I SAB/Wr 6/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. F. na bezczynność Burmistrza Miasta Z. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. W wyodrębnionym ze sprawy o sygn. akt I SA/Wr 215/15 piśmie z 12 lutego 2015 r. i dalszych pism z: 9 marca 2015 r., z 2 kwietnia 2015 r., 21 kwietnia 2015 r., 8 listopada 2015 r. i 3 grudnia 2015 r., E. F. zarzuciła Burmistrzowi Miasta Z. bezczynność. W treści skargi skarżąca wskazała, że nie podjęto postępowania odnośnie do utajnionych dokumentów, jak: aneksy nr 1 i 3, decyzja o przekazaniu 6,80 ha na Skarb Państwa, które stanowią dowody w sprawie unieważnienia decyzji z [...] nr [...]. W ocenie skarżącej dopuszczono się też innych nieprawidłowości, jak przejęcie działki nr [...] przez Gminę jako mienie komunalne i inne czynności niezgodne z prawem. Według skarżącej, w wyniku nieuwzględnienia wymienionych dokumentów, zawyżono podatek i ograniczono prawo własności. Wskazała też, że w Gminie wymuszono na niej złożenie wniosku o umorzenie zaległości podatkowych. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Z. wyjaśnił, że prowadzone od lat postępowania w sprawie naliczenia podatku zakończone są wydaniem decyzji wymiarowych do roku 2015. Decyzje opierają się na danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, prawomocnym postanowieniu Sądu [...] w sprawie podziału fizycznego budynku mieszkalnego (między skarżącą a jej bratem E. O., z którym jest skonfliktowana) oraz prawomocnych wyrokach WSA we Wrocławiu sygn. akt I SA/Wr 118/11 i I SA/Wr 119/11. W odniesieniu do powołanych przez skarżącą aneksów, organ podatkowy wskazał, że są to załączniki do Uchwały Rady Miasta i Gminy Z. Nr [...], które dotyczą powierzenia uprawnień pomiędzy organami i nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy podatkowej podatniczki. W kwestii dotyczącej wniosku o udzielenie ulgi podatkowej, organ podatkowy wyjaśnił, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego w sprawie zaległości podatkowej wiązałoby się z obciążeniem podatniczki dodatkowymi kosztami, a z pozyskanej informacji wynika, że emerytura skarżącej jest już obciążona egzekucją z innego tytułu, z tego też powodu organ podatkowy zasugerował podatniczce możliwość skorzystania z ulgi w podatku. Pismem z 8 czerwca 2016 r. Sąd zwrócił się do skarżącej o wyjaśnienie, czy bezczynność organu podatkowego dotyczy stwierdzenia nadpłaty w podatku do nieruchomości. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca ponownie powołała się na ww. aneksy i wskazała, że bezczynność w sprawie wdrożenia aneksów trwa od 1990 r. W ocenie skarżącej, wdrożenie aneksów ma wykazać, czy występuje nadwyżka czy niedopłata podatku, co winno być skontrolowane przez sąd administracyjny. Kolejnym pismem z 21 lipca 2016 r., skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi przez precyzyjne określenie zaniechania przez wskazany organ podatkowy, które miało bezprawny charakter, ze wskazaniem daty i treści wniosku inicjującego postępowanie, w którym nastąpiła bezczynność - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). W odpowiedzi na ww. wezwanie z 21 lipca 2016 r. skarżąca w zakreślonym terminie wskazała, że składa wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie zaniechania przez Gminę Z. wdrożenia w życie aneksów nr 1 i 3 dot. porozumienia z organem administracji rządowej w 1990 r., dotyczące przejęcia na własność ziemi przekazanej na Skarb Państwa za rentę matki skarżącej. Wniosła o wyjaśnienie na jakiej zasadzie Gmina Z. przejęła działkę siedliskową nr [...] jako mienie komunalne, którą sprzedała obywatelowi niemieckiemu E. O., pozbawiając ją tym samym prawa własności do tej działki. Zdaniem skarżącej, aneksy te regulują własność i wysokość podatku do nieruchomości od 1991 r. Skarżąca dodała, że w związku z powyższym, wydanie decyzji podatkowych miało bezprawny charakter. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skargę należało odrzucić. Na wstępie wyjaśnić należy, że z uwagi na wielowątkową i niejednoznaczną argumentację skarżącej, zawartą w jej pismach, Sąd uznał za konieczne wezwanie skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi przez precyzyjne określenie zaniechania przez wskazany organ podatkowy, które miało bezprawny charakter, ze wskazaniem daty i treści wniosku inicjującego postępowanie, w którym nastąpiła bezczynność. Takie dane były konieczne w celu ustalenia granic postępowania w sprawie, jego przedmiotu i rodzaju zaniechania. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 lutego 2012 r. sygn. akt II FSK 1383/08, skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Chodzi tu zatem o akty i czynności enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a., w zakresie których, w przypadku skargi na bezczynność, zachodzi bezczynność organu administracji publicznej. I tak, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a zgodnie z pkt 9 tego przepisu przysługuje skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Tym samym, aby wnieść skargę do sądu administracyjnego podlegającą merytorycznemu rozpoznaniu, strona skarżąca musi spełnić szereg warunków nie tylko wynikających z kognicji sądu administracyjnego, ale także mających charakter formalny, które pozwalają na skuteczne wszczęcie postępowania sądowoadminstracyjnego. W kwestii podstawowych warunków formalnych skargi, przytoczenia wymaga treść art. 57 § 1 pkt 1 - 3 p.p.s.a., wedle której skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym a ponadto powinna zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności (pkt 1), oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy (pkt 2), określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (pkt 3). Podkreślić należy, że warunki te badane są przez Sąd po wpłynięciu skargi, a przed przyjęciem sprawy do rozpoznania. Niespełnienie natomiast przez stronę skarżącą warunków koniecznych do przyjęcia sprawy do rozpoznania, powoduje odrzucenie skargi. Z kolei, podstawy do odrzucenia skargi określa przepis art. 58 § 1 p.p.s.a. i nawiązuje do konstrukcji przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności (bezczynności) organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, tj. określone w ustawie warunki prawidłowego zaskarżenia, dotyczące zarówno przedmiotu skargi, jej formy, jak i treści, którą powinna zawierać skarga, przy zachowaniu których może nastąpić kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności przez sąd administracyjny. Jedną z przesłanek jest nieuzupełnienie przez stronę braków formalnych skargi. W rozpoznawanej sprawie, dla określenia jej granic w zakresie bezczynności Burmistrza Miasta Z., konieczne było precyzyjne wskazanie danych wymienionych w wezwaniu Sądu z 21 lipca 2016 r. Tymczasem skarżąca nie tylko nie wskazała pisma inicjującego postępowanie, którego miała dotyczyć bezczynność, ale domaga się wszczęcia postępowania wyjaśniającego w przedmiocie sięgającym 1990 r., a dotyczącym przejęcia działki przez Gminę, jej sprzedaży obywatelowi n., pozbawienia do niej prawa własności, wysokości podatku od nieruchomości od 1991 r. Niewątpliwie, taki zakres żądań skarżącej, nie stanowi wykonania wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi na bezczynność. W odniesieniu zaś do zakwestionowania przez skarżącą faktu wydania decyzji podatkowych w podatku od nieruchomości z uwagi na ich bezprawność, Sąd wskazuje, przy uwzględnieniu twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę, że kwestia wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2008 i 2009 została przesądzona prawomocnymi wyrokami tut. Sądu z 10 sierpnia 2011 r. w sprawach o sygn. akt I SA/Wr 118/11 i I SA/Wr 119/11. W konsekwencji, tak ukształtowany stan faktyczny niniejszej sprawy prowadzi do oceny, że skarga jako niespełniająca warunków formalnych, niezbędnych do skutecznego wszczęcia postępowania sądowoadminstracyjnego w sprawie bezczynności Burmistrza Miasta Z., podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w pkt I sentencji. O zwrocie wpisu sądowego orzeczono natomiast stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.