I SA/Wr 990/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki Sędzia NSA Józef Kremis (sprawozdawca) Asesor WSA Marta Semiczek Protokolant Paulina Biernat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2004 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzje Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 1999 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego w K. G. z dnia [...] (Nr [...]); II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącego 85 zł (osiemdziesiąt pięć zł) kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; III. orzeka, że decyzje wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu. Przedmiotem skargi jest wymieniona we wstępie decyzja Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. utrzymująca w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w K. G. z dnia [...] (nr [...]) określającą B. B. zobowiązanie i zaległość w podatku od towarów i usług za lipiec 1999 r. - [...] oraz odsetki za zwłokę - [...]. Urząd Skarbowy zakwestionował przedstawione przez podatnika w deklaracji VAT-7 rozliczenie podatku za lipiec 1999 r. w związku z wydanymi przez ten organ decyzjami w sprawie podatku od towarów i usług za poprzednie miesiące, w których odmówiono podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego w fakturach wystawionych przez A. Urząd Skarbowy uznał bowiem, że faktury te zostały wystawione w warunkach określonych w § 54 ust. 4 pkt 5 lit. c) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 156, poz. 1024 Urząd Skarbowy z późn. zm.). Ponieważ wskutek wydania decyzji za czerwiec 1999 r. zmieniła się nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc, co wpływało na rozliczenie podatku za lipiec 1999 r., przeto - zdaniem organu pierwszej instancji - należało dokonać stosownej korekty. W skargach wniesionych do Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnik zaskarżył zarówno decyzje wcześniejsze, jak i rozstrzygnięcie dotyczące podatku od towarów i usług za lipiec 1999 r., kwestionując pogląd organów podatkowych o zawarciu pozornej umowy leasingu operacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach tych stosuje się jedynie dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (art. 97 § 2). Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w tym także na decyzje wydane na podstawie norm podatkowo-prawnych. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zaskarżone rozstrzygnięcia nie mogą pozostać w obrocie prawnym. Należy bowiem zauważyć, że wyrokiem z dnia 1 lipca 2004 r. (I SA/Wr 989/02) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zarówno decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] (nr [...]) w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 1999 r., jak i poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego w K. G. z dnia [...] (Nr [...]). W wyroku tym wskazano na naruszenie przez organy podatkowe art. 191 Ordynacji podatkowej przy ocenie materiału dowodowego, w szczególności zaś wadliwą wykładnię umowy leasingowej, oraz uchybienie prawu materialnemu, polegające na niezastosowaniu przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczania przedmiotu umów najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów (Dz. U. Nr 28, poz. 129), a także zastosowanie bez dostatecznych podstaw art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) oraz § 54 ust. 4 pkt 5 lit. c) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 156, poz. 1024 z późn. zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone decyzje naruszają obowiązujące prawo w stopniu nakazującym ich uchylenie, gdyż wady obarczające te decyzje odpowiadały przesłankom ujętym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec tego, że dotyczące podatku od towarów i usług za lipiec 1999 r. decyzje obu instancji oparte były na wadliwych orzeczeniach dotyczących poprzedniego okresu rozliczeniowego, przeto należało w konsekwencji i te rozstrzygnięcia wyeliminować z obrotu prawnego. Podstawę orzeczenia o kosztach postępowania stanowi art. 200, zaś rozstrzygnięcie zawarte w punkcie III wyroku znajduje umocowanie w art. 152 tejże ustawy.