I SA/Wr 993/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki Sędzia NSA Józef Kremis (sprawozdawca) Asesor WSA Marta Semiczek Protokolant Paulina Biernat po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2004 r. sprawy ze skargi B.B. na decyzje Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 1999 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego w K. G. z dnia [...] (Nr [...]); II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącego 87,10 zł (osiemdziesiąt siedem 10/100 zł) kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym; III. orzeka, że decyzje wymienione w punkcie I nie podlegają wykonaniu. Przedmiotem skargi jest wymieniona we wstępie decyzja Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J.G. utrzymująca w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w K. G. z dnia [...] (nr [...]) określającą B.B. zobowiązanie i zaległość w podatku od towarów i usług za październik 1999 r. - [...] oraz odsetki za zwłokę -[...]. Urząd Skarbowy zakwestionował przedstawione przez podatnika w deklaracji VAT-7 rozliczenie podatku za październik 1999 r. w związku z wydanymi przez ten organ decyzjami w sprawie podatku od towarów i usług za poprzednie miesiące, w których odmówiono podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego w fakturach wystawionych przez A. Urząd Skarbowy uznał bowiem, że faktury te zostały wystawione w warunkach określonych w § 54 ust. 4 pkt 5 lit. c) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 156, poz. 1024 Urząd Skarbowy z późn. zm.). Ponieważ wskutek wydania decyzji za wrzesień 1999 r. nie wystąpiła nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc lecz powstało zobowiązanie podatkowe, co wpływało na rozliczenie podatku za październik 1999 r., przeto - zdaniem organu pierwszej instancji - należało dokonać stosownej korekty. W skargach wniesionych do Naczelnego Sądu Administracyjnego podatnik zaskarżył zarówno decyzje wcześniejsze, jak i rozstrzygnięcie dotyczące podatku od towarów i usług za październik 1999 r., kwestionując pogląd organów podatkowych o zawarciu pozornej umowy leasingu operacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach tych stosuje się jedynie dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych (art. 97 § 2). Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w tym także na decyzje wydane na podstawie norm podatkowo-prawnych. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Zaskarżone rozstrzygnięcia nie mogą pozostać w obrocie prawnym. Należy bowiem zauważyć, że wyrokiem z dnia 1 lipca 2004 r. (I SA/Wr 992/02) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zarówno decyzję Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w J. G. z dnia [...] (nr [...]) w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień 1999 r., jak i poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego w K. G. z dnia [...] (Nr [...]). W wyroku tym wskazano na naruszenie przez organy podatkowe art. 191 Ordynacji podatkowej przy ocenie materiału dowodowego, w szczególności zaś wadliwą wykładnię umowy leasingowej, oraz uchybienie prawu materialnemu, polegające na niezastosowaniu przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 6 kwietnia 1993 r. w sprawie zaliczania przedmiotu umów najmu lub dzierżawy rzeczy albo praw majątkowych do składników majątku stron tych umów (Dz. U. Nr 28, poz. 129), a także zastosowanie bez dostatecznych podstaw art. 27 ust. 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) oraz § 54 ust. 4 pkt 5 lit. c) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 156, poz. 1024 z późn. zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone decyzje naruszają obowiązujące prawo w stopniu nakazującym ich uchylenie, gdyż wady obarczające te decyzje odpowiadały przesłankom ujętym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec tego, że dotyczące podatku od towarów i usług za październik 1999 r. decyzje obu instancji oparte były na wadliwych orzeczeniach dotyczących poprzedniego okresu rozliczeniowego, przeto należało w konsekwencji i te rozstrzygnięcia wyeliminować z obrotu prawnego. Podstawę orzeczenia o kosztach postępowania stanowi art. 200, zaś rozstrzygnięcie zawarte w punkcie III wyroku znajduje umocowanie w art. 152 tejże ustawy.