I SAB/Wr 4/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Trzęsicka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 października 2011 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. we W. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej we W. w przedmiocie uchylenia zajęcia rachunków bankowych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 maja ( data wpływu) "A" sp. z o.o. ( zwana dalej Skarżącą) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej we W. polegającą na nieuchyleniu zajęcia rachunków bankowych, pomimo wskazania nadpłaty do zaliczenia na poczet zaległości podatkowych.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Pojęcie "wyczerpania środków zaskarżenia" definiuje § 2 ww. artykułu, stanowiąc, że należy przez to rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z kolei art. 52 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. W ocenie Sądu wykładnia językowa art. 52 § 4 powołanej ustawy procesowej nie jest wystarczająca do odczytania rzeczywistych intencji ustawodawcy. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że nie odnosi się on jedynie do aktów (w znaczeniu pozytywnym, a więc wydawanych przez uprawnione organy), ale również do bezczynności – jako aktu zaniechania podjęcia działań nakazanych prawem. W przypadku bezczynności dyrektora Izby Skarbowej ma zastosowanie art. 141 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie, z którym "Na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do ministra właściwego do spraw finansów publicznych, (...)."Ponaglenie stanowi specyficzny środek zaskarżenia, wykorzystanie, którego – polegające nie tylko na wniesieniu go przez stronę, ale również na rozpatrzeniu przez właściwy organ lub upływie 30 dni od wniesienia do tego organu – jest warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu podatkowego lub celnego." (postanow. NSA z 05.11.2010r. sygn. akt I GSK 383/09 LEX nr 741065). Stosując, zatem zasadę autokontroli działania organu oraz pierwszeństwo postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego przed wniesieniem skargi należy wykorzystać tryb działania przewidziany w przepisach Ordynacji podatkowej. Tryb ten daje organom zarówno możliwość ustosunkowania się do zarzutów strony jak i usunięcia ewentualnych nieprawidłowości. Natomiast "Skarga na bezczynność organu złożona bez ponaglenia, o którym mowa w art. 141 § 2 o.p. czyni skargę przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (postanow. wsa w Warszawie z 11.03.2010r sygn.. akt III SAB/Wa 14/10) Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej stwierdzić należy, że złożenie przez skarżącego skargi nie było poprzedzone ponagleniem. Za takie ponaglenie nie może zostać potraktowane pismo z dnia 25 lutego 2011r., potraktowane przez organy, jako skarga na czynności egzekucyjne i pozostawione bez rozpoznania postanowieniem Naczelnika Urzędu Skarbowego W. "B" z dnia [...] r. nr [...]. Pismo to bowiem nie dotyczyło działania Dyrektora Izby Skarbowej. W konsekwencji, wobec niewyczerpania środków zaskarżenia, nie została spełniona przesłanka dopuszczalności skargi. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.