na powyższe postanowienie strona wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz wydanie pisemnej interpretacji prawa podatkowego w zakresie wskazanym we wniosku zarzuciła naruszenie art. 14b § 1 O.p. poprzez bezpodstawną odmowę wydania dla Spółki na jej wniosek interpretacji indywidualnej, w wyniku błędnego uznania, że przedmiot wniosku wykracza poza zakres przedmiotowy instytucji interpretacji indywidualnej. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, na skutek złożonego zażalenia, zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w P., działający w imieniu Ministra Finansów, utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] r., wskazując, że obowiązkiem organu, niezależnie od przekonania wnioskodawcy, jest ocena, czy w świetle przepisów regulujących instytucję interpretacji indywidualnej - z uwagi m.in. na przedmiot, czy też zakres przedstawionego problemu - istotnie może wszcząć postępowanie interpretacyjne. Jak wyjaśnił organ ocena w tym zakresie złożonego przez stronę wniosku była taka, że istnieje niemożność wydania interpretacji z uwagi na przedstawione zagadnienie. W rozpatrywanej sprawie, podany przez wnioskodawcę zakres wniosku nie mieści się w ramach określonych przepisami ustawy Ordynacja podatkowa, co stanowiło przyczynę odmowy wydania interpretacji. Zdaniem organu interpretacja może być wydana wtedy, gdy zakres przedmiotowy zagadnienia przedstawionego przez wnioskodawcę mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji. Organowi wolno dokonać wykładni tylko tych przepisów, które zawierają akty prawne wymienione rodzajowo w art. 3 pkt 2 O.p. Organ jednocześnie zaznaczył, że samo wskazanie przepisu prawa podatkowego, jako budzącego wątpliwości interpretacyjne, nie zawsze jest wystarczające do uzyskania interpretacji. Przepis prawa interpretowany jest na potrzeby przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Oceniając złożony przez Spółkę wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, organ doszedł do wniosku, że brak jest możliwości wydania interpretacji z uwagi na to, że złożony wniosek nie zmierzał stricte do dokonania subsumcji przedstawionego zdarzenia przyszłego pod wskazany przepis prawa podatkowego w zakresie przepisów ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych. Postępowanie o udzielenie interpretacji ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Gdyby zatem organ miał wydać rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem zawartym we wniosku, musiałby w tym celu wykroczyć poza legitymację ustawową i dokonać kwalifikacji prawnej opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego, tj. oceny i interpretacji faktów, jakie zaistnieć mogą w przedmiotowej sprawie. Podstawą dla uznania stanowiska skarżącego za prawidłowe albo nieprawidłowe byłaby zatem ocena problemu podniesionego w postawionych pytaniach nie w kontekście przepisów prawa podatkowego, ale w kontekście okoliczności faktycznych sprawy. Zauważył organ, że zadane we wniosku pytania, na które Wnioskodawca oczekiwał odpowiedzi w drodze interpretacji indywidualnej, nie odnosiły się wprost do stosowania przepisów prawa podatkowego. Wnioskodawca wprawdzie wskazywał we wniosku na przepis art. 30 ust. 1 pkt 15 i 16 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jednak zakres tematyki objętej przedstawionymi we wniosku pytaniami regulują przepisy, które stosownie do zapisów ustawy Ordynacja podatkowa nie są przepisami prawa podatkowego. Kwestie własnościowe w spółkach regulują przepisy ustawy Kodeks spółek handlowych i odpowiedź na zadane we wniosku pytania musiałaby zostać oparta tylko i wyłącznie na zinterpretowaniu przepisów tej ustawy, do czego Minister Finansów nie posiada merytorycznej właściwości oraz prawnego umocowania. Podkreślił organ, że ocena stanowiska podatnika, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są bowiem możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego, a Kodeks spółek handlowych do tego rodzaju ustaw nie należy. Stąd też przedstawione we wniosku zagadnienie nie może być rozpatrywane jako zagadnienie podatkowe. Wskazał, że co prawda ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wielokrotnie w swych przepisach odwołuje się do treści innych ustaw, jednak nie oznacza to, że w takich przypadkach, dla oceny skutków podatkowych wynikających z przepisu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dogłębnej analizie należy poddać również przepisy ustawy niepodatkowej. Natomiast organ interpretacyjny - działający w oparciu o przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, nie posiada legitymacji prawnej do oceniania i interpretowania przepisów niebędących przepisami prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 O.p., nawet wówczas, jeśli prawidłowość ich stosowania przez podatnika może mieć wpływ na jego obowiązki podatkowe. W przeciwnym wypadku mogłoby dojść do naruszenia kompetencji interpretacyjnych organów do tego powołanych na podstawie odrębnych przepisów. W odniesieniu do przywołanego przez stronę orzeczenia sądu administracyjnego wskazał, że tezy tego rozstrzygnięcia nie mają zastosowania w przedmiotowym postępowaniu. Wskazane rozstrzygnięcie zapadło bowiem w innej sprawie i nie ma mocy wiążącej w omawianym przypadku. W kontekście powyższego, organ stwierdził że nie jest organem właściwym do rozstrzygania kwestii będących przedmiotem wniosku Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej, bowiem zagadnienia te nie są regulowane przepisami podatkowymi. Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła strona wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 14b § 1 O.p. poprzez bezprawną odmowę wydania dla Spółki na jej wniosek interpretacji indywidualnej, w wyniku błędnego uznania, że przedmiot wniosku wykracza poza zakres przedmiotowy instytucji interpretacji indywidualnej. Zdaniem Strony, kwestia zdefiniowania wskazanego we wniosku pojęcia "dysponowania bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu" jest niezbędna dla rozstrzygnięcia zastosowania regulacji ustawy PIT w konkretnym analizowanym przez Spółkę przypadku, jaki wystąpił w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Znaczenie przepisu wskazanego we wniosku art. 30 ust. 1 pkt 15 i 16 ustawy PIT zależy od właściwej interpretacji pojęcia "dysponowania bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu", co z kolei przekłada się na prawidłowość rozliczenia zryczałtowanego podatku dochodowego, do którego zobowiązany jest Wnioskodawca jako płatnik w przypadkach, które wskazał we wniosku. Konsekwentnie zatem, uznać należy, że w przypadku błędnego ustalenia rozumowania wskazanego pojęcia, Wnioskodawca narażony jest na zarzut błędnego ustalenia wielkości głosów podmiotów publicznych, co w efekcie przekładać się będzie na błędne rozliczenie zryczałtowanego podatku dochodowego. Skoro zatem znaczenie danego pojęcia ma decydujące znaczenie dla prawidłowości rozliczenia zobowiązania podatkowego, którym posługuje się ustawa podatkowa, nie może być wątpliwości, że pojęcie to pośrednio zalicza się do obszaru pojęć podatkowych i tym samym mieści się w dyspozycji art. 14 § 1 O.p. Ponadto Strona zwróciła uwagę, że stosowanie przepisów prawa podatkowego wymaga często odwoływania się do innych dziedzin prawa. Urzędowa interpretacja przepisów prawa podatkowego ma umożliwić podatnikowi prawidłowe stosowanie tych przepisów, a ograniczenie jej jedynie do dokonywania wykładni przepisów zawartych w aktach prawnych prawa podatkowego, bez odwoływania się do norm prawnych zawartych w innych dziedzinach prawa, w wielu przypadkach uniemożliwiłoby uzyskanie informacji o prawidłowym stosowaniu przepisów prawa podatkowego. Jak wskazała Strona, w wielu przypadkach, również organ podatkowy wydając interpretację podatkową sięga do aktów prawnych z innych dziedzin prawa, a także dokonuje interpretacji pojęć posługując się znaczeniem słownikowym. Skarżąca podkreśla, iż kierując do organu wniosek o wydanie interpretacji w indywidualnej sprawie oczekiwała interpretacji przepisu art. 30 ust. 1 pkt 15) i 16) ustawy PIT, a nie jak twierdzi organ - przepisów KSH. Spółka mając wątpliwości, co do rozumienia znaczenia pojęcia "dysponowania bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu", jakim posługuje się w/w przepis ustawy PIT, odwołała się do przepisów KSH, który to akt prawny - w jej ocenie - jest właściwym źródłem dla zastosowania w analizowanej sprawie. Natomiast ocena słuszności stanowiska Spółki należy do kompetencji Dyrektora IS, który winien wyjaśnić znaczenie pojęcia przepisu ustawy podatkowej. Na poparcie swoich zarzutów Strona powołała wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. "I FSK 1070/1" oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 maja 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 263/12. Podsumowując, Strona wyraziła pogląd, że skoro prawidłowość rozliczenia zobowiązania podatkowego przez "A" — jako płatnika — wymaga interpretacji przepisów innych aktów prawnych, tj. w tym przypadku zdefiniowania pojęcia "dysponowania bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu" na gruncie KSH, to organ podatkowy zobowiązany był dokonać wykładni również tych przepisów. Odmowa takiej interpretacji jest - zdaniem Strony - bezzasadna i narusza przepis art. 14b § 1 O.p. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu między stronami jest, czy zasadnie organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącego sposobu ustalenia czy Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego, związek jednostek samorządu terytorialnego, państwowa osoba prawna lub komunalna osoba prawna dysponują bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na walnym zgromadzeniu Spółki, w tym także na podstawie porozumień z innymi osobami, a także nieuwzględniania przy obliczaniu czy Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego, związek jednostek samorządu terytorialnego, państwowa osoba prawna lub komunalna osoba prawna dysponują bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na walnym zgromadzeniu Spółki, w tym także na podstawie porozumień z innymi osobami, tych akcjonariuszy, których udział w ogólnej liczbie głosów nie przekracza 5% Organ uznał, że nie ma podstaw do merytorycznego rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, gdyż kwestie będące przedmiotem pytań, nie odnosiły się wprost do stosowania przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z treścią przepisu art. 165a § 1 O.p., gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z zaskarżonego aktu wynika, że podstawą zastosowania wskazanej regulacji prawnej była druga z wymienionych w niej przesłanek, mianowicie wystąpienie innej przyczyny uniemożliwiającej wszczęcie postępowania. Należy zauważyć, że wprawdzie przesłanka ta nie została w przepisach Ordynacji podatkowej zdefiniowana, to jednak zgodnie z wypracowanymi poglądami doktryny i orzecznictwa sądowoadministracyjnego, przyczyny te mogą dotyczyć zakresu przedmiotowego wniosku. Interpretacja może być wydana wtedy, gdy zakres przedmiotowy zagadnienia przedstawionego przez wnioskodawcę mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji. Organowi wolno dokonać wykładni tylko tych przepisów, które zawierają akty prawne wymienione rodzajowo w art. 3 pkt 2 O.p. Jak trafnie wskazał organ, samo wskazanie przepisu prawa podatkowego, jako budzącego wątpliwości interpretacyjne, nie zawsze jest wystarczające do uzyskania interpretacji. Przepis prawa interpretowany jest na potrzeby przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. W ocenie Sądu, organ podatkowy rozpatrując przedmiotowy wniosek strony skarżącej, będący wnioskiem o wydanie interpretacji podatkowej, trafnie uznał, że w świetle art. 14b § 1 O.p. to przepis prawa, a nie stan faktyczny jest przedmiotem interpretacji. Okoliczność, że przepis prawa interpretowany jest na potrzeby przedstawionego we wniosku stanu faktycznego zasady powyższej nie zmienia. W myśl bowiem art. 14b § 1 O.p., minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Stosownie zaś do art. 14b § 2 O.p., wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 O.p.). Ze wskazanych wyżej regulacji wynika, że z wnioskiem może wystąpić osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), który może rodzić określone konsekwencje w sferze prawa podatkowego. Zatem, interpretacja wydawana jest w indywidualnej sprawie zainteresowanego, który składa wniosek o jej wydanie. Oznacza to, że wnioskodawca ma uprawnienia do uzyskania od organu podatkowego interpretacji prawa podatkowego w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej. Wynika z tego, że odnośnie każdego podatku zainteresowany może żądać od organu wykładni, co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów normujących ten podatek w jego indywidualnej sprawie, tj. wykładni wskazującej zakres i sposób zastosowania przepisów regulujących określony podatek do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, który indywidualizuje zakres jego sprawy. Zapytanie Wnioskodawcy nie dotyczyło wykładni przepisów prawa podatkowego. Z treści sformułowanych we wniosku pytań wynika bowiem jednoznacznie, że strona skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej po to by uzyskać potwierdzenie poprawności własnego stanowiska odnośnie zastosowania regulacji art. 30 ust. 1 pkt 15 i pkt 16 ustawy o PIT do opisanego we wniosku stanu faktycznego. Sednem zapytania Wnioskodawcy było wskazanie czy Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego, związek jednostek samorządu terytorialnego, państwowa osoba prawna lub komunalna osoba prawna dysponują bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na walnym zgromadzeniu Spółki, w tym także na podstawie porozumień z innymi osobami oraz wskazanie czy przy obliczaniu czy Skarb Państwa, jednostka samorządu terytorialnego, związek jednostek samorządu terytorialnego, państwowa osoba prawna lub komunalna osoba prawna dysponują bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na walnym zgromadzeniu Spółki, w tym także na podstawie porozumień z innymi osobami, Wnioskodawca powinien brać pod uwagę także tych akcjonariuszy, których udział w ogólnej liczbie głosów nie przekracza 5%. Żądanie strony dotyczyło zatem wyłącznie ustaleń w zakresie dysponowania bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na walnym zgromadzeniu spółki. Jednakże dokonanie takich ustaleń w trybie postępowania dotyczącego wydania interpretacji indywidualnej nie jest możliwe. Bowiem, aby odpowiedzieć na postawione we wniosku pytania w istocie ocenie organ podatkowy musiałby poddać opis stanu faktycznego, a nie przepis prawa podatkowego. Zakres tematyki objętej przedstawionymi we wniosku pytaniami regulują przepisy, które stosownie do zapisów ustawy Ordynacja podatkowa nie są przepisami prawa podatkowego. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia "dysponowania bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu". Kwestie własnościowe w spółkach regulują przepisy ustawy Kodeks spółek handlowych. W związku z powyższym odpowiedź na zadane we wniosku pytania musiałaby zostać oparta tylko i wyłącznie na zinterpretowaniu przepisów tej ustawy, do czego Minister Finansów nie posiada merytorycznej właściwości oraz prawnego umocowania. Podkreślić należy, w kontekście zarzutów skargi, że przedmiotem interpretacji przepisów prawa podatkowego są materialnoprawne regulacje tego prawa. Jeżeli pojęcia z przepisów prawnych innych dziedzin prawa zostały uwzględnione, wykorzystane w określonych unormowaniach prawa podatkowego, które się do nich bezpośrednio lub w sposób dorozumiany odwołują, to i tak do zobowiązań podatkowych zastosowanie znajdują normy prawa podatkowego, a nie współtworzące je tylko pojęcia z pozostałych gałęzi prawa zaczerpnięte. Norma prawnopodatkowa będzie wówczas jednak zbudowana nie tylko z określonych przepisów ustawy podatkowej ale i z regulacji prawnych innych dziedzin prawa. Jeśli więc, przedmiotem rozważenia oraz interpretacyjnego sporu prawnego będzie zagadnienie ryczałtowanego opodatkowania dochodów, zastosowanie mieć będzie niewątpliwie właściwa norma ustawy o odpowiednim podatku dochodowym od osób fizycznych, z tym że dla określenia pojęć bezpośredniej lub pośredniej większości głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu niezbędna będzie także wiedza wynikająca z przepisów prawa handlowego. W takiej sytuacji niewątpliwie interpretacji w rozumieniu rozdziału 1a działu II Ordynacji podatkowej podlegać będą wszystkie przepisy konkretną normę podatkową tworzące, w tym przepisy niepodatkowe, ocena możliwości stosowania i wykładnia których są niezbędne dla zinterpretowania normy prawnopodatkowej. Natomiast wydanie interpretacji dotyczącej wyłącznie przepisów innych aniżeli podatkowe, które nie tworzą rozważanej normy podatkowej, będzie natomiast nieprawidłowe, to znaczy nie będzie stanowiło interpretacji prawa podatkowego (por. J. Brolik: Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Warszawa 2013 r., s. 49), a taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Wobec powyższego organ zasadnie uznał, że odpowiedź na pytanie strony - w trybie art. 14b § 1 O.p. - nie jest możliwa, a podnoszony przez stronę zarzut naruszenia 14b § 1 O.p., uznać należy za niezasadny. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu podatkowego pierwszej instancji, nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), skargę oddalił.