I SA/Wr 961/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi J. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Przedmiotem skargi J. C. jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W., wydane w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...].11.2014 r. ([...]), mocą której orzeczono o odpowiedzialności podatkowej J. C., jako byłego członka zarządu, za zaległości podatkowe A sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2009 r. wraz z odsetkami za zwłokę. W skardze tej, oprócz zarzutów odnoszących się do zaskarżonego postanowienia, skarżący zawarł także wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie zaznaczyć należy, że złożony przez stronę wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego należało – w świetle okoliczności sprawy – potraktować jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Z tych względów, zasadność wniosku Sąd oceniał przez pryzmat przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że po przekazaniu skargi sądowi administracyjnemu, sąd ten może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W sprawie, to jednak nie kwestia uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę przesłanek o jakich mowa w powołanym wyżej przepisie miała zasadnicze znaczenie dla oceny zgłoszonego wniosku a charakter prawny zaskarżonego postanowienia, W orzecznictwie sądowym wypracowanym na gruncie art. 61 § 3 p.p.s.a. utrwalony jest pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej w rozumieniu w/w przepisu mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonaniu podlegać będą zatem co do zasady jedynie takie akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów. Z natury rzeczy nie będą w tej grupie mieścić się decyzje odmowne, jak również decyzje, które nie wywołują dla strony żadnych skutków materialnoprawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09; LEX nr 582860 oraz z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt II OZ 1256/10; LEX nr 743744). Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Możliwość zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy zatem jedynie takiej sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje jakiekolwiek skutki materialnoprawne. Skutków materialnoprawnych, postrzeganych jako węzeł praw i obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu nie wywołuje zaskarżone postanowienie, którym organ podatkowy stwierdził wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. Postanowienie to nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, a jedynie stwierdza bezskuteczność wniesionego przez nią odwołania. Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, to żądanie wstrzymania jego wykonania nie mogło zostać uwzględnione. Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.