I SAB/Wr 16/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Anetta Chołuj,, sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant asystent sędziego Radosław Bulejak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 marca 2014 r. sprawy ze skargi R. W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. w przedmiocie zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. I. oddala skargę na bezczynność; II. oddala skargę na przewlekłe prowadzenia postępowania. Sąd przyjął do rozpoznania następujący stan faktyczny i prawny sprawy. R.W. (dalej: podatnik, skarżący), w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą pod firmą A., w dniu 2 lutego 2013 r. złożył deklarację VAT-7 za styczeń 2013 r., w którym została zadeklarowana nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 25 dni, w wysokości 141.063 zł. Za powyższy okres organ podatkowy przeprowadził czynności sprawdzające, w wyniku których ustalono, że podatnik jest w posiadaniu czterech faktur VAT, wystawionych: po jednej przez spółki z o.o. "B." i "C." i dwóch przez "D." Sp. z o.o. Na podstawie upoważnienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia 14 lutego 2013 r. w firmie podatnika przeprowadzono kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczeń w podatku od towarów i usług za okres od 1 do 31 stycznia 2013 r., którą zakończono protokołem z 28 lutego 2013 r. W toku kontroli organ podatkowy, pismami datowanymi na 19 lutego 2013 r., wystąpił do właściwych Naczelników Urzędów Skarbowych o przeprowadzenie kontroli podatkowych w ww. spółkach w zakresie prawidłowości transakcji dokonanych w styczniu 2013 r. z firmą podatnika. W związku z podjętymi wyżej czynnościami, organ podatkowy, postanowieniem z dnia 22 lutego 2013 r., nr [...], przedłużył termin zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika. W odpowiedzi na pisma organu z 19 lutego 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W., pismem z dnia 19 kwietnia 2013 r. podał, że wobec spółki "D." prowadzona jest kontrola podatkowa w zakresie rozliczeń w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. i po zakończeniu tej kontroli niezwłocznie zostanie wszczęta następna – co do transakcji prowadzonych z firmą podatnika. Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. również poinformował pismem z dnia 9 kwietnia 2013 r., że wobec spółki "B." prowadzone jest postępowanie kontrolne w zakresie prawidłowości rozliczeń w podatku od towarów i usług za styczeń 2013 r. Podał też, że w toku czynności sprawdzających ustalono, iż w styczniu spółka wystawiła jedną fakturę na firmę podatnika. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w B., pomimo dodatkowego pisma z 3 kwietnia 3013 r. o podanie informacji odnośnie etapu podjętych czynności co do spółki "C.", nie udzielił odpowiedzi do dnia wniesienia przedmiotowej skargi. W dniu 7 marca 2013 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego wpłynął wniosek podatnika o skrócenie czasu czynności kontrolnych wskazanych postanowieniem z 22 lutego 2013 r. i jak najszybszy zwrot podatku VAT za styczeń 2013 r. Pismo zostało zakwalifikowane przez organ podatkowy jako ponaglenie złożone w trybie art. 141 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: O.p.) i przekazane Dyrektorowi Izby Skarbowej we W., który postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2013 r. uznał ponaglenie za niezasadne. Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2013 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O. wszczął postępowanie kontrolne wobec skarżącego w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do kwietnia 2013 r. Pismem z dnia 19 września 2013 r. podatnik wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej we W. ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia 22 października 2013 r. organ podatkowy uznał ponaglenie za niezasadne. Powołując się na treść art. 139 § 1, art. 140 § 1 i 2 oraz art. 141 § 1 pkt 1 i § 2 O.p. wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowił o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT do czasu zweryfikowania zasadności tego zwrotu. Natomiast prawidłowość rozliczeń podatnika w okresie od stycznia do kwietnia 2013 r. jest obecnie weryfikowane przez organ kontroli skarbowej w O.. Tym samym, zdaniem organu II instancji, nie można było mówić o pozostawaniu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w bezczynności. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zrzucił organowi podatkowemu naruszenie: - art. 87 ust. 2 i 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. – dalej: ustawa VAT), przez nieuzasadnioną odmowę zwrotu tego podatku we wnioskowanym przez nią terminie 25 dni w sytuacji, gdy nie zachodziły przesłanki do takiej odmowy; - art. 121 § 1, art. 125 art. 139 § 1 i art. 140 § 1 O.p., przez niezastosowanie się do tych przepisów. Wniósł w związku z tym o zobowiązanie organu podatkowego do merytorycznego zakończenia sprawy przez wydanie decyzji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt oraz do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie. W uzasadnieniu skargi skarżący zwrócił uwagę, że art. 87 ust. 2 ustawy VAT przewiduje 60-dniowy termin zwrotu różnicy podatku, zaś w ust. 6 termin ten został skrócony do 25 dni. Powołując się na orzeczenie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wr 1240/10 zauważył, że naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć 25-dniowy termin zwrotu podatku, jednak nie powyżej 60 dni, o których mowa w ust. 2. Uzasadniając zarzuty dotyczące przepisów Ordynacji podatkowej wskazał, że organ podatkowy naruszył zasadę pogłębiania zaufania poprzez zaniechanie działań, przez co naraził na ujemne skutki podatnika, który faktycznie zaprzestał działalności gospodarczej. Naruszona też została, w jego ocenie, zasada szybkości postępowania z art. 125 O.p. Wytyczne wynikające z tego przepisu w związku z art. 139 O.p. nakazują załatwienie sprawy wnikliwie i szybko, co ma na celu m.in. ochronę interesu obywateli przez stabilizację ich sytuacji prawnopodatkowej. Zdaniem skarżącego, organ podatkowy, który ograniczył się tylko do wydania postanowienia o przedłużenia terminu do zwrotu podatku VAT, pozostaje w bezczynności. Naruszył bowiem terminy przewidziane w art. 139 O.p. i w art. 87 § 2 i 6 ustawy o VAT. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. zauważył, że w sprawie skarżącego nie prowadzi żadnego postępowania podatkowego – wniosek strony o zwrot różnicy podatku takiego postępowania bowiem nie wszczyna. Tym samym terminy, o których mowa w art. 139 i 140 O.p., nie miały w sprawie zastosowania. Organ wskazał też, że jeżeli proces weryfikacyjny wykaże zasadność zwrotu, jest on wypłacany wraz z odsetkami. Argumentację skarżącego dotyczącą terminów z art. 87 ust. 2 i 6 ustawy VAT organ podatkowy ocenił jako nadinterpretację. Zwrócił przy tym uwagę, iż żaden przepis nie przewiduje terminu zawitego zakończenia weryfikacji rozliczeń podatnika. Wskazał też, że nie odmówił podatnikowi zwrotu podatku, przedłużył tylko termin do dokonania tej czynności. W piśmie procesowym z dnia 9 stycznia 2014 r. skarżący podniósł, że stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego jest sprzeczne z prawem unijnym i zasadą neutralności. Podatnik nie może bowiem ponosić ciężaru tego podatku, w związku z tym jego zwrot winien być dokonany w rozsądnym terminie. Oczekiwanie na wyniki kontroli, wyjątkowo opieszale prowadzonej przez organ kontroli skarbowej w O., zdaniem skarżącego, jest bezczynnością organu podatkowego. Zaś konieczność badania zasadności zwrotu podatku wymaga wydania postanowienia o wszczęciu postępowania. W ocenie skarżącego, w sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego takiego postanowienia nie wydał, co oznacza jego bezczynność. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarżący zarzucił Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w L. zarówno bezczynność, jak i przewlekłość postępowania, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), odnośnie zwrotu nadwyżki naliczonego podatku VAT nad należnym, który został zdeklarowany za styczeń 2013 r. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż o bezczynności organu podatkowego Sąd wydaje rozstrzygnięcie z uwzględnieniem stanu sprawy istniejącego w dniu orzekania. Organ administracji publicznej pozostaje natomiast bezczynny nie tylko, gdy nie podejmuje żadnych czynności, ale także wtedy, gdy prowadzi postępowanie, jednak nie kończy go wydaniem stosownego aktu administracyjnego lub dokonaniem czynności w terminie przewidzianym prawem. W ocenie skarżącego, organ podatkowy pozostawał w bezczynności na skutek niewydania decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług za wskazany okres w terminach przewidzianych art. 139 O.p. Nie wydawał też postanowień, którymi wyznaczony byłby nowy termin załatwienia sprawy, na podstawie art. 140 O.p. Rozstrzygając ten spór wskazać trzeba, że powoływane przez stronę przepisy art. 139 i art. 140 O.p. regulują kwestię załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Wskazuje na to ich miejsce w systematyce wewnętrznej Ordynacji podatkowej – znajdują się bowiem w rozdziale 4, Działu IV "Postępowanie podatkowe". W błędzie jest skarżący przyjmując, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. prowadził w sprawie takie postępowanie. Postanowienie z 22 lutego 2013 r. o przedłużeniu terminu zwrotu podatku zostało wydane poza postępowaniem podatkowym. Jak wynika z akt wydano je w toku prowadzonej kontroli podatkowej wszczętej w dniu 18 lutego 2013 r., a zakończonej w dniu 28 lutego 2013 r. Na podstawie art. 292 O.p. w sprawach nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy art. 102 § 2 i 3, art. 135-138, art. 139 § 4, art. 140 § 2, art. 141 i art. 142 oraz przepisy rozdziałów 1, 2, 5, 6, 9 z wyłączeniem art. 171a, rozdziałów 10-12, 14, 16, 22 oraz 23 działu IV. Powoływane przez stronę przepisy nie mają zatem zastosowania w niniejszej sprawie. Nie oznacza to, że kontrola podatkowa nie jest ograniczona żadnymi termiami, określają je przepisy art. 284b oraz art. 291c O.p. odsyłając do treści upoważnienia oraz przepisów rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. W rozpoznawanej sprawie postępowanie kontrolne prowadzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. trwało 10 dni, a zatem nie przekroczyło najkrótszego terminu przeprowadzonej kontroli, o którym mowa w art. 83 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 672). Nie można zatem w tym zakresie stawiać zarzutu przewlekłości czy bezczynności organu podatkowego. Także dalsze postępowanie organu podatkowego nie daje podstaw do formułowania takich zarzutów. W toku trwających czynności kontrolnych, ale jeszcze przed upływem 25 dniowego terminu do zwrotu podatku, organ podatkowy wydał postanowienie przedłużające ten termin zwrotu do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia strony. Jak wynika z akt sprawy uzasadniał to koniecznością pozyskania informacji od innych organów podatkowych, a dotyczących kontrahentów skarżącego. Niezwłocznie i w toku tej kontroli Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wystąpił do właściwych jednostek o przeprowadzenie czynności kontrolnych u ww. podmiotów. Nie można zatem w tych okolicznościach stawić organowi podatkowemu zarzutu bezczynności, podjęte przez niego działania mieściły się w zakreślonych przez prawo terminach. Słowem organ podatkowy nie był bezczynny. Na marginesie jedynie odnotowania wymaga, że po wystąpieniu do właściwych jednostek organ podatkowy wystosował pisma ponaglające do właściwych organów podatkowych, celem przyspieszenia załatwienia sprawy. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ podatkowy podejmował czynności zmierzające do zweryfikowania danych wynikających z deklaracji VAT-7, złożonej przez skarżącego za styczeń 2013 r. Mianowicie bez zbędnej zwłoki wszczął postępowanie kontrolne, następnie zwrócił się do właściwych miejscowo organów o przeprowadzenie czynności u kontrahentów podatnika. Co więcej, zwracał się do poszczególnych organów o udzielenie informacji, na jakim etapie są prowadzone czynności. Tym samym nie można zarzucić Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w L. podnoszonego w skardze naruszenia zasady szybkości postępowania, wynikającej z przepisu art. 125 O.p. Jedyny termin, jakim był (i jest) ograniczony organ podatkowy w niniejszej sprawie, wynika z ww. postanowienia z 22 lutego 2013 r. o przedłużeniu zwrotu podatku od towarów i usług – to jest termin do zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika. Podstawą prawną wydania tego postanowienia był art. 87 ust. 2 ustawy VAT, który stanowi, że jeżeli zasadność zwrotu różnicy naliczonego podatku VAT nad należnym wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć termin zwrotu do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. W niniejszej sprawie zatem regulacje prawne, na podstawie których organ podatkowy podejmował działania, nie narzucały żadnych konkretnych (określonych konkretną datą) rygorów czasowych. Nie ma w tym względzie racji skarżący, że taki termin przewiduje art. 87 ust. 2 ustawy VAT i wynosi on maksymalnie 60 dni. Art. 87 reguluje trzy terminy zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Dwa z nich, 60 dni i 25 dni, mogły mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Pierwszy z nich – 60 dni – to termin, w którym VAT podlega zwrotowi zwykle, co do zasady. Termin 25-dniowy to pewnego rodzaju przywilej dla podatników, którzy spełnili warunki określone w art. 87 ust. 6 oraz złożyli wraz z deklaracją podatkową stosowny wniosek (zob. T. Michalik, "VAT. Komentarz", C.H. Beck 2013). Zauważyć też trzeba, iż skoro art. 87 ust. 2 w zdaniu pierwszym stanowi o terminie zwrotu (z zastrzeżeniem jego skrócenia do 25 dni), z kolei w zdaniu drugim przewiduje możliwość wydania postanowienia o przedłużeniu tego terminu, to niezależnie, czy podatnik spełniłby warunek zastosowania terminu krótszego, w sytuacji wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku, żaden przepis prawa nie narzuca limitów czasowych takiego przedłużenia, poza wskazaniem, że trwa do czasu zakończenia weryfikacji. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, obecnie weryfikacji rozliczeń skarżącego w VAT za styczeń 2013 r. dokonuje organ kontroli skarbowej w O., który wszczął wobec niego postępowanie kontrolne postanowieniem z dnia 12 czerwca 2013 r., w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do kwietnia 2013 r. W rezultacie, do czasu zakończenia tego postępowania tutejszy organ (Naczelnik Urzędu Skarbowego w L.) nie ma podstaw do podjęcia dalszych czynności związanych z podatkiem od towarów i usług, wynikającym z deklaracji za wskazany okres. Jeśli zaś chodzi o kwestię bezczynności czy przewlekłości postępowania, na obecnym etapie skarżący może kierować tego rodzaju zarzut wyłącznie do tego organu, który faktycznie prowadzi postępowanie – to jest do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. Przedstawione fakty dowodzą, że działania organu podatkowego w tej sprawie nie miały także charakteru przewlekłego. Jak wynika z akt sprawy organ podatkowy przed upływem 25 dniowego terminu zwrotu wydał postanowienie o jego przedłużeniu i doręczył je skarżącemu. Jednocześnie w dniu 18 lutego 2013 r. (a zatem niezwłocznie po złożeniu przez stronę deklaracji za styczeń 2013 r.) wszczął postępowanie kontrolne wobec strony w celu weryfikacji jej rozliczenia. W ramach tych czynności (kontroli podatkowej) wystąpił do właściwych organów podatkowych, celem przeprowadzenia kontroli u kontrahentów skarżącej. W wyniku tych działań Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. wszczął kontrolę podatkową u strony, co miało miejsce w dniu w dniu 19 czerwca 2013 r. (postanowienie z dnia 12 czerwca 2013 r. ). Pomiędzy zakończeniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego L. kontroli podatkowej (w dniu 28 lutego 2013 r.) a wszczęciem postępowania kontrolnego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z inicjatywy Naczelnika Urzędu Skarbowego realizowane były działania zmierzające do weryfikacji rozliczenia strony z udziałem jej kontrahentów. Jak wynika z akt sprawy w tym czasie organ podatkowy, po uprzednim wystąpieniu do właściwych organów podatkowych, oczekiwał na rezultaty tych czynności, które ostatecznie zakończyły się wszczęciem szerszej kontroli wobec strony przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. W sprawie tej działania organu podatkowego mieściły się zatem w granicach prawa. Przepis art. 87 ust. 2 ustawy o VAT wyraźnie uprawnia naczelnika urzędu skarbowego do przedłużenia terminu zwrotu w przypadku konieczności weryfikacji jego zasadności. Czynność ta została dokonana we właściwym czasie (tj. przed upływem terminu do zwrotu podatku) i we właściwym trybie (kontroli podatkowej). Jednocześnie, jak już wcześniej wskazano, ustawodawca w art. 87 ust. 2 ustawy o VAT nie ograniczył terminu zakończenia weryfikacji o czym świadczy zwrot: "Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie OP lub ustawy o kontroli skarbowej". Oznacza to, że skoro ww. przepis określa otwarty termin "do czasu zakończenia weryfikacji" to jak długo organ podatkowy sam lub przy udziale innych właściwych organów kontroluje podatnika lub jego kontrahentów – nie pozostaje w bezczynności ani w zwłoce. Tak więc weryfikacja zwrotu VAT za styczeń 2013 r. zarówno w stosunku do strony jak i w stosunku do podmiotów uczestniczących w transakcjach obrotu granulatem złota i srebra na wcześniejszych etapach prowadzona była od początku prawidłowo (we właściwych procedurach) zmierzając w bezpośredni sposób do pełnego sprawdzenia zasadności wykazanego przez podatnika zwrotu podatku VAT. Kontrola kontrahentów była bowiem możliwa jedynie w ramach kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego, co wynika z art. 274c O.p.. Wobec powyższego, oceniając działanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. w zakresie zwrotu VAT za styczeń 2013 r. Sąd nie stwierdził bezczynności ani tez przewlekłości w działaniu organu podatkowego, jak wskazano niezwłocznie podjął on skuteczne i zasadne działania wobec podatnika, wydając także stosowne postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT. Jednocześnie należy zgodzić się z Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w L., że ustawodawca w istocie przyznał organom podatkowym znaczne uprawnienia w zakresie kontroli zwrotu, w tym otwarty termin dokonania weryfikacji. Jednocześnie jednak stworzył podatnikowi gwarancję zabezpieczenia jego sytuacji finansowej, wprowadzając w przepisie art. 87 ust. 2 ustawy VAT zapis, że w sytuacji, gdy przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu podatku, urząd skarbowy obowiązany jest zwrócić podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami. Podatnik ma również zapewnioną możliwość odstąpienia, na jego wniosek, od przedłużenia terminu zwrotu, jeżeli wraz z tym wnioskiem złoży stosowne zabezpieczenie majątkowe (art. 87 ust. 2a ustawy VAT). Końcowo wskazać należy, iż podjęte w sprawie działania, które spowodowały znaczne przesunięcie w czasie zwrotu podatku – wbrew twierdzeniu skarżącego – nie naruszają przepisów wspólnotowych. Regulacje unijne, stojąc na straży zasady neutralności obowiązującej w podatku od towarów i usług, nie wyłączają bowiem możliwości odroczenia terminu zwrotu zdeklarowanej nadwyżki, jeżeli jest to podyktowane potrzebą zapobiegania nadużyciom podatkowym. Wynika to wprost z art. 273 Dyrektywy Rady UE 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE.L 2006 Nr 347 s.1 ze zm.), który stanowi, że państwa członkowskie mogą nałożyć inne obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym, pod warunkiem równego traktowania transakcji krajowych i transakcji dokonywanych pomiędzy państwami członkowskimi przez podatników. W świetle dokonanej oceny jako bezzasadne uznać trzeba zawarte w skardze wnioski o wyznaczenie dodatkowego terminu załatwienia sprawy przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. jak i wskazania osób odpowiedzialnych za nieterminowe załatwienie sprawy oraz o orzeczenie o ich odpowiedzialności na podstawie art. 142 Ordynacji podatkowej. Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd uznał za bezzasadną zarówno skargę na bezczynność jak i przewlekłość postępowania Naczelnika Urzędu Skarbowego w L., co na podstawie art. 151 p.p.s.a. skutkowało koniecznością ich oddalenia.