I SAB/Wr 2238/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Dagmara Dominik - Ogińska po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi Y. B. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego V. B. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 6 maja 2021 r. małoletni Y. B. (reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego V. B.) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy. Skarga została podpisana przez pełnomocnika – E. K. (dalje: E. K.). Do skargi nie dołączono pełnomocnictwa. Następnie, E. K. została wezwana do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed sądami administracyjnymi lub przed wojewódzkim sądem administracyjnym, zgodnego z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi w dniu 28 września 2021 r. Stwierdzony brak formalny skargi nie został usunięty przez pełnomocnika. Wobec powyższego, pismem z dnia 10 grudnia 2021 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez: jej podpisanie przez przedstawiciela ustawowego strony lub nadesłanie podpisanego odpisu skargi, a nadto złożenie dowodu ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. i złożenie przysięgłego tłumaczenia na język polski aktu urodzenia małoletniej strony skarżącej - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie skierowane pod adres: ul. [...] [...] W., doręczono stronie w dniu 27 grudnia 2021 r. w trybie prawnej fikcji doręczenia, tj. w trybie wynikającym z art. 73 § 4 p.p.s.a.. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Na gruncie art. 35 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.), organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a., strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (pkt 1 - bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (pkt 2 - przewlekłość). Wedle przytoczonych regulacji prawnych, skarga na bezczynność/przewlekłość organu, musi zostać poprzedzona wniesieniem ponaglenia. Zgodnie natomiast z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zatem każde pismo strony powinno zawierać, stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Jednocześnie przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Adwokat, radca prawny, rzecznik patentowy, a także doradca podatkowy mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wykazujących ich umocowanie. Sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony. Z kolei przedstawiciel ustawowy strony ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem. Stanowi o tym art. 29 p.p.s.a.. W sprawie ze skargi dziecka takim dokumentem jest akt jego urodzenia. W sytuacji, gdy braki formalne skargi nie zostaną uzupełnione w wyznaczonym terminie, skarga podlega odrzuceniu przez sąd (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarga została podpisana przez pełnomocnika, który nie złożył wraz ze skargą dokumentu pełnomocnictwa procesowego. W związku z tym Sąd podjął czynności zmierzające do usunięcia braków formalnych skargi. W pierwszej kolejności, stwierdzając brak umocowania do podpisania skargi, wezwał do przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa wykazującego umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej. Następnie, wobec braku właściwego uzupełnienia wezwania - uznając, iż skarga jest dotknięta wtórnym brakiem formalnym, Sąd wezwał stronę skarżącą do jej podpisania (przez przedstawiciela ustawowego) lub przesłania podpisanego odpisu skargi. Wyjaśnić należy, że praktyka kolejnego wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi, tzw. "wezwanie do wtórnego uzupełnienia braków formalnych skargi" znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 lutego 2019 r. sygn. akt II FZ 847/18, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Ponadto Sąd tym samym pismem wezwał stronę o przedłożenie także: przysięgłego tłumaczenia na język polski aktu urodzenia strony oraz dowodu wniesienia ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca ww. wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi została doręczona w dniu 27 grudnia 2021 r. w trybie tzw. prawnej fikcji doręczenia. Wskazaną fikcję doręczenia przyjmuje się w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma sądowego w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a. pod warunkiem, że adresat został dwukrotnie powiadomiony o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej. Stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Wedle § 2 tego przepisu, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Z kolei, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Zgodnie natomiast z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w przytoczonym powyżej art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Jak wynika z adnotacji zawartych na zwróconej Sądowi, niepodjętej przez stronę przesyłce, pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej nastąpiło w dniu 13 grudnia 2021 r., drugie zaś - w dniu 21 grudnia 2021 r. Nieodebranie przez skarżącego przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizo skutkowało zatem, na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjęciem fikcji doręczenia w ostatnim dniu tego terminu, tj. 27 grudnia 2021 r. Od tego dnia rozpoczął bieg termin na wykonanie wezwania Sądu, który upłynął w dniu 3 stycznia 2022 r. W zakreślonym terminie braki formalne skargi nie zostały usunięte. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił, o czym orzekł jak w sentencji postanowienia.